Tip Antwerpen #4: Genieten bij Gran Duca

restaurant, gran duca, antwerpen, etenVakantie staat voor mij gelijk aan genieten en ontspannen. En daar hoort uiteraard ook lekker eten bij. Daarom opnieuw een leuke tip om te gaan eten in het schone Antwerpen. Enkele jaren geleden vierde mijn lieve oma er al eens haar verjaardag en twee weken geleden schoven we opnieuw de voeten onder tafel bij de beste Italiaan van‘t stad: Gran Duca.

Bij Gran Duca is het eten niet alleen overheerlijk, het wordt ook nog eens geserveerd op een fabelachtige locatie. Gran Duca bevindt zich op de zesde verdieping van een pand op de De Keyserlei en heeft vanop de drie luxueuze terrassen een adembenemend uitzicht over Antwerpen.

Het eten bij Gran Duca is niet goedkoop, maar je krijgt er wel waar voor je geld. Ik ging voor een heerlijk vleesgerecht. Wat ik op mijn bord kreeg zien jullie op de foto hier bovenaan. Ik verzeker je: het was overheerlijk! De volledige menukaart vind je op de website van Gran Duca.

Hebben jullie onlangs nog leuke adresjes ontdekt in Antwerpen (of een andere stad – inspiratie voor citytrips altijd welkom!)?

Deze blogpost is op eigen initiatief. Dit is geen gesponsorde post.

As We Speak # 13

antwerpen, eten, grand café de singelIk sta er goed voor de komende weken. Mijn verlof is intussen van start gegaan en er staat een mooie reis op het programma. Tijd voor een nieuwe As We Speak!

  • Reizen: Daarin staan we weer een stapje verder. Alle nodige hotels zijn geboekt (behalve voor de laatste nacht) en we weten intussen wel zo ongeveer wat we allemaal willen gaan bezoeken. Dresden, Wroclaw, Krakau en Przylekow. Ik vertel jullie er achteraf alles over! In september gaat het ook nog eventjes richting Nice en mogelijk ook Barcelona.
  • Sport: Heerlijke tijden voor sportliefhebbers. Ik heb Wimbledon iets intensiever gevolgd (wat een prachtprestatie weer van Serena!), het EK voetbal is weer gepasseerd (het viel te verwachten dat Marc Wilmots zou moeten beschikken...) en nu is de Tour weer in volle hevigheid losgebarsten. En daarna is het nog niet gedaan, want ook de Olympische Spelen komen er deze zomer nog aan!
  • Lezen: Erg weinig gelezen de afgelopen maand. Met de leesclub las ik Verdriet is het ding met veren van Max Porter. Ik vond het té poëtisch, te vaag. De komende weken ga ik ongetwijfeld heel wat meer lezen. De Pop van Boleslaw Prus ligt op me te wachten, eentje met maar liefst 925 pagina’s.
  • Eten: Iets wat we traditiegetrouw weer vaak hebben gedaan. De zomer is natuurlijk de periode van de barbecue. Dat hebben we al een aantal keer gedaan de afgelopen weken, zowel thuis als op locatie. Verder ook geen eten in het heerlijke Gran Duca in Antwerpen, in Grand Café De Singel (zie foto – genomen door Genieten in Stijl) in Antwerpen en eergisteren nog in Het Verschil in Aalst. Vooral die eerste twee zijn echte aanraders!
  • Muziek: Werchter Classic zit er intussen op. Dat was geen onverdeeld succes, zoals je hier al kon lezen. In september neem ik mijn lieve man mee naar de Radio 1 Prince Sessie. Ik hoop dat hij dat wat meer kan appreciëren…

Hoe ziet jullie zomer eruit? Staat er een vakantie gepland?

Treuren om Nice

13692515_1407801365903612_4794099589423657084_nGisterenochtend in een winkel

Ik ben de hele nacht opgebleven en heb gekeken naar de nieuwsuitzendingen over Nice. Verschrikkelijk
Ach, ik niet hoor. Weeral een aanslag, je kan het tegenwoordig niet meer bijhouden. Het interesseert me niet

En toen wou ik dat vrouwmens een serieuze mep geven. Ze sprak over die aanslag alsof het over de nieuwste showbizzroddel ging. We mogen niet immuun worden voor dat soort gruwel. We mogen er niet gewend aan raken, het moet ons blijven raken.

Een aanslag in Nice is niet erger dan een aanslag in Istanbul of ergens anders. Maar het raakt me wel meer. Vorig jaar in september stond ik op de Promenade des Anglais en daar hoop ik in september dit jaar opnieuw te staan. Op die manier komt het zo akelig dichtbij. Het had elk van ons kunnen zijn, daar tijdens die aanslag op de Promenade des Anglais… Sterkte Frankrijk.

 

TW Classic 2016

lana del rey, tw classic, werchter, festivalHet was al lang geleden, maar afgelopen weekend stond ik nog eens op een festivalweide. We trokken naar TW Classic. Op het programma? Grote namen als Simply Red, Lana Del Rey, Lionel Richie en topact Bruce Springsteen. Dat kan onmogelijk tegenvallen. Dachten we. 

Tegen half vier ging het richting Werchter. Tot daar ging het goed. We vonden gemakkelijk parking op de dichtstbijzijnde parking en de zon stond te stralen aan de hemel. Hieronder een korte impressie van elk optreden dat ik zag. The Van Jets en CC Smugglers hebben we helaas gemist.

Simply Red. We stapten het festivalterrein op en Simply Red zong ons tegemoet. Wat een hits heeft die man op zijn palmares staan! Ik herkende quasi elk nummer dat hij zong. En bovendien goed zong. Jammer dat hij zo vroeg op de middag geprogrammeerd stond. Later op de avond was er ongetwijfeld nog meer ambiance geweest tijdens zijn set.

Lionel Richie. Van dit optreden had ik veel verwacht. Maar wat viel dat tegen. Heel arrogant kwam Richie het podium op. Dacht dat hij de wei al had ingepakt. Dacht hij fout. Vergane glorie die voor geen greintje ambiance zorgde. Enige lichtpuntjes waren het onvermijdbare “Hello” én “We are the world”.

Lana Del Rey. “Heel goed of heel slecht” werd verwacht van haar optreden. Helaas voor ons neigde het eerder naar dat tweede. Toch voor de wei van Werchter. Ik geloof dat Del Rey beter tot haar recht zou komen in een intiemere setting.

Bruce Springsteen. De man die onze dag heeft gered. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik weinig van Springsteen wist. Maar wat een topartiest! De vergelijking met zijn voorgangers kunnen we maar beter niet maken. Deze man zijn concert was echt klasse. “Hallo België, Bonsoir Belgique“, meer had the Boss niet nodig om de hele weide op zijn hand te krijgen. Niets dan respect voor de professionaliteit én het enthousiasme waarmee Springsteen op het podium stond.

Ben/Ga jij deze zomer naar een festival?

De fun van voetbal #5: Penalty’s

Nog 45 minuten speeltijd en het EK voetbal 2016 is verleden tijd. Het staat momenteel 0-0 tussen Frankrijk en Portugal en ik bid hartstochtelijk dat het zo blijft. Want na twee keer 45 minuten komen de verlengingen. En ook dan blijf ik hopen op een gelijkstand. Want daarna komen de penalty’s. En er is niets zo spannend in het voetbal als penalty’s. ‘t Is misschien geen puur voetbal, maar wel leuk om te zien!

De meest bloedstollende penaltyreeks was die van Duitsland tegen Italië. Ongelofelijk hoe weinig penalty’s die voetballers tussen de netten kregen. Helaas was het toen goodbye vaarwel voor Antonio Conté.

Wat denken jullie, doen we al een pronostiekske voor het WK?

De fun van voetbal #4: Kleurrijke figuren

Over het algemeen vind ik voetballers én trainers nogal saai. Zeker bij de traditionele interviews is het geeuwen geblazen. Gelukkig lopen er toch enkele kleurrijke figuren rond die het voetbal aangenaam maken. Ik sprak al over Jan Mulder, maar ook onder de actieve voetballers en trainers zijn er enkele spraakmakers.

Lachen was het met de geurperikelen van Duits bondscoach Joachim Löw, maar mijn absolute EK-favoriet is de Italiaanse bondscoach Antonio Conte. (Zie filmpje hierboven) Heerlijk hoe hij brult, scheldt, juicht en viert. Gepassioneerd zoals alleen een echte Italiaan dat kan. Heerlijk. Dé grootste reden waarom ik het jammer vindt dat Italië de duimen moest leggen voor Duitsland. (Die schorsing i.v.m. omgekochte matchen veeg ik met veel liefde onder de mat…)

Vanavond weer een klepper van formaat: Duitsland vs. Frankrijk. Benieuwd wij van onze buren het haalt.

Kan jij een man als Conte appreciëren of vind je het onnodig theater?

Lees ook:

Dit bracht…[Juni 2016]

sinners, antwerpen, leopold de waelplaats, zuid, etenVroeger hoorde ik “oude” mensen wel eens zeggen dat de tijd zo snel gaat. Ik keek hen altijd wat meewarig aan. Wat bedoelden ze in hemelsnaam? Maar nu ik zelf bijna de dertig nader, begin ik het te voelen. Wat gaat de tijd snel, juni is alweer achter de rug…😉

In juni werd er weer heel wat geblogd, ook door Falderie. Ik schreef over gezonder eten en rozijnen (en kreeg daarvoor strafpunten van Menck),  lekker eten bij Sinners en andere fijne bloggers.

Het EK voetbal is nog in volle gang. Ook dat nam deze maand een prominente plaats in. Ik deelde mijn mooiste voetbalherinnering (Correctie: mijn meest memorabele herinnering), bracht ode aan de fabuleuze Jan Mulder en wentelde me in nationale eenheid voor de Rode Duivels.

Vreemde eend in de bijt in dit maandoverzicht is het stukje over The Voice van Vlaanderen. Dat lijkt intussen alweer zo lang geleden. Benieuwd of we nog iets van een van de kandidaten zullen horen.

En nu is het aan jullie! Deel hier je favoriete blogpost van de afgelopen maand!