Corona-update: het einde is nabij

Ik zie paniek en hysterie rondom mij. Mensen die oprecht bang zijn om ziek te worden, mensen die hun sociaal leven in duigen zien vallen, mensen die opeens wel erg met zichzelf geconfronteerd worden, mensen die opeens lijken te beseffen dat ze zich vragen moeten stellen bij hun relatie. De corona-lockdown zorgt er immers voor dat we opeens 24 u op 24 u samen moeten leven. Zonder pauze, zonder ontsnapping.

Dat zit hier gelukkig meer dan goed. Ik zou nergens liever opgesloten willen zijn dan hier thuis, bij hem. Dat sociale leven, dat komt wel weer terug. ’t Is even vervelend, maar dat is het einde van de wereld niet. Voor een confrontatie met mezelf heb ik ook geen schrik. Ik ben best wel fijn gezelschap voor mezelf. Bang zijn om ziek te worden heb ik ook niet. Even leek het erop dat ik tot de risicogroep behoorde, maar dat is gelukkig het geval niet. Bovendien heb ik een gezonde dosis fatalisme in mij: wat komen moet, zal komen, geen ontsnappen aan. Dat betekent niet dat ik niet voorzichtig ben. Dat ben ik wel. Maar niet panisch. We kunnen maar doen wat we kunnen doen. En gezond eten.

En toen werd het erger

Maar gisteren ging het licht toch even uit. Ik voelde de paniek even komen. Quick kondigde aan al zijn restaurants tijdelijk te sluiten. Slik. En tot overmaat van ramp volgde McDonald’s niet lang daarna. Nee, ik ben niet zo’n typische zwangere vrouw die niet van fastfood kan afblijven. Ik ben zo’n vrouw die verslingerd is aan fastfood. Met of zonder baby in de buik. Dus werden het gisterenavond frietjes in de oven. Het laatste pak uit de Carrefour. En toen was de paniek weer over. This is not a goodbye, it’s a #seeyousoon.

Met wat heb jij het het meest moeilijk?

12 comments

  1. Gezond eten en fastfood dat valt bij mij niet te rijmen…
    In deze tijden waarin onze gezondheid op het spel staat, vind ik het een logisch- en vooral verstandig gevolg dat deze zaken sluiten. Net zoals alle andere horeca zaken sluiten om die social distancing te handhaven, hoe moeilijk ook.
    Als werknemer in de gezondheidszorg, is blijven werken voor ons een pure noodzaak ifv essentiële dienstverlening. Ik ben echter heel alert en ja…bij momenten ook bijzonder ongerust. Vooral als ik zie dat sommige mensen het ècht niet (willen) snappen en er bijzonder luchtig over gaan.

    Liked by 1 persoon

  2. Dat ik m’n lief niet kan kussen en knuffelen. Dat ik niet weet hoe snel ik hem terug ga zien (zijn verplaatsing naar hier is in principe geen essentiële verplaatsing). En als hij dan al hier geraakt (hij is de enige die ik zie voor alle duidelijkheid). Dan moeten we social distancing respecteren. Dat ik hier godganse dagen alleen zit, zonder perspectief op wanneer dat weer normaal zal lopen.

    Like

  3. Dat er geen perspectief is. We weten niet hoe lang dit zal duren. Mochten we dat weten, zou het allemaal plots veel draaglijker worden. ‘Social distancing’ is voor mij persoonlijk de hel. Ik wou dat ik ging slapen en morgen wakker werd in een andere realiteit, maar helaas.

    Like

  4. Gelukkig ban ik graag thuis en weet ik altijd wel wat te doen en met het betere weer verdwijn ik in de tuin en kan rustig aan alles weer lentefris maken. Maar als dat maanden zou duren dan weet ik het ook niet meer ._Dan ga ik vrienden en familie zeker erg missen..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s