Auteur: Falderie

In een vorig leven blogde ik als Anna Stesia over het leven en de liefde in Antwerpen. Intussen zijn we enkele jaren verder en ontdek ik het leven in Brugge. Passies en interesses zijn nog steeds hetzelfde: cultuur, leuke plekjes ontdekken,...

Tour de BxL: Mano à Mano

pizza, mozzarella, elsene, mano à manoJe hebt mensen die alles eten, je hebt mensen die moeilijker zijn wat betreft eten… en dan heb je mij nog. Of althans, zo was ik vroeger toch. Ik heb mijn ouders op zijn minst enkele grijze haren bezorgd omwille van mijn eetgedrag. Spruitjes, boontjes, tomaatjes… Geen enkel probleem. Maar vanaf het eventjes buiten het normale ging, was ik niet meer mee.

Niet het normale, dat was voor mij ook bijvoorbeeld spaghetti en pizza. Pas toen ik een jaar of twintig was heb ik dat leren eten. Ik geef nog altijd de voorkeur aan een lekkere steak of een goede vol-au-vent. De Italiaanse keuken is nog altijd niet mijn favoriet, al kan ik een goede pizza of pasta intussen gelukkig wel appreciëren.

Onlangs deed ik op dat vlak een mooie ontdekking in Brussel. Samen met enkele vrienden gingen we eten in Mano à Mano in Elsene. Er kwamen heel wat lekkere gerechten op tafel. Ik hield het bij een relatief eenvoudige pizza met mozzarella di Bufala. Héérlijk! Het restaurant is bovendien gelegen op een heel gezellig pleintje. Het was nog mooi weer, dus we hadden een fantastische avond op het mooie terras. Hier zien ze me zeker nog terug.

Nog goede tips voor een lekkere Italiaan?

 

Advertenties

How I met Your Mother

Ik hou van films. Het lukt me alleen niet om ze van begin tot einde te bekijken. In een cinemazaal kan ik het wél. Ik zou het te gênant – en zonde van het geld – vinden om de hele film te slapen. Thuis daarentegen lukt het mij zelden. Het moet al een heel goede film zijn (óf Music & Lyrics), anders hou ik het niet vol. Glaasje erbij, lekker onder een dekentje en twintig minuten later lig ik in dromenland. Herkenbaar voor iemand?

Bij series daarentegen lukt het me wel om wakker te blijven, zonder problemen. Enkele maanden geleden ontdekte ik de beste serie ever. Keken jullie indertijd ook naar Friends? Deze serie is honderd – nee duizend – keer beter. Na enkele afleveringen te hebben gezien, bestelden we meteen het volledige seizoen. De afgelopen maanden zijn er vele avonden gevuld met het bekijken van de serie. Helaas zitten we bijna aan het einde. Fingers Crossed dat Barney Stinson uiteindelijk gelukkig wordt met Robin Scherbatsky en dat we er uiteindelijk toch achter komen wie de vrouw van Ted zal worden. Als je How I met your Mother nog niet kent, zou ik daar dringend verandering in brengen!

Ben jij een filmkijker of – televisiekijker? Ook genoten van How I met Your Mother?

Tour de BxL: Green Lab

green lab, brussel, ginVoor wie het nog niet wist: ik woon intussen in Brussel. In de hoofdstad. Al blijft dat voor een Antwerpenaar natuurlijk stiekem Antwerpen. Maar ’t is hier goed. Ik leer de stad langzaamaan wat kennen. Af en toe neem ik jullie hier graag eens mee op ontdekkingstocht.

Vandaag starten we dicht bij mijn deur. Als het tijd is voor de aperitief wanneer ik thuis kom, dan durven mijn voeten wel eens enkele meters afdwalen. Op een paar meter van mijn deur vind je namelijk Green Lab. Heerlijk om een bar zo dicht bij huis te hebben én het is bovendien ook een leuke plek om te vertoeven.

Nieuwe dingen ontdekken is leuk. Maar nog leuker is het wanneer je ergens binnen komt en de barman of barvrouw schenkt spontaan je drankje. Ons appartement heeft geen echt terras, maar dat thuisgevoel vinden we dus op het terras bij Green Lab. Ik ga voor een glaasje rosé, maar als je van gin houdt ben je hier helemaal aan het goede adres. Check zeker ook eens de cocktails van het huis, want die zijn altijd creatief, lekker én mooi.

Heb jij een leuk café bij je in de buurt – en stap je er regelmatig binnen? (Leuke adresjes, laat maar komen!)

 

Pronostieken WK

Het leven blijft nog even in het teken van sport staan. Na het tennis van Roland Garros is het nu de beurt aan voetbal. Zoals veel vrouwen (én mannen) volg ik het voetbal doorheen het jaar amper. Wanneer er een EK of een WK is, kan het me al iets meer boeien.

Vorig EK had ik het over mijn voorliefde voor penalty’s, het mooie aan eindigheid (waar ik overigens een filmpje met Radja liet zien), mijn voorkeur voor Jan Mulder als commentator, de vele kleurrijke figuren in het voetbal én de opeens alom aanwezige nationale eenheid.

Ook dit WK vielen er al penalty’s (bijvoorbeeld vandaag tegen Tunesië), fleurt Jan Mulder het scherm op, zie je overal Belgische vlaggen hangen, zijn er weer wat figuren die over zich doen spreken én weten we gelukkig ook dat die gekte niet tot in het oneindige zal blijven duren.

wie waagt zich aan een gokje? Ik vrees persoonlijk dat Portugal wel eens met de overwinning aan de haal zou kunnen gaan. Jammer, want ik word warm noch koud van Christiano Ronaldo. Maar het ziet er toch naar uit dat alvast Messi hem het vuur niet aan de schenen zal leggen.

Wie wint het WK?

Mannen vs vrouwen (in de tenniswereld)

Roland Garros zit er intussen al weer even op. Opnieuw was het gravelkoning Rafael Nadal die de beker in de lucht mocht steken. Weer een titel op het Parijse gravel erbij. Wat een prestatie.

Al van toen ik klein was, keek ik graag naar het tennis. Vooral de matchen op gravel konden me altijd enorm boeien. Mijn kijkgedrag is de voorbije jaren echter wel gewijzigd. Toen ik jonger was, keek ik het liefst naar vrouwenmatchen. Steffi Graf, Monica Seles en Arantxa Sanchez waren mijn grote heldinnen. Sporadisch pikte ik ook wel eens een wedstrijdje van André Agassi of Gustavo Kuerten mee. Maar mannenmatchen, dat was te hard, te snel en te lang.

Intussen kijk ik echter liever naar de matchen van de mannen. En daar zijn enkele redenen voor:

  • De manier van spelen van de vrouwen is de voorbije jaren geëvolueerd. Het oogstrelende technische tennis van Justine Henin is intussen een zeldzaamheid geworden. Ook vrouwen slaan hard en bij momenten emotieloos
  • Het niveauverschil lijkt me bij de vrouwen veel groter dan bij de mannen. Zet de nummer 1 van de wereld tegen de nummer 100 bij de vrouwen en je krijgt een droge 6-0, 6-0. Doe je datzelfde bij de mannen en de kans is veel groter dat je toch nog een spannende match krijgt
  • Geen van de vrouwen van tegenwoordig spreekt nog tot de verbeelding. Veel blonde, jonge meisjes die perfect inwisselbaar zijn. Ik was nooit een grote fan van Serena Williams, maar nu ben ik blij als ze speelt. Een icoon, een persoonlijkheid op de baan. Bij de mannen heb je wel enkele sprekende persoonlijkheden: Roger Federer, Rafael Nadal, Novak Djokovic,…

Nog tennisliefhebbers hier? Gaan jullie vooral voor de mannen- of voor de vrouwenwedstrijden?

 

Beestjes, beestjes, overal beestjes

papegaai, planckendaal, zoo, mechelenLaten we even teruggaan naar 1994 – al kan ik er ook enkele jaren naast zitten. Ik ben acht, mijn kleine zusje is op dat moment echt nog kleiner dan ik. Een – dan nog – schattig dropje van vijf. We zijn met bobonne en bompa in Planckendael en we staan aan het papegaaienkot. Wat maken die beesten een lawaai. Dat vindt mijn kleine zusje ook. Dus zet ze haar kleine mondje open en de beesten zwijgen. Nu pas zie ik de gelijkenis tussen mijn zusje en die kleurrijke papegaaien: kleine creatuurtjes waar verdomd veel geluid kan uitkomen!

En we komen terug naar 2018. Ik ben jaren niet meer in Planckendael geweest. Het park is verdeeld in werelddelen. Was dat vroeger ook al zo? Je kan zomaar tussen de pinguïns lopen. Kon dat vroeger ook al? En voor je het weet wordt je weer meegezogen in die wondere wereld. Planckendael, ik kom zeker nog terug!

Ga jij wel eens naar de dierentuin? Naar dewelke?

 

Twee

Twee blogposts heb ik geschreven sinds we 2018 zijn ingegaan. Twee. En het jaar is al over de helft. Met deze doe ik er nog eens de helft bij. Ik denk wel dat we nu al kunnen stellen dat 2018 niet mijn beste blogjaar ooit zal worden.

Daar zijn wel wat redenen voor. Het leven staat niet stil en soms gebeuren er onverwachte dingen. En daarnaast is er het werkleven, dat ook niet langzaam kabbelt maar soms een roetsjbaan is die ge uit alle macht probeert te volgen.

Maar laten we afspreken dat ik in de tweede helft van dit jaar beter mijn best zal doen. Vanaf nu. Anders kan ik de boel hier wel opkramen, want nog eventjes en jullie weten hier niet meer wie ik ben…

Zijn jullie de voorbije maanden wel actief gebleven?

Le Bureau des Légendes

Haast en spoed is zelden goed. Behalve nu. Want wie de uitzendingen op Canvas van het derde seizoen van Le Bureau des Légendes heeft gemist, heeft nog tot 13 april om deze op hun website te bekijken. Start hier.

Franse thrillerreeks

Le Bureau des Légendes is een Franse thrillerreeks over een speciale afdeling van de Franse Staatsveiligheid waarvan de agenten in vijandige landen op zoek gaan naar informanten. Deze agenten, die onder een valse identiteit worden uitgezonden, worden legendes genoemd. Hun levens worden vanop afstand gecoördineerd door het Bureau des Légendes. Ik bekeek eerder al seizoen 1 en 2, maar om seizoen 3 te bekijken is dat niet levensnoodzakelijk. (Al is het wel een voordeel uiteraard) Een intrigerende reeks met ongelofelijk goede acteurs. Wat een krak is die Mathieu Kassovitz (Guillaume Debailly) toch! En ook Zineb Triki (Nadia El Mansour), Jonathan Zaccai (Raymond Sisteron) en vele anderen maken van Le Bureau des Légendes een topserie.

Tien afleveringen van telkens ongeveer 55 minuten, dat moet te doen zijn voor 13 april, toch?

Exit: Mariska

Steps, buitengewoon anders, mariska blommaert, exit, blogSommige van jullie zagen hem wellicht al wel passeren: de vernieuwde Steps. Helemaal anders, maar toch ook weer niet. Want Steps blijft natuurlijk een leuk magazine met boeiende inhoud, verspreid over vier redactionele rubrieken: mode, wonen, reizen en culinair.

Exit

Helemaal leuk – voor mij althans – is dat ik in deze vernieuwde editie de uitsmijter mag maken, de Exit-pagina waarin een boeiende persoon zijn of haar ultieme lifestyletips verklapt.

Vorige editie mocht ik een van mijn vriendinnekes aan bod laten komen: Mariska Blommaert van de blog buitengewoonanders.be. Maar ze is zoveel meer dan alleen blogger. Ze is ook nog bedrijfspresentatrice, mama, comedytalent (Echt waar? Ja hoor, check hier maar eens),…

Dus, tijd voor actie: check de leuke blog van Mariska en lees Steps. Fijn weekend iedereen!

#throwback Thursday in het Sportpladijs

Het is hier de voorbije weken erg stil geweest. Over de reden waarvoor ga ik niet uitweiden, maar het zijn geen gemakkelijke tijden geweest. Verandering is altijd moeilijk, ook al zet je die verandering zelf mee in gang.

De voorbije weken zijn er dan ook weinig momenten geweest dat ik me écht heb kunnen ontspannen. De slappe lach krijgen om gekke situaties, hersenloos naar je favoriete soap kijken of gewoon even genieten van niets te doen. Het lijken banale dingen maar het zijn momenten die elke mens nodig heeft om verder te kunnen gaan met de orde van de dag. Laat ons stellen dat ik die momenten niet al te veel heb gehad. Al heb ik ook geen recht om mezelf te beklagen.

Gelukkig was daar dan Gert Verhulst, tezamen met zijn sprekende hond. Samen met mijn beste vriendin en mijn zus had ik tickets gekocht voor Throwback Thursday, maar dan op een maandag. De dag zelf ging ik met enige tegenzin naar het Sportpaleis. Waar zaten mijn gedachten toen ik een ticket kocht voor een concert van een sprekende hond? Het werd echter een waanzinnige avond. De avond startte met Ketnet en enkele deelnemers van Eurosong for Kids. De meesten daarvan kende ik niet, veel deed het me ook niet. Vervolgens was het de beurt aan Spring. Hoewel ik het programma zelf indertijd amper gezien had, kende ik een groot aantal van de nummers wel. De ambiance zat er meteen in en het was best genieten van het optreden van Jelle Cleymans en co. Maar dan kwam het hoogtepunt van de avond: Samson & Gert. Het dak ging er helemaal af. Elk nummer werd van begin tot einde meegezongen, om kippenvel van te krijgen. Wanneer de burgemeester zijn befaamde toespraak hield, konden we woord voor woord mee declameren. Aan allen die gekomen zijn proficiat. Aan allen die niet gekomen zijn, ook proficiat. We moedigden Octaaf De Bolle aan tijdens het turnen en kwamen niet meer bij toen Gert alludeerde op de flater die Koen “Albertoooo” Crucke maakte met de wifi van het Sportpaleis. Heel even werden onze ogen bijna nat toen ook madame Praline ter sprake kwam.

Move over Bruce Springsteen, Bono, Leonard Cohen en alle groten ter Aarde. (Ik twijfelde even of ik ook Prince in het lijstje zou typen, maar dat zou mijn zus mij nooit vergeven) Nog nooit was er zoveel ambiance in het Sportpaleis als die avonden dat Gert Verhulst met Samson hun grootste hits vanonder het stof haalde. Patatjes, Samen op de moto, Samsonrock, … Het héle Sportpaleis – dat tot de nok gevuld was – zong élk nummer van A tot Z mee. Luidkeels. Alsof ons leven er vanaf hing. Ik geloof niet dat Bono, Bruce, David, Prince, Leonard of Justin dat ooit hebben meegemaakt. Samson & Gert, dat zijn onze jeugdhelden. En jeugdhelden blijven ook helden wanneer je opgroeit. Een avond nostalgie. Maar nostalgie van het soort waar je geen spijt van hebt.

Liefste Gert, ik weet dat je al lang niet meer moet sparen tot die tien miljoen. Maar blijf toch doorgaan. En geef ons aub één keer per jaar zo’n avond waarbij we kunnen lachen, zingen en gelukkig zijn. Zo’n avond waarbij we het cool vinden om met een t-shirt rond te lopen van een hond die niet kan praten. Zo’n avond waarop het ok is om weer gewoon kind te zijn.