Corona-update: het einde is nabij

Ik zie paniek en hysterie rondom mij. Mensen die oprecht bang zijn om ziek te worden, mensen die hun sociaal leven in duigen zien vallen, mensen die opeens wel erg met zichzelf geconfronteerd worden, mensen die opeens lijken te beseffen dat ze zich vragen moeten stellen bij hun relatie. De corona-lockdown zorgt er immers voor dat we opeens 24 u op 24 u samen moeten leven. Zonder pauze, zonder ontsnapping.

Dat zit hier gelukkig meer dan goed. Ik zou nergens liever opgesloten willen zijn dan hier thuis, bij hem. Dat sociale leven, dat komt wel weer terug. ’t Is even vervelend, maar dat is het einde van de wereld niet. Voor een confrontatie met mezelf heb ik ook geen schrik. Ik ben best wel fijn gezelschap voor mezelf. Bang zijn om ziek te worden heb ik ook niet. Even leek het erop dat ik tot de risicogroep behoorde, maar dat is gelukkig het geval niet. Bovendien heb ik een gezonde dosis fatalisme in mij: wat komen moet, zal komen, geen ontsnappen aan. Dat betekent niet dat ik niet voorzichtig ben. Dat ben ik wel. Maar niet panisch. We kunnen maar doen wat we kunnen doen. En gezond eten.

En toen werd het erger

Maar gisteren ging het licht toch even uit. Ik voelde de paniek even komen. Quick kondigde aan al zijn restaurants tijdelijk te sluiten. Slik. En tot overmaat van ramp volgde McDonald’s niet lang daarna. Nee, ik ben niet zo’n typische zwangere vrouw die niet van fastfood kan afblijven. Ik ben zo’n vrouw die verslingerd is aan fastfood. Met of zonder baby in de buik. Dus werden het gisterenavond frietjes in de oven. Het laatste pak uit de Carrefour. En toen was de paniek weer over. This is not a goodbye, it’s a #seeyousoon.

Met wat heb jij het het meest moeilijk?

Geboortekaartje gezocht

Ik kondigde het onlangs al aan: wij doen aan gezinsuitbreiding en mogen binnen enkele maanden een (hopelijk) lief jongetje verwelkomen. Dat wordt meestal aangekondigd met een geboortekaartje.

Daarvan hadden we gehoopt het bij onze werkgever te kunnen laten drukken. Gegarandeerd verzekerd van een goede service en kwaliteit. Helaas. Omdat je nooit zeker weet wanneer zo’n kleintje eraan komt én omdat er in de zomer ook een collectief verlof is waarbij er niet gedrukt wordt, zullen we een andere piste moeten onderzoeken.

Vol goede moed surfte ik al eens online op zoek naar een leverancier van geboortekaartjes. Het aanbod is echter gigantisch. Zoveel vragen: laten we iemand ontwerpen en drukken we apart, kiezen we voor een website waar je het kaartje kiest en standaardinfo kan aanpassen,…

Zoveel vragen, zoveel mogelijke antwoorden. Gelukkig is er een online community met heel wat kennis en ervaring.

Dus ik richt me graag tot jullie: wat zouden jullie doen? Iemand goede ervaringen met bepaalde partijen of bedrijven? Links naar blogposts met leuke tips? 

Verse groenten en fruit à volonté

Ik hou me al enkele dagen in. Alles gaat over corona, iedereen spreekt over corona/covid-19. Ons leven is toch nog boeiend genoeg om het over andere dingen te hebben? Maar de supermarktbezoeken van de laatste dagen hebben me toch overstag doen gaan.

Hallucinante taferelen zijn het. De lege rekken in onze supermarkten. Alsof de Derde Wereldoorlog is uitgebroken. Nochtans is het nergens voor nodig. Er zijn geen enkele aanwijzingen dat we met een voedseltekort gaan geconfronteerd worden. Toch heeft de hysterie heel wat mensen in de greep en begint een grote groep met het hamsteren van conservenblikken, pasta en…wc-papier. Allemaal levensnoodzakelijke middelen uiteraard.

Het is echter bijzonder om te zien dat de afdeling fruit en groenten er relatief rustig bij ligt. Verse groenten en fruit zijn in deze crisis blijkbaar niet onze prioriteit. Karren vol met producten die nog maanden kunnen goed houden, maar geen blinkend appeltje of rijp druifje in de karren.

Het klopt: we mogen niet meer kussen (behalve met ons lief – er zijn grenzen aan alles), we mogen geen handen meer geven, we gaan niet meer op café of restaurant,… We doen alles om niet besmet te raken en niet verder te besmetten. Dat moeten we vooral blijven doen. En hopen dat we hier snel uit raken en we weer naar ons vertrouwde, drukke leventje terug kunnen. Maar lieve mensen, vergeet ook niet voor je eigen gezondheid te zorgen. Want gezond eten zorgt er ook voor dat we minder snel ziek worden. Laat die bonen in tomatensaus dus nog even in je kast staan en waag je leven nog één keer naar de supermarkt voor een verse bussel worteltjes. Uw lijf zal u dankbaar zijn.

Zijn jullie al aan het hamsteren geslagen?

 

Getest: pannenkoeken van Dr. Oetker

IMG_1612

Pannenkoeken, wie lust ze niet graag? Voor mij staat het symbool met de vele uitstapjes in mijn kinderjaren naar Brasserie Pauwels in Knokke. Of voor de verse pannenkoeken die in de familie werden gemaakt en gegeten. Ook mijn lief maakt heerlijke, verse pannenkoeken. Altijd genieten. En altijd met bruine suiker, confituur of choco erop vind ik maar niks.

Zelf heb ik nog nooit pannenkoeken gemaakt, maar eten kan ik ze als de beste. Pannenkoeken worden hier altijd vers gemaakt. Recent kreeg ik echter de kans van The Insiders om de bakmixen van Dr. Oetker te testen. Bij die bakmixen vond ik ook eentje voor pannenkoeken.

Zo gezegd zo gedaan. Ik was braaf dus kreeg ik op een avond Dr. Oetker pannenkoeken. We waren wat sceptisch tegenover het concept. Een cakemix ok, maar pannenkoeken? Het resultaat was verrassend goed. Je smaakt wel een beetje verschil met echte pannenkoeken, al kan de suiker daarin wel wat verdoezelen. (Ik hou van véél suiker op mijn pannenkoek). Test geslaagd voor Dr. Oetker. We leerden wel dat je met één ding moet rekening houden: de pannenkoeken die je met deze mix bakt, moet je ook meteen opeten. We hadden er enkele teveel. Die warmde ik de volgende dag op en dat was heel wat minder geslaagd.

Verse pannenkoeken of ga je toch voor de bakmix?

De naamkeuze: Theo Elio?

Niets zo moeilijk als het vinden van een naam voor je toekomstig kind. Een meisje, dat zou niet zo moeilijk zijn geweest, want daar hadden we meteen een gezamenlijk idee voor de naam. Een jongen heeft echter heel wat meer voeten in de aarde.

Weinig mooie jongensnamen

Het is niet zo dat we het helemaal met elkaar oneens zijn, integendeel. Over de meeste namen zijn we het eens: die vinden we gewoon niet zo heel erg mooi. Af en toe kwamen we wel eens verschillen tegen. Maar meestal waren we het wel eens. Vrij snel kwamen we op een lijstje met een vijftal namen. Maar de knoop doorhakken, dat was een stuk moeilijker. Uiteindelijk moet dat kind de rest van zijn leven met onze keuze verder. Lang stond Louis op nummer 1, maar helemaal overtuigd was ik toch niet. Mijn zus was dan weer rechtstreeks verantwoordelijk voor het meedogenloos killen van de naam Leo. Nochtans een heel mooie naam, maar ik heb het liedje van Leowafels nog altijd niet helemaal uit mijn hoofd…

Vlaams-Waalse verschillen

Zoals ik eerder al vermeld heb kom ik zelf uit Vlaanderen en mijn vriend uit Wallonië. Dat zorgde toch voor enkele no-gos wat betreft de naamkeuze voor ons toekomstig kind

  • De ene hond is de andere niet: zo was er die ene naam die bij hem en zijn Franstalige vrienden goed werd bevonden, maar die bij mij onverbiddelijk de vuilbak in ging. In Vlaanderen wordt die specifieke naam immers geassocieerd met de naam van een…hond. No way, dat ik mijn kind een hondennaam geef
  •  Té Frans of té Nederlands: Kees bestaat niet in Wallonië en Arnaud ziet er voor mij te Frans uit. Arno was daarentegen wel een optie, een mooi Belgisch compromis
  • Politieke gevoeligheden: mijn kind Elio noemen zou nooit in me opkomen, maar Theo vind ik daarentegen wel echt een mooie naam. Voor mij was dat lang nummer 1. In Wallonië worden er echter niet altijd de meest positieve associaties gemaakt. Exit Theo dus.

We zijn er klaar voor…

Wat de naam betreft dan toch. Heel wat andere vraagtekens staan wel nog open. Maar die naam, dat zit wel snor. Zolang er niets gedrukt staat, kan alles uiteraard nog veranderen…

Vind/Vond jij het ook zo moeilijk? Of zou jij meteen een leuke jongensnaam weten?

 

 

 

 

Bekeken: Over Water

De voorbije jaren keek ik vaak naar Amerikaanse reeksen, maar ik begin te merken dat Vlaanderen ook steeds sterkere televisiereeksen aflevert die gemakkelijk de strijd met buitenlandse concurrenten kunnen aangaan.

Vorig jaar maakten we voor het eerst kennis met het personage van John Beckers in de reeks Over Water. Een has-been tv-presentator die verslaafd was aan gokken en drank en zichzelf daar steeds meer in verloor. Wanneer hij in dienst gaat in het havenbedrijf van zijn schoonvader is het hek echter helemaal van de dam. Een reeks met steengoede acteurs en een ijzersterk verhaal.

Seizoen 1 sleepte me van begin tot einde mee en dat lukt nu ook goed met serie 2. Gemist? Geen probleem want je kan de afleveringen momenteel nog op de website van één bekijken of je koopt seizoen 1 en seizoen 2 via bol.com.

Welke serie is zeker het bekijken waard?

Het is geen vrouwtje

Heel wat vrouwen dromen van een dochtertje. Met schattige staartjes en mooie jurkjes. Samen shoppen en giechelen. Ik was daar niet anders in. De NIPT-test deed die dagdromen snel verdwijnen. Want we verwachten geen meisje, maar een jongen.

En dat is ook goed. Want eigenlijk ga ik helemaal niet zo graag shoppen. En misschien giechelen ze niet, maar lachen doet iedereen toch graag? Laten we alleen afspreken dat hij niet té geïnteresseerd raakt in voetbal, want dat kan me echt niet zo boeien. Tennis is ook een leuke sport.

De titel doet me denken aan de aankondiging van onze toenmalige prins bij de geboorte van zijn dochtertje voor de wereldpers. Trots kondigde hij aan dat het een vrouwtje was. Hilariteit alom. Laten we dan ook dat nog afspreken: onze kleine wordt perfect tweetalig, zodat hij later, bij de geboorte van mijn eerste kleindochter, trots kan zeggen dat het een meisje is. En dan ga ik wel met dat kind shoppen.

Wallonië ontdekt – Carnaval de Binche

carnaval de bincheJullie weten het misschien nog niet maar ik woon samen met een hele leuke man. Die leuke man heeft zowaar Waalse roots. En je kan een Waal uit Wallonië halen, maar je kan nooit het carnaval uit de Waal halen. En dat moest deze leek in het carnavalsvieren toch ook eens ontdekken.

Vorig jaar kreeg ik al eens een korte introductie in een kleiner Waals dorpje, maar dit jaar was ik klaar voor het grote werk: het carnaval van Binche. Dat carnaval werd in 2003 door UNESCO erkend als “Meesterwerk van het Orale en Immateriële Erfgoed van de Mensheid”. Amai. En het was inderdaad een beleving. Joden heb ik er niet gespot, met dat Vlaamse akkefietje lachen ze in Wallonië eens goed. Geen grote praalwagens met karikaturen of gespot met de actualiteit, wel ontelbaar veel Gilles, de folkloristische personages die voornamelijk in Henegouwen heel bekend zijn. Impressionant om dat eens zelf te aanschouwen, vanop het balkon van het stadhuis in Binche. Muziek, ambiance en veel om naar te kijken.

Enig minpuntje was het slechte weer. Daardoor hadden de gilles om te beginnen hun pluimen al in de kast moeten laten liggen. Ik heb me laten vertellen dat dat een nóg impressionanter schouwspel moet zijn. Dat betekent dat ik volgend jaar gewoon opnieuw moet gaan!

Welke leuke plaatsjes of evenementen moet ik nog in Wallonië gaan ontdekken? Of wat moet ik hem in Vlaanderen zeker eens laten zien?

De buik die (niet) sprak

Toen ik zwanger werd, had ik niet verwacht dat dat ook een effect zou hebben op mijn sociale contacten met mensen. Maar toch. Opeens blijkt mijn buik interessanter te zijn dan mijn gezicht.

En dat is raar. Het gebeurt meer en meer en het geeft me echt de kriebels. Als ik iemand gedag zeg – zwanger of niet – kijk ik die persoon in de ogen, mijn blik blijft altijd minstens ergens op het gezicht hangen. Mijn gezicht is tegenwoordig voor veel mensen echter maar bijzaak. Als (sommige) mensen me zien, dwaalt hun blik spontaan en ogenblikkelijk af naar mijn buik. “Is er al iets te zien?”, moet de vraag zijn die door hun gedachten schiet.

Lieve mensen, er is nog niet veel te zien. Dat zal nog wel komen, maar liever ook niet te snel te veel. Maar belangrijker nog: mijn buik zal niet antwoorden. Daarom deze oproep: als je mij volgende keer ziet, probeer me toch enkele seconden aan te kijken alvorens je blik te laten afdwalen.

Een bekend gegeven?

 

En toen was het toch weer carnaval…

Ooit was Sinterklaas nog een echt kinderfeest, zonder hysterie en zonder bemoeienissen. Die tijd ligt helaas al even achter ons. De discussie zwarte pieten vs roetpieten is nog altijd niet beslecht en over elk Sinterklaasfeest lijkt toch een laagje venijn en gif te liggen.

Sinds vorig jaar lijkt ook Aalst Carnaval ten prooi te vallen aan kleine spelletjes van grote tenen. Vorig jaar reed er een praalwagen uit met Joodse karikaturen en dat nieuws vond zelfs zijn weg tot in Israël. De discussie ging niet liggen en Aalst liet het carnaval zelfs schrappen van de lijst van immaterieel cultureel erfgoed van Unesco.

Vandaag – als de storm het tenminste niet verhinderd – gaat de Aalstse stoet opnieuw uit. Katz, de Israëlische minister van buitenlandse zaken, riep de Belgische overheid op om de stoet te veroordelen en te verbieden. Dat viel hier gelukkig in dovemansoren. Onbegrijpelijk vind ik het, dat de mens tijd en zin vindt om zich met zoiets bezig te houden. Nu ja, misschien is carnaval een veiliger onderwerp dan heel wat andere onderwerpen die wereldwijd een stuk gevoeliger liggen…

Veel plezier aan al onze carnavalisten, al dan niet als jood verkleed…

Vier jij carnaval?