Het is geen vrouwtje

Heel wat vrouwen dromen van een dochtertje. Met schattige staartjes en mooie jurkjes. Samen shoppen en giechelen. Ik was daar niet anders in. De NIPT-test deed die dagdromen snel verdwijnen. Want we verwachten geen meisje, maar een jongen.

En dat is ook goed. Want eigenlijk ga ik helemaal niet zo graag shoppen. En misschien giechelen ze niet, maar lachen doet iedereen toch graag? Laten we alleen afspreken dat hij niet té geïnteresseerd raakt in voetbal, want dat kan me echt niet zo boeien. Tennis is ook een leuke sport.

De titel doet me denken aan de aankondiging van onze toenmalige prins bij de geboorte van zijn dochtertje voor de wereldpers. Trots kondigde hij aan dat het een vrouwtje was. Hilariteit alom. Laten we dan ook dat nog afspreken: onze kleine wordt perfect tweetalig, zodat hij later, bij de geboorte van mijn eerste kleindochter, trots kan zeggen dat het een meisje is. En dan ga ik wel met dat kind shoppen.

Wallonië ontdekt – Carnaval de Binche

carnaval de bincheJullie weten het misschien nog niet maar ik woon samen met een hele leuke man. Die leuke man heeft zowaar Waalse roots. En je kan een Waal uit Wallonië halen, maar je kan nooit het carnaval uit de Waal halen. En dat moest deze leek in het carnavalsvieren toch ook eens ontdekken.

Vorig jaar kreeg ik al eens een korte introductie in een kleiner Waals dorpje, maar dit jaar was ik klaar voor het grote werk: het carnaval van Binche. Dat carnaval werd in 2003 door UNESCO erkend als “Meesterwerk van het Orale en Immateriële Erfgoed van de Mensheid”. Amai. En het was inderdaad een beleving. Joden heb ik er niet gespot, met dat Vlaamse akkefietje lachen ze in Wallonië eens goed. Geen grote praalwagens met karikaturen of gespot met de actualiteit, wel ontelbaar veel Gilles, de folkloristische personages die voornamelijk in Henegouwen heel bekend zijn. Impressionant om dat eens zelf te aanschouwen, vanop het balkon van het stadhuis in Binche. Muziek, ambiance en veel om naar te kijken.

Enig minpuntje was het slechte weer. Daardoor hadden de gilles om te beginnen hun pluimen al in de kast moeten laten liggen. Ik heb me laten vertellen dat dat een nóg impressionanter schouwspel moet zijn. Dat betekent dat ik volgend jaar gewoon opnieuw moet gaan!

Welke leuke plaatsjes of evenementen moet ik nog in Wallonië gaan ontdekken? Of wat moet ik hem in Vlaanderen zeker eens laten zien?

De buik die (niet) sprak

Toen ik zwanger werd, had ik niet verwacht dat dat ook een effect zou hebben op mijn sociale contacten met mensen. Maar toch. Opeens blijkt mijn buik interessanter te zijn dan mijn gezicht.

En dat is raar. Het gebeurt meer en meer en het geeft me echt de kriebels. Als ik iemand gedag zeg – zwanger of niet – kijk ik die persoon in de ogen, mijn blik blijft altijd minstens ergens op het gezicht hangen. Mijn gezicht is tegenwoordig voor veel mensen echter maar bijzaak. Als (sommige) mensen me zien, dwaalt hun blik spontaan en ogenblikkelijk af naar mijn buik. “Is er al iets te zien?”, moet de vraag zijn die door hun gedachten schiet.

Lieve mensen, er is nog niet veel te zien. Dat zal nog wel komen, maar liever ook niet te snel te veel. Maar belangrijker nog: mijn buik zal niet antwoorden. Daarom deze oproep: als je mij volgende keer ziet, probeer me toch enkele seconden aan te kijken alvorens je blik te laten afdwalen.

Een bekend gegeven?

 

En toen was het toch weer carnaval…

Ooit was Sinterklaas nog een echt kinderfeest, zonder hysterie en zonder bemoeienissen. Die tijd ligt helaas al even achter ons. De discussie zwarte pieten vs roetpieten is nog altijd niet beslecht en over elk Sinterklaasfeest lijkt toch een laagje venijn en gif te liggen.

Sinds vorig jaar lijkt ook Aalst Carnaval ten prooi te vallen aan kleine spelletjes van grote tenen. Vorig jaar reed er een praalwagen uit met Joodse karikaturen en dat nieuws vond zelfs zijn weg tot in Israël. De discussie ging niet liggen en Aalst liet het carnaval zelfs schrappen van de lijst van immaterieel cultureel erfgoed van Unesco.

Vandaag – als de storm het tenminste niet verhinderd – gaat de Aalstse stoet opnieuw uit. Katz, de Israëlische minister van buitenlandse zaken, riep de Belgische overheid op om de stoet te veroordelen en te verbieden. Dat viel hier gelukkig in dovemansoren. Onbegrijpelijk vind ik het, dat de mens tijd en zin vindt om zich met zoiets bezig te houden. Nu ja, misschien is carnaval een veiliger onderwerp dan heel wat andere onderwerpen die wereldwijd een stuk gevoeliger liggen…

Veel plezier aan al onze carnavalisten, al dan niet als jood verkleed…

Vier jij carnaval?

Schoorvoetend voor Kim

Je bent voor Federer óf voor Nadal, je bent voor Club Brugge óf voor Anderlecht, je bent voor de zee óf de Ardennen. Je was voor Kim óf voor Justine. Ik zat altijd in team Juju, maar gisteren heb ik mij schoorvoetend bij de “ex-vijand” gevoegd.

Een comeback na zoveel jaren. Yeah right, zal wel. Wil ik nog wel eens zien. Erg veel geloof had ik er op voorhand niet in. Kim Clijsters mag dan wel een gigantisch talent zijn, haar op hoog niveau zien terugkomen na drie zwangerschappen en zoveel jaren zonder competitie, ik zag het niet snel gebeuren.

Toen ik gisteren op de radio het verloop van de eerste set hoorde, leken die gedachten bevestigd te worden. Toen de tweede set van start ging, begon ik toch wat nieuwsgierig te worden. En stiekem te hopen. Stel je voor dat ze toch eens…

Die eerste match zag er toch veelbelovend uit. Kim Clijsters zal de winst in grand slams wellicht niet aan elkaar beginnen rijgen, maar ik denk wel dat er een serieuze concurrent is verrezen tegen de toppers van vandaag. Ik kijk al uit naar de match Serena – Kim…

Volg jij de Kimback ook?

Ciara

Naast het feit dat ik uiteraard ook schrik heb voor vallende dakpannen, overstromingen en bomen op mijn hoofd en/of auto, hou ik stiekem ook wel van stormweer. Niets zo heerlijk als knus binnen zitten in de warmte en de weergoden hun gang horen gaan. Heel wat mensen slapen niet goed bij onrustig weer, ik lijk er daarentegen net rustiger van te worden.

Ciara is rustig bij ons gepasseerd. Geen grote schade, geen onrustige nacht. Toch heeft ze me ook wel wat voor de voeten gelopen. Ik had tegen dit weekend namelijk een leuk artikel geschreven voor De Zondag, maar Ciara stak daar fors een stokje voor. Nog een weekje wachten dus…

Nu maar duimen dat het springtij aan de kust wat mee mag vallen en we zijn Ciara weer zo vergeten. Het blijft voor mij toch bizar dat we stormen een naam geven.

Iemand een suggestie voor de volgende? Heb jij Ciara goed doorstaan?

Tournée Minérale

De laatste jaren is Tournée Minérale meer dan een hype geworden. Het is voor veel mensen hun jaarlijkse vaste afspraak geworden om een maand geen alcohol te drinken. Drank is den Duvel en den Duvel is overal.

Ik deed altijd vrolijk mee – maar mét mate uiteraard. Want ik vind een glaasje lekker en gezellig bovendien. De komende maanden zal het op dat vlak heel wat minder zijn en pas nu besef ik hoe moeilijk het is om op café of op een receptie géén alcohol te drinken. Het aanbod is meestal eentonig en saai. Water, fruitsap, cola. En daar stopt het doorgaans. Een lekkere mocktail? Uiterst zeldzaam. En áls het dan toch op de kaart staat, is het nog maar afwachten wat je krijgt. Zo bestelde ik vorig weekend een mocktail met vers fruitsap, maar toen ik proefde bleek daar helemaal niets vers aan te zijn. Ik vind mezelf wat triestig, als ik daar sta met mijn zoveelste watertje en de mensen rondom mij met een lekkere én fraai uitziende cocktail.

Laat dit een oproep zijn aan iedereen die drank aanbiedt: denk eens na over een leuke non-alcoholische variant. Ik ben ervan overtuigd dat lékkere alternatieven mensen daar spontaan naar zullen doen grijpen.

Ga jij deelnemen aan Tournée Minérale en/of ken jij misschien een leuk recept voor een goede mocktail?

 

 

 

Breek de stilte

Bijna een volledig jaar. Zolang is het geleden dat ik hier nog op mijn blog was. Het lijkt eigenlijk nog langer. Dat betekent niet dat ik helemaal weg was. Ik kwam wel nog lezen bij jullie. Vaak in stilte. Zo’n voyeur die niets achter laat. Zo’n voyeurs komen hier ook wel eens gluren. Alleen ben ik er eentje van het lievere soort. Zonder gif, gewoon uit gemeende interesse.

Bij een nieuw jaar horen nieuwe voornemens. Opnieuw beginnen bloggen is er daar eentje van. Maar het nieuwe jaar belooft zoveel meer hier. Geen verhuizing meer. Dat deden we vorig jaar al. Geen nieuwe job. Want ik ben blij waar ik zit. Op de verschillende plaatsen waar ik mag zitten. Dat is pittig, maar boeiend. En het verveelt nooit. Een baby. Dat belooft het nieuwe jaar. Tegen de zomer. Dat belooft verandering. En drukte. Jammer genoeg ook een bevalling. En serieuze avondmisselijkheid. Maar dat nemen we erbij. Het zal in elk geval genoeg inspiratie opleveren.

Maar we nemen het stap per stap. Dit is post 1 van 2020. Hopelijk houdt het voornemen dit jaar wel stand. En hoor ik jullie gauw.

Hoe verging het jullie het afgelopen jaar?

Aan de wand: de wereldkaart

 

wereldkaartJe zag ze misschien al wel eens voorbij komen de laatste weken want het is een echte trend: de wereldkaart. Wereldkaarten zijn er in allerlei soorten en maten waardoor je er altijd wel eentje kan vinden die bij je inrichting past. Waarom de wereldkaarten zo inslaan? Wellicht omdat het ons doet wegdromen naar verre bestemmingen, mooie herinneringen en volgende reizen. De bestemmingen die bij mij bovenaan genoteerd staan? Moskou, New York en Albanië. (I know, ik ben een beetje gek…) Lijkt zo’n hippe wanddecoratie jou ook wel wat? Lees dan even verder en doe inspiratie op over de verschillende soorten wereldkaarten.

Wereldkaarten in verschillende materialen

Een wereldkaarten kan op verschillende materialen afgedrukt worden. Bijvoorbeeld een foto op canvas, hout, tuinposter, aluminium of glas. Elk van deze materialen heeft zijn eigen karakter. Heeft je interieur een landelijke uitstraling? Kies dan eerder voor hout. Glas past dan weer beter bij modern en strak, terwijl een wereldkaart op aluminium helemaal in een industrieel interieur past. Door het materiaal te kiezen dat bij jouw stijl past, zal de wereldkaart ook helemaal tot zijn recht komen in je interieur. Ik koos voor de foto op canvas en ben echt ongelofelijk tevreden!

Unieke wereldkaarten

Je kan niet alleen kiezen uit verschillende materialen, je kan ook nog eens kiezen uit verschillende soorten wereldkaarten. Ook hier hangt je keuze weer af van je interieur, smaak en interesse. Een van de leukste is de historische wereldkaart met een uniek vintage uiterlijk. Een heel originele decoratie voor aan je muur. Vind je het leuker om een apart design – kaart met stippenpatroon of een waterverf wereldkaart – te hebben, ga dan voor de trendy versie. Bij dit soort kaart gaat het uiteraard meer om het ontwerp dan om de info op de kaart. Liever een geografische kaart aan de muur waarop de ligging van het land is weergegeven? Ga dan voor de normale wereldkaart met landnamen en hoofdsteden. Zoals je op de foto kan zien, ging ik voor de klassieker.

Grote wereldkaarten

Wil je nog een stapje verder gaan? Een mooie manier om een grote wereldkaart toe te voegen aan je interieur is door middel van wereldkaart fotobehang. Kies dan misschien beter voor een wereldkaart met rustige kleuren, zoals zwart en wit.

Ik ben helemaal fan van deze interieurtrend. Er is zoveel keuze dat je zeker een kaart vindt die in je interieur past. Ik ben echt heel tevreden met de kaart die ik gekozen heb. Nog een klein tipje? Vergeet het gaten boren in de muur. Als je lage kastjes, boekenkastjes of een schouw hebt kan je de wereldkaart er gewoon opzetten tegen de muur. Ziet er minder klassiek uit én je kan bovendien af en toe eens van plaats wisselen zonder dat je muren eronder lijden!

Deze post kwam er in samenwerking met wereldkaarten.nl

 

Tour de BxL: Mano à Mano

pizza, mozzarella, elsene, mano à manoJe hebt mensen die alles eten, je hebt mensen die moeilijker zijn wat betreft eten… en dan heb je mij nog. Of althans, zo was ik vroeger toch. Ik heb mijn ouders op zijn minst enkele grijze haren bezorgd omwille van mijn eetgedrag. Spruitjes, boontjes, tomaatjes… Geen enkel probleem. Maar vanaf het eventjes buiten het normale ging, was ik niet meer mee.

Niet het normale, dat was voor mij ook bijvoorbeeld spaghetti en pizza. Pas toen ik een jaar of twintig was heb ik dat leren eten. Ik geef nog altijd de voorkeur aan een lekkere steak of een goede vol-au-vent. De Italiaanse keuken is nog altijd niet mijn favoriet, al kan ik een goede pizza of pasta intussen gelukkig wel appreciëren.

Onlangs deed ik op dat vlak een mooie ontdekking in Brussel. Samen met enkele vrienden gingen we eten in Mano à Mano in Elsene. Er kwamen heel wat lekkere gerechten op tafel. Ik hield het bij een relatief eenvoudige pizza met mozzarella di Bufala. Héérlijk! Het restaurant is bovendien gelegen op een heel gezellig pleintje. Het was nog mooi weer, dus we hadden een fantastische avond op het mooie terras. Hier zien ze me zeker nog terug.

Nog goede tips voor een lekkere Italiaan?