actueel

De laatste De Zondag voor even…

de zondag, tatyana beloy, supertips, supastarOp zondag neem ik in Delhaize altijd een exemplaar van De Zondag mee. Het is een jarenlange gewoonte van me, al van voor ik zelf ook voor De Zondag schreef. Misschien bent u ook wel een trouwe lezer en haalt u wekelijks de krant bij de supermarkt of de bakker. Een bizarre dag, want vandaag is het voor eventjes de laatste papieren krant. Digitaal gaan we wel verder. Corona heeft ook onze krant in zijn greep. Hier legt onze directeur redactie, Pascal Kerkhove uit waarom we even niet meer op papier verschijnen. Vanaf volgende week zal De Zondag wel nog altijd digitaal te raadplegen zijn.

Vandaag staat de krant helemaal in het teken van corona. Enkele hartverwarmende projecten worden in de aandacht gezet. Zo sprak ik met Lars Block van restaurant Zoen die de actie #feedthenurses opzette. Samen met enkele andere – helaas momenteel gesloten – restaurants kookt hij elke dag voor het personeel van ziekenhuizen en mensen uit de zorg. Chapeau! Laat ons hen na de coronacrisis ook steunen door in de verschillende restaurants te gaan eten. Zoveel verhalen, zoveel helden. Ook de wekelijkse rubriek met tips ziet er vandaag even anders uit. Bedankt Tatyana Beloy en Leesfee Emy voor de fijne tips.

Volgende week lezen we gezamenlijk opnieuw, maar dan enkel digitaal. Hier kan je jouw editie kiezen. Laat ons hopen dat we het normale leven weer snel kunnen opnemen en dat we weer gauw een papieren krant in handen kunnen houden.

Geniet van je zondag en hou het veilig.

Corona-update: het einde is nabij

Ik zie paniek en hysterie rondom mij. Mensen die oprecht bang zijn om ziek te worden, mensen die hun sociaal leven in duigen zien vallen, mensen die opeens wel erg met zichzelf geconfronteerd worden, mensen die opeens lijken te beseffen dat ze zich vragen moeten stellen bij hun relatie. De corona-lockdown zorgt er immers voor dat we opeens 24 u op 24 u samen moeten leven. Zonder pauze, zonder ontsnapping.

Dat zit hier gelukkig meer dan goed. Ik zou nergens liever opgesloten willen zijn dan hier thuis, bij hem. Dat sociale leven, dat komt wel weer terug. ’t Is even vervelend, maar dat is het einde van de wereld niet. Voor een confrontatie met mezelf heb ik ook geen schrik. Ik ben best wel fijn gezelschap voor mezelf. Bang zijn om ziek te worden heb ik ook niet. Even leek het erop dat ik tot de risicogroep behoorde, maar dat is gelukkig het geval niet. Bovendien heb ik een gezonde dosis fatalisme in mij: wat komen moet, zal komen, geen ontsnappen aan. Dat betekent niet dat ik niet voorzichtig ben. Dat ben ik wel. Maar niet panisch. We kunnen maar doen wat we kunnen doen. En gezond eten.

En toen werd het erger

Maar gisteren ging het licht toch even uit. Ik voelde de paniek even komen. Quick kondigde aan al zijn restaurants tijdelijk te sluiten. Slik. En tot overmaat van ramp volgde McDonald’s niet lang daarna. Nee, ik ben niet zo’n typische zwangere vrouw die niet van fastfood kan afblijven. Ik ben zo’n vrouw die verslingerd is aan fastfood. Met of zonder baby in de buik. Dus werden het gisterenavond frietjes in de oven. Het laatste pak uit de Carrefour. En toen was de paniek weer over. This is not a goodbye, it’s a #seeyousoon.

Met wat heb jij het het meest moeilijk?

En toen was het toch weer carnaval…

Ooit was Sinterklaas nog een echt kinderfeest, zonder hysterie en zonder bemoeienissen. Die tijd ligt helaas al even achter ons. De discussie zwarte pieten vs roetpieten is nog altijd niet beslecht en over elk Sinterklaasfeest lijkt toch een laagje venijn en gif te liggen.

Sinds vorig jaar lijkt ook Aalst Carnaval ten prooi te vallen aan kleine spelletjes van grote tenen. Vorig jaar reed er een praalwagen uit met Joodse karikaturen en dat nieuws vond zelfs zijn weg tot in Israël. De discussie ging niet liggen en Aalst liet het carnaval zelfs schrappen van de lijst van immaterieel cultureel erfgoed van Unesco.

Vandaag – als de storm het tenminste niet verhinderd – gaat de Aalstse stoet opnieuw uit. Katz, de Israëlische minister van buitenlandse zaken, riep de Belgische overheid op om de stoet te veroordelen en te verbieden. Dat viel hier gelukkig in dovemansoren. Onbegrijpelijk vind ik het, dat de mens tijd en zin vindt om zich met zoiets bezig te houden. Nu ja, misschien is carnaval een veiliger onderwerp dan heel wat andere onderwerpen die wereldwijd een stuk gevoeliger liggen…

Veel plezier aan al onze carnavalisten, al dan niet als jood verkleed…

Vier jij carnaval?

Schoorvoetend voor Kim

Je bent voor Federer óf voor Nadal, je bent voor Club Brugge óf voor Anderlecht, je bent voor de zee óf de Ardennen. Je was voor Kim óf voor Justine. Ik zat altijd in team Juju, maar gisteren heb ik mij schoorvoetend bij de “ex-vijand” gevoegd.

Een comeback na zoveel jaren. Yeah right, zal wel. Wil ik nog wel eens zien. Erg veel geloof had ik er op voorhand niet in. Kim Clijsters mag dan wel een gigantisch talent zijn, haar op hoog niveau zien terugkomen na drie zwangerschappen en zoveel jaren zonder competitie, ik zag het niet snel gebeuren.

Toen ik gisteren op de radio het verloop van de eerste set hoorde, leken die gedachten bevestigd te worden. Toen de tweede set van start ging, begon ik toch wat nieuwsgierig te worden. En stiekem te hopen. Stel je voor dat ze toch eens…

Die eerste match zag er toch veelbelovend uit. Kim Clijsters zal de winst in grand slams wellicht niet aan elkaar beginnen rijgen, maar ik denk wel dat er een serieuze concurrent is verrezen tegen de toppers van vandaag. Ik kijk al uit naar de match Serena – Kim…

Volg jij de Kimback ook?

Ciara

Naast het feit dat ik uiteraard ook schrik heb voor vallende dakpannen, overstromingen en bomen op mijn hoofd en/of auto, hou ik stiekem ook wel van stormweer. Niets zo heerlijk als knus binnen zitten in de warmte en de weergoden hun gang horen gaan. Heel wat mensen slapen niet goed bij onrustig weer, ik lijk er daarentegen net rustiger van te worden.

Ciara is rustig bij ons gepasseerd. Geen grote schade, geen onrustige nacht. Toch heeft ze me ook wel wat voor de voeten gelopen. Ik had tegen dit weekend namelijk een leuk artikel geschreven voor De Zondag, maar Ciara stak daar fors een stokje voor. Nog een weekje wachten dus…

Nu maar duimen dat het springtij aan de kust wat mee mag vallen en we zijn Ciara weer zo vergeten. Het blijft voor mij toch bizar dat we stormen een naam geven.

Iemand een suggestie voor de volgende? Heb jij Ciara goed doorstaan?

Candle in the Wind

Wanneer was de slag bij Waterloo? De Guldensporenslag? De Franse Revolutie? Bij dergelijke vragen breekt het angstzweet mij uit. Ik zou er zomaar wel eens 100 jaar of meer naast kunnen zitten. Ik heb gewoon niets met historische data. Of met data in het algemeen. Verjaardagen is bijvoorbeeld nog zoiets aartsmoeilijk. Maar gelukkig is er tegenwoordig Facebook. Dank Amerikaanse vriend voor die handige reminders.

Maar als je me vraagt: op welke datum is prinses Diana verongelukt? Dan weet ik het meteen: 31 augustus 1997. Ik was een jaar of 11 en wist eigenlijk niet eens wie zij was. Maar de hele mediastorm en de gigantische herdenking maakte wel een onuitwisbare indruk op mij.

Ik lag in mijn bedje. Het was nog donker en de dag voor ik naar het zesde leerjaar ging. Ik kon niet meer slapen en ging al naar beneden waar mama voor de televisie zat. Het eerste wat ze zei was “Diana is gestorven”. Ik wist maar vaag wie het was, maar zette me mee in de zetel en keek nog geruime tijd mee naar de beelden en de eerste reacties die binnen sijpelden.

Meester Dirk deelde ons de eerste schooldag op in groepjes. Een voor een moesten wij op het einde van de week het nieuws brengen voor de rest van de klas. Ik was de eerste week aan de beurt. Lady Di was uiteraard ons hoofditem. In dezelfde periode overleed ook Moeder Theresa en startte het proces rond de au pair Louise Woodward plaats. Maar dat verbleekte allemaal bij de heisa in de media en het verdriet van die twee kleine Britse prinsjes.

Weet jij nog waar je was op 31 augustus 1997?

We can’t build our dreams on suspicious minds

steve ryckier, elvis impersonator, elvis presleyVeertig jaar geleden stond de wereld even stil. Op 16 augustus 1977 overleed immers Elvis Presley, dé King of Rock and Roll. Ik was om eerlijk te zijn niet zo bekend met Elvis en zijn muziek. Voor een interview voor Deze Week met Steve Ryckier deed ik wat research naar Elvis Presley en zijn muziek. Muziek die de tand des tijd werkelijk heeft doorstaan!

Ik leerde met Steve Ryckier een man kennen die heel gepassioneerd bezig is met zijn vak. Steve is stemmenimitator en doet heel wat meer dan alleen maar Elvis Presley tijdens zijn show Superstars Live. Op 11 november brengt hij in de Brugse Stadsschouwburg Elvis weer tot leven in een volledige show. Meer info vind je hier.

Steve vertelde me gepassioneerd over wie Elvis was. Lees hieronder een stukje uit het interview:

Elvis is erin geslaagd een nieuw soort muziek populair te maken. Zijn carrière beslaat amper twintig jaar. Toch is hij erin geslaagd, in een wereld zonder internet, om de muziekwereld te veranderen. Hij heeft zijn stempel op de muziek kunnen zetten. En daarnaast is er natuurlijk zijn typische look, kledij én zijn manier van brengen.

Elvis is tegelijk ook een tragische figuur.

Er hangt een bepaalde weemoed rond hem. Hij is jong gestorven en zijn leven is niet altijd over rozen gegaan. Hij is opgegroeid in een arm gezin. Zijn pa was bovendien geen koosjer figuur. Eens verhuisd naar Memphis heeft Elvis heel wat jobs gehad maar eigenlijk wilde hij slechts één ding: muziek maken. Zijn grote doorbraak kwam er in 1954 met That’s All Right. Producer Sam Phillips wilde een nieuwe sound creëren en zwarte muziek laten brengen door een blanke. Hiermee wilde hij een barrière doorbreken. That’s All Right werd meteen na de opname door DJ Dewey Phillips gespeeld in diens legendarische radioprogramma Red, Hot & Blue en de rest is geschiedenis.

Het hele interview lees je in de West-Vlaamse edities van Deze Week.

Ben jij fan van Elvis? Welk nummer moet ik als leek zéker nog ontdekken?

Stoute jongen uit de wedstrijd

De Tour is door één valpartij meteen twee wielrenners kwijt. Mark Cavendish moest jammer genoeg opgeven door de blessure die hij gisteren tijdens de valpartij opliep. Een valpartij waardoor ook Peter Sagan moet opkrassen. En dat voelt een beetje wrang.

In eerste instantie leek het mij duidelijk dat hij in de fout was gegaan. Wanneer je de beelden echter opnieuw bekijkt, slaat de twijfel toch toe. Is de elleboog van Sagan daar voor of pas nadat Cavendish onderuit gaat? Voer voor discussie.

De beslissing om Peter Sagan uit de tour te zetten gaat er bij mij niet in. Straffen ok, maar helemaal uitsluiten? Is dat nu werkelijk nodig? Met Sagan verdwijnt er kleur, humor en rock-‘n-roll uit de tour. Ik ben er overigens van overtuigd dat fans heel wat andere fragmenten zullen kunnen oprakelen waarin dezelfde of veel ergere fouten worden gemaakt die wél ongestraft zijn gebleven. Ik ben benieuwd naar het verdere verloop van de tour. Met deze beslissing stelt de organisatie wellicht een voorbeeld. Maar dat betekent ook: gelijk welke renner – of dat nu Froome is of een nobele onbekende – moet bij soortgelijke acties eveneens uit de wedstrijd worden gezet. Hopelijk haalt iemand nog de streep in Parijs…

Ben jij het eens met de uitsluiting van Sagan?

4 december gaan we zingen, gaan we springen…

Hdisneyland, disneyland parijs, belle en het beestet zijn nostalgische tijden ten huize Falderie. Afgelopen weekend kon je mij nl. in Disneyland Parijs vinden. Een leuke ervaring, waarmee ik jullie ongetwijfeld nog eens ga lastigvallen. Heerlijk om weer twee dagen echt een kind te kunnen zijn!

Maar het opnieuw kind zijn stopt niet bij Disneyland. Gisteren is het mij eindelijk gelukt om tickets te bestellen voor #ThrowbackThursday in het Sportpladijs. Maandag 4 december kan je mij samen met mijn zus en twee vriendinnen in het Sportpaleis vinden. Waar we zonder schaamte luidkeels (vooral Jessy dan) zullen meezingen met de grootste hits van Samson & Gert, Spring en vele anderen. Het aftellen kan beginnen! Misschien word ik wel lid van de patatjesclub?

Moet ik me nu schamen? Of mag ik me nog eens lekker onderdompelen in de kinderlijke nostalgie van Samson en Gert?

 

 

Den Burgemèèster in Gevoar

peter de becker, toneel, theater, de camereSommige mensen houden niet van dialecten. Ik hoor niet tot die categorie. Ik vind onze Vlaamse dialecten geweldig charmant en hoop dat ze niet snel zullen verdwijnen. Ook theater in het dialect kan mij wel bekoren, al bestaat daarbij wel het risico dat het té plattekes wordt.

Vroeger ging ik wel eens naar het Echt Antwaarps Teater. Alle respect voor Ruud De Ridder. Hij heeft een op en top professioneel theater uit de grond gestampt dat bovendien ook nog eens zelfbedruipend is. Toch een krachttoer in ons Vlaamse culturele landschap. Ik hou van dat mooie, sappige Antwerps dat ze daar spreken.

Maar met dat Antwerps moet je in Brugge natuurlijk niet afkomen. Gelukkig biedt De Camere een West-Vlaamse alternatief. Dit weekend spelen ze Den Burgemèèster in Gevoar. (Wees blij dat ik blog en niet vlog. Mijn uitspraak is nog niet helemaal wat het moet zijn…) Ik deed een interview met de schrijver van het stuk, Peter De Becker. Dat artikel kan je deze week lezen in de krant. En wie 9, 10 of 11 juni wil gaan kijken kan tickets reserveren via decamere@gmail.com of 0497 29 90 92.

Hou jij van theater in je dialect?