actueel

En toen was het toch weer carnaval…

Ooit was Sinterklaas nog een echt kinderfeest, zonder hysterie en zonder bemoeienissen. Die tijd ligt helaas al even achter ons. De discussie zwarte pieten vs roetpieten is nog altijd niet beslecht en over elk Sinterklaasfeest lijkt toch een laagje venijn en gif te liggen.

Sinds vorig jaar lijkt ook Aalst Carnaval ten prooi te vallen aan kleine spelletjes van grote tenen. Vorig jaar reed er een praalwagen uit met Joodse karikaturen en dat nieuws vond zelfs zijn weg tot in Israël. De discussie ging niet liggen en Aalst liet het carnaval zelfs schrappen van de lijst van immaterieel cultureel erfgoed van Unesco.

Vandaag – als de storm het tenminste niet verhinderd – gaat de Aalstse stoet opnieuw uit. Katz, de Israëlische minister van buitenlandse zaken, riep de Belgische overheid op om de stoet te veroordelen en te verbieden. Dat viel hier gelukkig in dovemansoren. Onbegrijpelijk vind ik het, dat de mens tijd en zin vindt om zich met zoiets bezig te houden. Nu ja, misschien is carnaval een veiliger onderwerp dan heel wat andere onderwerpen die wereldwijd een stuk gevoeliger liggen…

Veel plezier aan al onze carnavalisten, al dan niet als jood verkleed…

Vier jij carnaval?

Schoorvoetend voor Kim

Je bent voor Federer óf voor Nadal, je bent voor Club Brugge óf voor Anderlecht, je bent voor de zee óf de Ardennen. Je was voor Kim óf voor Justine. Ik zat altijd in team Juju, maar gisteren heb ik mij schoorvoetend bij de “ex-vijand” gevoegd.

Een comeback na zoveel jaren. Yeah right, zal wel. Wil ik nog wel eens zien. Erg veel geloof had ik er op voorhand niet in. Kim Clijsters mag dan wel een gigantisch talent zijn, haar op hoog niveau zien terugkomen na drie zwangerschappen en zoveel jaren zonder competitie, ik zag het niet snel gebeuren.

Toen ik gisteren op de radio het verloop van de eerste set hoorde, leken die gedachten bevestigd te worden. Toen de tweede set van start ging, begon ik toch wat nieuwsgierig te worden. En stiekem te hopen. Stel je voor dat ze toch eens…

Die eerste match zag er toch veelbelovend uit. Kim Clijsters zal de winst in grand slams wellicht niet aan elkaar beginnen rijgen, maar ik denk wel dat er een serieuze concurrent is verrezen tegen de toppers van vandaag. Ik kijk al uit naar de match Serena – Kim…

Volg jij de Kimback ook?

Ciara

Naast het feit dat ik uiteraard ook schrik heb voor vallende dakpannen, overstromingen en bomen op mijn hoofd en/of auto, hou ik stiekem ook wel van stormweer. Niets zo heerlijk als knus binnen zitten in de warmte en de weergoden hun gang horen gaan. Heel wat mensen slapen niet goed bij onrustig weer, ik lijk er daarentegen net rustiger van te worden.

Ciara is rustig bij ons gepasseerd. Geen grote schade, geen onrustige nacht. Toch heeft ze me ook wel wat voor de voeten gelopen. Ik had tegen dit weekend namelijk een leuk artikel geschreven voor De Zondag, maar Ciara stak daar fors een stokje voor. Nog een weekje wachten dus…

Nu maar duimen dat het springtij aan de kust wat mee mag vallen en we zijn Ciara weer zo vergeten. Het blijft voor mij toch bizar dat we stormen een naam geven.

Iemand een suggestie voor de volgende? Heb jij Ciara goed doorstaan?

Pronostieken WK

Het leven blijft nog even in het teken van sport staan. Na het tennis van Roland Garros is het nu de beurt aan voetbal. Zoals veel vrouwen (én mannen) volg ik het voetbal doorheen het jaar amper. Wanneer er een EK of een WK is, kan het me al iets meer boeien.

Vorig EK had ik het over mijn voorliefde voor penalty’s, het mooie aan eindigheid (waar ik overigens een filmpje met Radja liet zien), mijn voorkeur voor Jan Mulder als commentator, de vele kleurrijke figuren in het voetbal én de opeens alom aanwezige nationale eenheid.

Ook dit WK vielen er al penalty’s (bijvoorbeeld vandaag tegen Tunesië), fleurt Jan Mulder het scherm op, zie je overal Belgische vlaggen hangen, zijn er weer wat figuren die over zich doen spreken én weten we gelukkig ook dat die gekte niet tot in het oneindige zal blijven duren.

wie waagt zich aan een gokje? Ik vrees persoonlijk dat Portugal wel eens met de overwinning aan de haal zou kunnen gaan. Jammer, want ik word warm noch koud van Christiano Ronaldo. Maar het ziet er toch naar uit dat alvast Messi hem het vuur niet aan de schenen zal leggen.

Wie wint het WK?

Le Bureau des Légendes

Haast en spoed is zelden goed. Behalve nu. Want wie de uitzendingen op Canvas van het derde seizoen van Le Bureau des Légendes heeft gemist, heeft nog tot 13 april om deze op hun website te bekijken. Start hier.

Franse thrillerreeks

Le Bureau des Légendes is een Franse thrillerreeks over een speciale afdeling van de Franse Staatsveiligheid waarvan de agenten in vijandige landen op zoek gaan naar informanten. Deze agenten, die onder een valse identiteit worden uitgezonden, worden legendes genoemd. Hun levens worden vanop afstand gecoördineerd door het Bureau des Légendes. Ik bekeek eerder al seizoen 1 en 2, maar om seizoen 3 te bekijken is dat niet levensnoodzakelijk. (Al is het wel een voordeel uiteraard) Een intrigerende reeks met ongelofelijk goede acteurs. Wat een krak is die Mathieu Kassovitz (Guillaume Debailly) toch! En ook Zineb Triki (Nadia El Mansour), Jonathan Zaccai (Raymond Sisteron) en vele anderen maken van Le Bureau des Légendes een topserie.

Tien afleveringen van telkens ongeveer 55 minuten, dat moet te doen zijn voor 13 april, toch?

#throwback Thursday in het Sportpladijs

Het is hier de voorbije weken erg stil geweest. Over de reden waarvoor ga ik niet uitweiden, maar het zijn geen gemakkelijke tijden geweest. Verandering is altijd moeilijk, ook al zet je die verandering zelf mee in gang.

De voorbije weken zijn er dan ook weinig momenten geweest dat ik me écht heb kunnen ontspannen. De slappe lach krijgen om gekke situaties, hersenloos naar je favoriete soap kijken of gewoon even genieten van niets te doen. Het lijken banale dingen maar het zijn momenten die elke mens nodig heeft om verder te kunnen gaan met de orde van de dag. Laat ons stellen dat ik die momenten niet al te veel heb gehad. Al heb ik ook geen recht om mezelf te beklagen.

Gelukkig was daar dan Gert Verhulst, tezamen met zijn sprekende hond. Samen met mijn beste vriendin en mijn zus had ik tickets gekocht voor Throwback Thursday, maar dan op een maandag. De dag zelf ging ik met enige tegenzin naar het Sportpaleis. Waar zaten mijn gedachten toen ik een ticket kocht voor een concert van een sprekende hond? Het werd echter een waanzinnige avond. De avond startte met Ketnet en enkele deelnemers van Eurosong for Kids. De meesten daarvan kende ik niet, veel deed het me ook niet. Vervolgens was het de beurt aan Spring. Hoewel ik het programma zelf indertijd amper gezien had, kende ik een groot aantal van de nummers wel. De ambiance zat er meteen in en het was best genieten van het optreden van Jelle Cleymans en co. Maar dan kwam het hoogtepunt van de avond: Samson & Gert. Het dak ging er helemaal af. Elk nummer werd van begin tot einde meegezongen, om kippenvel van te krijgen. Wanneer de burgemeester zijn befaamde toespraak hield, konden we woord voor woord mee declameren. Aan allen die gekomen zijn proficiat. Aan allen die niet gekomen zijn, ook proficiat. We moedigden Octaaf De Bolle aan tijdens het turnen en kwamen niet meer bij toen Gert alludeerde op de flater die Koen “Albertoooo” Crucke maakte met de wifi van het Sportpaleis. Heel even werden onze ogen bijna nat toen ook madame Praline ter sprake kwam.

Move over Bruce Springsteen, Bono, Leonard Cohen en alle groten ter Aarde. (Ik twijfelde even of ik ook Prince in het lijstje zou typen, maar dat zou mijn zus mij nooit vergeven) Nog nooit was er zoveel ambiance in het Sportpaleis als die avonden dat Gert Verhulst met Samson hun grootste hits vanonder het stof haalde. Patatjes, Samen op de moto, Samsonrock, … Het héle Sportpaleis – dat tot de nok gevuld was – zong élk nummer van A tot Z mee. Luidkeels. Alsof ons leven er vanaf hing. Ik geloof niet dat Bono, Bruce, David, Prince, Leonard of Justin dat ooit hebben meegemaakt. Samson & Gert, dat zijn onze jeugdhelden. En jeugdhelden blijven ook helden wanneer je opgroeit. Een avond nostalgie. Maar nostalgie van het soort waar je geen spijt van hebt.

Liefste Gert, ik weet dat je al lang niet meer moet sparen tot die tien miljoen. Maar blijf toch doorgaan. En geef ons aub één keer per jaar zo’n avond waarbij we kunnen lachen, zingen en gelukkig zijn. Zo’n avond waarbij we het cool vinden om met een t-shirt rond te lopen van een hond die niet kan praten. Zo’n avond waarop het ok is om weer gewoon kind te zijn.

Candle in the Wind

Wanneer was de slag bij Waterloo? De Guldensporenslag? De Franse Revolutie? Bij dergelijke vragen breekt het angstzweet mij uit. Ik zou er zomaar wel eens 100 jaar of meer naast kunnen zitten. Ik heb gewoon niets met historische data. Of met data in het algemeen. Verjaardagen is bijvoorbeeld nog zoiets aartsmoeilijk. Maar gelukkig is er tegenwoordig Facebook. Dank Amerikaanse vriend voor die handige reminders.

Maar als je me vraagt: op welke datum is prinses Diana verongelukt? Dan weet ik het meteen: 31 augustus 1997. Ik was een jaar of 11 en wist eigenlijk niet eens wie zij was. Maar de hele mediastorm en de gigantische herdenking maakte wel een onuitwisbare indruk op mij.

Ik lag in mijn bedje. Het was nog donker en de dag voor ik naar het zesde leerjaar ging. Ik kon niet meer slapen en ging al naar beneden waar mama voor de televisie zat. Het eerste wat ze zei was “Diana is gestorven”. Ik wist maar vaag wie het was, maar zette me mee in de zetel en keek nog geruime tijd mee naar de beelden en de eerste reacties die binnen sijpelden.

Meester Dirk deelde ons de eerste schooldag op in groepjes. Een voor een moesten wij op het einde van de week het nieuws brengen voor de rest van de klas. Ik was de eerste week aan de beurt. Lady Di was uiteraard ons hoofditem. In dezelfde periode overleed ook Moeder Theresa en startte het proces rond de au pair Louise Woodward plaats. Maar dat verbleekte allemaal bij de heisa in de media en het verdriet van die twee kleine Britse prinsjes.

Weet jij nog waar je was op 31 augustus 1997?

We can’t build our dreams on suspicious minds

steve ryckier, elvis impersonator, elvis presleyVeertig jaar geleden stond de wereld even stil. Op 16 augustus 1977 overleed immers Elvis Presley, dé King of Rock and Roll. Ik was om eerlijk te zijn niet zo bekend met Elvis en zijn muziek. Voor een interview voor Deze Week met Steve Ryckier deed ik wat research naar Elvis Presley en zijn muziek. Muziek die de tand des tijd werkelijk heeft doorstaan!

Ik leerde met Steve Ryckier een man kennen die heel gepassioneerd bezig is met zijn vak. Steve is stemmenimitator en doet heel wat meer dan alleen maar Elvis Presley tijdens zijn show Superstars Live. Op 11 november brengt hij in de Brugse Stadsschouwburg Elvis weer tot leven in een volledige show. Meer info vind je hier.

Steve vertelde me gepassioneerd over wie Elvis was. Lees hieronder een stukje uit het interview:

Elvis is erin geslaagd een nieuw soort muziek populair te maken. Zijn carrière beslaat amper twintig jaar. Toch is hij erin geslaagd, in een wereld zonder internet, om de muziekwereld te veranderen. Hij heeft zijn stempel op de muziek kunnen zetten. En daarnaast is er natuurlijk zijn typische look, kledij én zijn manier van brengen.

Elvis is tegelijk ook een tragische figuur.

Er hangt een bepaalde weemoed rond hem. Hij is jong gestorven en zijn leven is niet altijd over rozen gegaan. Hij is opgegroeid in een arm gezin. Zijn pa was bovendien geen koosjer figuur. Eens verhuisd naar Memphis heeft Elvis heel wat jobs gehad maar eigenlijk wilde hij slechts één ding: muziek maken. Zijn grote doorbraak kwam er in 1954 met That’s All Right. Producer Sam Phillips wilde een nieuwe sound creëren en zwarte muziek laten brengen door een blanke. Hiermee wilde hij een barrière doorbreken. That’s All Right werd meteen na de opname door DJ Dewey Phillips gespeeld in diens legendarische radioprogramma Red, Hot & Blue en de rest is geschiedenis.

Het hele interview lees je in de West-Vlaamse edities van Deze Week.

Ben jij fan van Elvis? Welk nummer moet ik als leek zéker nog ontdekken?

King Roger

De vrouwenfinale op Wimbledon was  teleurstellend. Wat had ik Venus Williams graag haar zesde titel op Wimbledon zien winnen, maar het was Muguruza die – heel gemakkelijk – met de overwinning aan de haal ging. Jammer, heel jammer. Want ik vermoed niet dat Venus nog zoveel kansen zal krijgen om nog een grandslam op haar naam te schrijven.

Laten we hopen dat die andere dinosaurus, Roger Federer, er morgen wél in slaagt. Ik hoopte dat Rafael Nadal de finale zou spelen, maar helaas stak Gilles Muller daar een stokje voor in een razend spannende match. Marin Cilic, de tegenstander van Federer in de finale, is erg goed bezig, maar op Federer zelf lijkt ook geen maat te staan. Duimen maar!

Durf jij een pronostiekje aan?

Stoute jongen uit de wedstrijd

De Tour is door één valpartij meteen twee wielrenners kwijt. Mark Cavendish moest jammer genoeg opgeven door de blessure die hij gisteren tijdens de valpartij opliep. Een valpartij waardoor ook Peter Sagan moet opkrassen. En dat voelt een beetje wrang.

In eerste instantie leek het mij duidelijk dat hij in de fout was gegaan. Wanneer je de beelden echter opnieuw bekijkt, slaat de twijfel toch toe. Is de elleboog van Sagan daar voor of pas nadat Cavendish onderuit gaat? Voer voor discussie.

De beslissing om Peter Sagan uit de tour te zetten gaat er bij mij niet in. Straffen ok, maar helemaal uitsluiten? Is dat nu werkelijk nodig? Met Sagan verdwijnt er kleur, humor en rock-‘n-roll uit de tour. Ik ben er overigens van overtuigd dat fans heel wat andere fragmenten zullen kunnen oprakelen waarin dezelfde of veel ergere fouten worden gemaakt die wél ongestraft zijn gebleven. Ik ben benieuwd naar het verdere verloop van de tour. Met deze beslissing stelt de organisatie wellicht een voorbeeld. Maar dat betekent ook: gelijk welke renner – of dat nu Froome is of een nobele onbekende – moet bij soortgelijke acties eveneens uit de wedstrijd worden gezet. Hopelijk haalt iemand nog de streep in Parijs…

Ben jij het eens met de uitsluiting van Sagan?