Mannen vs vrouwen (in de tenniswereld)

Roland Garros zit er intussen al weer even op. Opnieuw was het gravelkoning Rafael Nadal die de beker in de lucht mocht steken. Weer een titel op het Parijse gravel erbij. Wat een prestatie.

Al van toen ik klein was, keek ik graag naar het tennis. Vooral de matchen op gravel konden me altijd enorm boeien. Mijn kijkgedrag is de voorbije jaren echter wel gewijzigd. Toen ik jonger was, keek ik het liefst naar vrouwenmatchen. Steffi Graf, Monica Seles en Arantxa Sanchez waren mijn grote heldinnen. Sporadisch pikte ik ook wel eens een wedstrijdje van André Agassi of Gustavo Kuerten mee. Maar mannenmatchen, dat was te hard, te snel en te lang.

Intussen kijk ik echter liever naar de matchen van de mannen. En daar zijn enkele redenen voor:

  • De manier van spelen van de vrouwen is de voorbije jaren geëvolueerd. Het oogstrelende technische tennis van Justine Henin is intussen een zeldzaamheid geworden. Ook vrouwen slaan hard en bij momenten emotieloos
  • Het niveauverschil lijkt me bij de vrouwen veel groter dan bij de mannen. Zet de nummer 1 van de wereld tegen de nummer 100 bij de vrouwen en je krijgt een droge 6-0, 6-0. Doe je datzelfde bij de mannen en de kans is veel groter dat je toch nog een spannende match krijgt
  • Geen van de vrouwen van tegenwoordig spreekt nog tot de verbeelding. Veel blonde, jonge meisjes die perfect inwisselbaar zijn. Ik was nooit een grote fan van Serena Williams, maar nu ben ik blij als ze speelt. Een icoon, een persoonlijkheid op de baan. Bij de mannen heb je wel enkele sprekende persoonlijkheden: Roger Federer, Rafael Nadal, Novak Djokovic,…

Nog tennisliefhebbers hier? Gaan jullie vooral voor de mannen- of voor de vrouwenwedstrijden?

 

Advertenties

Beestjes, beestjes, overal beestjes

papegaai, planckendaal, zoo, mechelenLaten we even teruggaan naar 1994 – al kan ik er ook enkele jaren naast zitten. Ik ben acht, mijn kleine zusje is op dat moment echt nog kleiner dan ik. Een – dan nog – schattig dropje van vijf. We zijn met bobonne en bompa in Planckendael en we staan aan het papegaaienkot. Wat maken die beesten een lawaai. Dat vindt mijn kleine zusje ook. Dus zet ze haar kleine mondje open en de beesten zwijgen. Nu pas zie ik de gelijkenis tussen mijn zusje en die kleurrijke papegaaien: kleine creatuurtjes waar verdomd veel geluid kan uitkomen!

En we komen terug naar 2018. Ik ben jaren niet meer in Planckendael geweest. Het park is verdeeld in werelddelen. Was dat vroeger ook al zo? Je kan zomaar tussen de pinguïns lopen. Kon dat vroeger ook al? En voor je het weet wordt je weer meegezogen in die wondere wereld. Planckendael, ik kom zeker nog terug!

Ga jij wel eens naar de dierentuin? Naar dewelke?

 

Twee

Twee blogposts heb ik geschreven sinds we 2018 zijn ingegaan. Twee. En het jaar is al over de helft. Met deze doe ik er nog eens de helft bij. Ik denk wel dat we nu al kunnen stellen dat 2018 niet mijn beste blogjaar ooit zal worden.

Daar zijn wel wat redenen voor. Het leven staat niet stil en soms gebeuren er onverwachte dingen. En daarnaast is er het werkleven, dat ook niet langzaam kabbelt maar soms een roetsjbaan is die ge uit alle macht probeert te volgen.

Maar laten we afspreken dat ik in de tweede helft van dit jaar beter mijn best zal doen. Vanaf nu. Anders kan ik de boel hier wel opkramen, want nog eventjes en jullie weten hier niet meer wie ik ben…

Zijn jullie de voorbije maanden wel actief gebleven?

Le Bureau des Légendes

Haast en spoed is zelden goed. Behalve nu. Want wie de uitzendingen op Canvas van het derde seizoen van Le Bureau des Légendes heeft gemist, heeft nog tot 13 april om deze op hun website te bekijken. Start hier.

Franse thrillerreeks

Le Bureau des Légendes is een Franse thrillerreeks over een speciale afdeling van de Franse Staatsveiligheid waarvan de agenten in vijandige landen op zoek gaan naar informanten. Deze agenten, die onder een valse identiteit worden uitgezonden, worden legendes genoemd. Hun levens worden vanop afstand gecoördineerd door het Bureau des Légendes. Ik bekeek eerder al seizoen 1 en 2, maar om seizoen 3 te bekijken is dat niet levensnoodzakelijk. (Al is het wel een voordeel uiteraard) Een intrigerende reeks met ongelofelijk goede acteurs. Wat een krak is die Mathieu Kassovitz (Guillaume Debailly) toch! En ook Zineb Triki (Nadia El Mansour), Jonathan Zaccai (Raymond Sisteron) en vele anderen maken van Le Bureau des Légendes een topserie.

Tien afleveringen van telkens ongeveer 55 minuten, dat moet te doen zijn voor 13 april, toch?

Exit: Mariska

Steps, buitengewoon anders, mariska blommaert, exit, blogSommige van jullie zagen hem wellicht al wel passeren: de vernieuwde Steps. Helemaal anders, maar toch ook weer niet. Want Steps blijft natuurlijk een leuk magazine met boeiende inhoud, verspreid over vier redactionele rubrieken: mode, wonen, reizen en culinair.

Exit

Helemaal leuk – voor mij althans – is dat ik in deze vernieuwde editie de uitsmijter mag maken, de Exit-pagina waarin een boeiende persoon zijn of haar ultieme lifestyletips verklapt.

Vorige editie mocht ik een van mijn vriendinnekes aan bod laten komen: Mariska Blommaert van de blog buitengewoonanders.be. Maar ze is zoveel meer dan alleen blogger. Ze is ook nog bedrijfspresentatrice, mama, comedytalent (Echt waar? Ja hoor, check hier maar eens),…

Dus, tijd voor actie: check de leuke blog van Mariska en lees Steps. Fijn weekend iedereen!

#throwback Thursday in het Sportpladijs

Het is hier de voorbije weken erg stil geweest. Over de reden waarvoor ga ik niet uitweiden, maar het zijn geen gemakkelijke tijden geweest. Verandering is altijd moeilijk, ook al zet je die verandering zelf mee in gang.

De voorbije weken zijn er dan ook weinig momenten geweest dat ik me écht heb kunnen ontspannen. De slappe lach krijgen om gekke situaties, hersenloos naar je favoriete soap kijken of gewoon even genieten van niets te doen. Het lijken banale dingen maar het zijn momenten die elke mens nodig heeft om verder te kunnen gaan met de orde van de dag. Laat ons stellen dat ik die momenten niet al te veel heb gehad. Al heb ik ook geen recht om mezelf te beklagen.

Gelukkig was daar dan Gert Verhulst, tezamen met zijn sprekende hond. Samen met mijn beste vriendin en mijn zus had ik tickets gekocht voor Throwback Thursday, maar dan op een maandag. De dag zelf ging ik met enige tegenzin naar het Sportpaleis. Waar zaten mijn gedachten toen ik een ticket kocht voor een concert van een sprekende hond? Het werd echter een waanzinnige avond. De avond startte met Ketnet en enkele deelnemers van Eurosong for Kids. De meesten daarvan kende ik niet, veel deed het me ook niet. Vervolgens was het de beurt aan Spring. Hoewel ik het programma zelf indertijd amper gezien had, kende ik een groot aantal van de nummers wel. De ambiance zat er meteen in en het was best genieten van het optreden van Jelle Cleymans en co. Maar dan kwam het hoogtepunt van de avond: Samson & Gert. Het dak ging er helemaal af. Elk nummer werd van begin tot einde meegezongen, om kippenvel van te krijgen. Wanneer de burgemeester zijn befaamde toespraak hield, konden we woord voor woord mee declameren. Aan allen die gekomen zijn proficiat. Aan allen die niet gekomen zijn, ook proficiat. We moedigden Octaaf De Bolle aan tijdens het turnen en kwamen niet meer bij toen Gert alludeerde op de flater die Koen “Albertoooo” Crucke maakte met de wifi van het Sportpaleis. Heel even werden onze ogen bijna nat toen ook madame Praline ter sprake kwam.

Move over Bruce Springsteen, Bono, Leonard Cohen en alle groten ter Aarde. (Ik twijfelde even of ik ook Prince in het lijstje zou typen, maar dat zou mijn zus mij nooit vergeven) Nog nooit was er zoveel ambiance in het Sportpaleis als die avonden dat Gert Verhulst met Samson hun grootste hits vanonder het stof haalde. Patatjes, Samen op de moto, Samsonrock, … Het héle Sportpaleis – dat tot de nok gevuld was – zong élk nummer van A tot Z mee. Luidkeels. Alsof ons leven er vanaf hing. Ik geloof niet dat Bono, Bruce, David, Prince, Leonard of Justin dat ooit hebben meegemaakt. Samson & Gert, dat zijn onze jeugdhelden. En jeugdhelden blijven ook helden wanneer je opgroeit. Een avond nostalgie. Maar nostalgie van het soort waar je geen spijt van hebt.

Liefste Gert, ik weet dat je al lang niet meer moet sparen tot die tien miljoen. Maar blijf toch doorgaan. En geef ons aub één keer per jaar zo’n avond waarbij we kunnen lachen, zingen en gelukkig zijn. Zo’n avond waarbij we het cool vinden om met een t-shirt rond te lopen van een hond die niet kan praten. Zo’n avond waarop het ok is om weer gewoon kind te zijn.

Toevallige ontmoetingen

illumenium, estse band, toevallige ontmoetingIk was zoals altijd gehaast. Niet omdat ik ergens dringend moest zijn. Wel omdat ik niet hou van snelwegparkings. Snel tanken en weer weg, dat was mijn doel. Wanneer ik van de betaalautomaat naar mijn auto loop om te tanken komt een er een jonge kerel naar me toegelopen. “Do you speak english?” vraagt hij me. Alarmknoppen in mijn hoofd. In normale omstandigheden zeg ik nee, grijp ik snel naar mijn handtas en kijk ik toch even naar mijn auto om te checken dat ik intussen niet word bestolen. Naar dat soort reacties is onze maatschappij aan het evolueren.

Maar niet vandaag. Hij stelde de vraag op een ontwapenende manier. Geen gevaar hier. Het bleek het bandlid te zijn van de Estse band Illumenium. Sinds 2015 tourt de band al door Europa en trekken ze van stad naar stad om er hun muziek te spelen. Onderweg verkopen ze in tankstations, treinstations etc hun album. Voor een bedrag dat de koper zelf kiest.

Ik had hun muziek uiteraard nog nooit gehoord maar ik was wel gecharmeerd door hun verhaal. Dus kocht ik het album en kreeg met de glimlach een gehandtekend exemplaar. “Als we ooit zo bekend zijn als AC/DC zal je daar heel blij mee zijn“. Succes nog jongens! (Later thuis zal ik hun Facebookpagina checken. Ik ben duidelijk niet de enige die op deze manier met hen heeft kennis kunnen maken)

Ik tank alsnog en rijd goedgemutst verder. Zo’n ontmoetingen maken het leven mooi.

Zou jij de cd hebben gekocht?

 

 

Dit Bracht…[Augustus 2017]

Istrië, KroatiëDe eerste week van september zit er alweer bijna op. Tijd dus om eens terug te blikken op wat augustus op deze blog bracht. Na de zomervakantie was er hier inspiratie zat, alleen ontbrak de tijd om alle vakantietips uit te schrijven.

Hier vind je toch al een kleine terugblik op waar de reis ons bracht. Een reis waarin ik helemaal kon ontspannen. Hoe ik dat zo zeker weet? Dat lees je dan weer in deze blogpost. Want geef toe: na drie weken vakantie je pincodes niet meer weten, dát is een teken van er helemaal uit zijn (of je verstand te hebben verloren – wat misschien ook wel een mogelijke uitleg kon zijn…)

Na de vakantie begon het schrijfseizoen uiteraard meteen weer. Over al die leuke gesprekken en ontmoetingen zou ik boeken kunnen volschrijven. Ik blikte op eentje terug op deze blog, maar ik ben van plan dat zeker nog meer te gaan doen.

Hoe beleefden jullie de maand augustus?

Candle in the Wind

Wanneer was de slag bij Waterloo? De Guldensporenslag? De Franse Revolutie? Bij dergelijke vragen breekt het angstzweet mij uit. Ik zou er zomaar wel eens 100 jaar of meer naast kunnen zitten. Ik heb gewoon niets met historische data. Of met data in het algemeen. Verjaardagen is bijvoorbeeld nog zoiets aartsmoeilijk. Maar gelukkig is er tegenwoordig Facebook. Dank Amerikaanse vriend voor die handige reminders.

Maar als je me vraagt: op welke datum is prinses Diana verongelukt? Dan weet ik het meteen: 31 augustus 1997. Ik was een jaar of 11 en wist eigenlijk niet eens wie zij was. Maar de hele mediastorm en de gigantische herdenking maakte wel een onuitwisbare indruk op mij.

Ik lag in mijn bedje. Het was nog donker en de dag voor ik naar het zesde leerjaar ging. Ik kon niet meer slapen en ging al naar beneden waar mama voor de televisie zat. Het eerste wat ze zei was “Diana is gestorven”. Ik wist maar vaag wie het was, maar zette me mee in de zetel en keek nog geruime tijd mee naar de beelden en de eerste reacties die binnen sijpelden.

Meester Dirk deelde ons de eerste schooldag op in groepjes. Een voor een moesten wij op het einde van de week het nieuws brengen voor de rest van de klas. Ik was de eerste week aan de beurt. Lady Di was uiteraard ons hoofditem. In dezelfde periode overleed ook Moeder Theresa en startte het proces rond de au pair Louise Woodward plaats. Maar dat verbleekte allemaal bij de heisa in de media en het verdriet van die twee kleine Britse prinsjes.

Weet jij nog waar je was op 31 augustus 1997?

We can’t build our dreams on suspicious minds

steve ryckier, elvis impersonator, elvis presleyVeertig jaar geleden stond de wereld even stil. Op 16 augustus 1977 overleed immers Elvis Presley, dé King of Rock and Roll. Ik was om eerlijk te zijn niet zo bekend met Elvis en zijn muziek. Voor een interview voor Deze Week met Steve Ryckier deed ik wat research naar Elvis Presley en zijn muziek. Muziek die de tand des tijd werkelijk heeft doorstaan!

Ik leerde met Steve Ryckier een man kennen die heel gepassioneerd bezig is met zijn vak. Steve is stemmenimitator en doet heel wat meer dan alleen maar Elvis Presley tijdens zijn show Superstars Live. Op 11 november brengt hij in de Brugse Stadsschouwburg Elvis weer tot leven in een volledige show. Meer info vind je hier.

Steve vertelde me gepassioneerd over wie Elvis was. Lees hieronder een stukje uit het interview:

Elvis is erin geslaagd een nieuw soort muziek populair te maken. Zijn carrière beslaat amper twintig jaar. Toch is hij erin geslaagd, in een wereld zonder internet, om de muziekwereld te veranderen. Hij heeft zijn stempel op de muziek kunnen zetten. En daarnaast is er natuurlijk zijn typische look, kledij én zijn manier van brengen.

Elvis is tegelijk ook een tragische figuur.

Er hangt een bepaalde weemoed rond hem. Hij is jong gestorven en zijn leven is niet altijd over rozen gegaan. Hij is opgegroeid in een arm gezin. Zijn pa was bovendien geen koosjer figuur. Eens verhuisd naar Memphis heeft Elvis heel wat jobs gehad maar eigenlijk wilde hij slechts één ding: muziek maken. Zijn grote doorbraak kwam er in 1954 met That’s All Right. Producer Sam Phillips wilde een nieuwe sound creëren en zwarte muziek laten brengen door een blanke. Hiermee wilde hij een barrière doorbreken. That’s All Right werd meteen na de opname door DJ Dewey Phillips gespeeld in diens legendarische radioprogramma Red, Hot & Blue en de rest is geschiedenis.

Het hele interview lees je in de West-Vlaamse edities van Deze Week.

Ben jij fan van Elvis? Welk nummer moet ik als leek zéker nog ontdekken?