persoonlijk

Toevallige ontmoetingen

illumenium, estse band, toevallige ontmoetingIk was zoals altijd gehaast. Niet omdat ik ergens dringend moest zijn. Wel omdat ik niet hou van snelwegparkings. Snel tanken en weer weg, dat was mijn doel. Wanneer ik van de betaalautomaat naar mijn auto loop om te tanken komt een er een jonge kerel naar me toegelopen. “Do you speak english?” vraagt hij me. Alarmknoppen in mijn hoofd. In normale omstandigheden zeg ik nee, grijp ik snel naar mijn handtas en kijk ik toch even naar mijn auto om te checken dat ik intussen niet word bestolen. Naar dat soort reacties is onze maatschappij aan het evolueren.

Maar niet vandaag. Hij stelde de vraag op een ontwapenende manier. Geen gevaar hier. Het bleek het bandlid te zijn van de Estse band Illumenium. Sinds 2015 tourt de band al door Europa en trekken ze van stad naar stad om er hun muziek te spelen. Onderweg verkopen ze in tankstations, treinstations etc hun album. Voor een bedrag dat de koper zelf kiest.

Ik had hun muziek uiteraard nog nooit gehoord maar ik was wel gecharmeerd door hun verhaal. Dus kocht ik het album en kreeg met de glimlach een gehandtekend exemplaar. “Als we ooit zo bekend zijn als AC/DC zal je daar heel blij mee zijn“. Succes nog jongens! (Later thuis zal ik hun Facebookpagina checken. Ik ben duidelijk niet de enige die op deze manier met hen heeft kennis kunnen maken)

Ik tank alsnog en rijd goedgemutst verder. Zo’n ontmoetingen maken het leven mooi.

Zou jij de cd hebben gekocht?

 

 

Advertenties

Candle in the Wind

Wanneer was de slag bij Waterloo? De Guldensporenslag? De Franse Revolutie? Bij dergelijke vragen breekt het angstzweet mij uit. Ik zou er zomaar wel eens 100 jaar of meer naast kunnen zitten. Ik heb gewoon niets met historische data. Of met data in het algemeen. Verjaardagen is bijvoorbeeld nog zoiets aartsmoeilijk. Maar gelukkig is er tegenwoordig Facebook. Dank Amerikaanse vriend voor die handige reminders.

Maar als je me vraagt: op welke datum is prinses Diana verongelukt? Dan weet ik het meteen: 31 augustus 1997. Ik was een jaar of 11 en wist eigenlijk niet eens wie zij was. Maar de hele mediastorm en de gigantische herdenking maakte wel een onuitwisbare indruk op mij.

Ik lag in mijn bedje. Het was nog donker en de dag voor ik naar het zesde leerjaar ging. Ik kon niet meer slapen en ging al naar beneden waar mama voor de televisie zat. Het eerste wat ze zei was “Diana is gestorven”. Ik wist maar vaag wie het was, maar zette me mee in de zetel en keek nog geruime tijd mee naar de beelden en de eerste reacties die binnen sijpelden.

Meester Dirk deelde ons de eerste schooldag op in groepjes. Een voor een moesten wij op het einde van de week het nieuws brengen voor de rest van de klas. Ik was de eerste week aan de beurt. Lady Di was uiteraard ons hoofditem. In dezelfde periode overleed ook Moeder Theresa en startte het proces rond de au pair Louise Woodward plaats. Maar dat verbleekte allemaal bij de heisa in de media en het verdriet van die twee kleine Britse prinsjes.

Weet jij nog waar je was op 31 augustus 1997?

Het is een goed verlof geweest als…

vakantie, kroatië… je na drie weken de pincode van je tankkaart vergeten bent, én de code van de deur op je werk.

Deze vakantie heb ik amper met de auto gereden. Toen ik enkele dagen geleden aan het tankstation stond, ging het licht even uit. Met de beste wil van de wereld kon ik me mijn code niet meer herinneren. Toen ik gisteren voor het eerst in drie weken weer op mijn zondagwerk stond, kon ik me ook niet meer herinneren met welke code ik de deur kon openen. Twee codes die ik doorheen het jaar minstens wekelijks gebruik. Gewoon weg. En het is niet de eerste keer dat me dit overkomt.

Ik ben ervan overtuigd dat dit betekent dat ik goed ben in op verlof gaan. Alles loslaten en nergens meer aan denken. Met een leeg hoofd terug thuis komen. Een iets té leeg hoofd in dit geval, maar bon. óf het kan ook betekenen dat ik gewoon te dom ben om zoiets simpels als een code te onthouden. Maar laten we het maar gewoon houden op de eerste uitleg… 🙂

Wanner jullie dit lezen heb ik mijn eerste klant wellicht al gezien. Dat betekent dat de vakantie nu officieel voorbij is voor mij. Hersenloze tijd, ik ga je missen…

Kan jij alles loslaten tijdens je vakantie?

Zomervakantie 2017

Istrië, KroatiëWie mij wel eens tegenkomt op Instagram zal het al wel gezien hebben: ik heb een topvakantie achter de rug. Deze vakantie was zoals een goede vakantie hoort te zijn: je knippert eens met je ogen en het is alweer gedaan. Ondanks dat we niet eens zoveel gedaan hebben, was er geen moment van verveling en vlogen de dagen voorbij. In tegenstelling tot de voorbije jaren zijn we niet van het ene kasteel naar het andere museum gehold. We hebben niet alle must-sees van ons lijstje kunnen afstrepen. Meer nog: dit jaar hadden we zelfs helemaal geen lijstje. En dat was helemaal ok zo. We hadden allebei nood aan vakantie en de essentie van vakantie is eigenlijk dat niets moet en alles mag. Daar hebben we naar geleefd, elke dag opnieuw.

Ik heb genoten van elk stukje van onze reis:

  • Cairate/Italië: gezellig bezoek aan familie die ik al jaren niet meer gezien had
  • Gardameer/Italië: twee gestolen uurtjes op weg naar Verona. Misschien wel onze volgende vakantiebestemming?
  • Verona/Italië: veel te kort, maar Verona charmeerde meteen. Om ooit terug naartoe te gaan
  • Istrië/Kroatië: was veel mooier dan ik verwacht had. Scoorde op élk vlak.
  • Großarl/Oostenrijk: wat zijn de bergen impressionant! Ik had nooit durven vermoeden dat de bergen ook een topbestemming in de zomer konden zijn!

Waren er dan geen minpunten? Gelukkig erg weinig, maar over hoe duur het is om in Europa rond te reizen (tolwegen, vignetten,…) mogen jullie zeker nog wel een klaagpost verwachten. Mijn excuses alvast.

Ben jij weggeweest/ga je nog weg/ben je hip en ga je voor de staycation?

 

En route…

texelEr bestaan mensen die hun vakantie een jaar op voorhand boeken. En dan dag voor dag beginnen plannen wat ze tijdens die vakantie zoal kunnen ondernemen. Soms ben ik daar wel jaloers op. Bij ons is het jaar na jaar een chaotische vakantieplanning. Eerst beslissen naar waar we willen (Rusland? Polen? Frankrijk? Kroatië?) en dan wat aanmodderen op diverse websites voor het boeken van logement (airbnb, booking…). Dan zouden we een planning kunnen uitstippelen, maar ook dit jaar zijn we daar weer niet geraakt. We vertrekken en we weten waar naartoe. Dat is al een hele prestatie. Wat we gaan doen, zien we wel onderweg.

Waar brengt de auto ons dit jaar? Via een overnachting in de buurt van Milaan gaat het een dagje naar Verona, vervolgens zitten we een weekje in Istrië/Kroatië en op terugweg houden we drie dagen halt in de bergen in de buurt van Salzburg. Maar wat daar overal te beleven valt? Dat zal de toekomst uitwijzen. Ach ja, ergens heeft het ook wel zijn charme. Alles kan en alles mag. Ik hoop jullie achteraf te kunnen overladen met mooie vakantieverhalen en leuke tips!

Plan jij alles goed vooraf of is er ruimte voor improvisatie?

Wat te doen met je vakantiefoto’s?

smartphoto, fotoboek, vakantiefoto's

Elk jaar nemen we foto’s op vakantie en elk jaar neem ik mezelf voor om daar iets leuks mee te doen. Elk jaar mislukte dat goede voornemen. Ik verzamel mijn vakantiefoto’s al jaren in diverse mapjes op de computer en de harde schijf. Ik weet dat ze er staan, maar ik kijk er zelden naar. En dat is zonde. Want als ik toch eens naar oude foto’s kijk, komen er altijd mooie herinneringen boven.

Dit jaar is het anders gelopen. Dit jaar kan ik voor het eerst op vakantie vertrekken terwijl de vorige vakantie ook écht is afgesloten. Van onze fantastische reis naar Polen maakte ik recent een heel fotoboek. Ik merkte bij het maken van het boek dat je er ongelofelijk veel kanten mee uit kan en toen ik het boek uiteindelijk ontving, was ik allesbehalve teleurgesteld. Wat een prachtig boek is het geworden, met al onze leukste vakantiefoto’s. En terwijl ik dan toch bezig was, besloot ik nog een en ander te doen met onze foto’s. Niets zo leuk als een vakantiefoto (of een andere foto met een leuke herinnering aan) in je agenda te stoppen of het boek dat je bent aan het lezen. Dus maakte ik van een selectie foto’s toffe retroprints. Ik kan Smartphoto alleen maar warm aanbevelen!

Et voila: mijn boek is af, staat netjes in de kast en ik kan opnieuw op vakantie vertrekken. En nu ik weet hoe makkelijk het is om zo’n fotoboek te maken, durf ik met zekerheid zeggen dat het eerste fotoboek na de vakantie zeker gezelschap zal krijgen van nummer twee.

Wat doe jij met je vakantiefoto’s?

4 december gaan we zingen, gaan we springen…

Hdisneyland, disneyland parijs, belle en het beestet zijn nostalgische tijden ten huize Falderie. Afgelopen weekend kon je mij nl. in Disneyland Parijs vinden. Een leuke ervaring, waarmee ik jullie ongetwijfeld nog eens ga lastigvallen. Heerlijk om weer twee dagen echt een kind te kunnen zijn!

Maar het opnieuw kind zijn stopt niet bij Disneyland. Gisteren is het mij eindelijk gelukt om tickets te bestellen voor #ThrowbackThursday in het Sportpladijs. Maandag 4 december kan je mij samen met mijn zus en twee vriendinnen in het Sportpaleis vinden. Waar we zonder schaamte luidkeels (vooral Jessy dan) zullen meezingen met de grootste hits van Samson & Gert, Spring en vele anderen. Het aftellen kan beginnen! Misschien word ik wel lid van de patatjesclub?

Moet ik me nu schamen? Of mag ik me nog eens lekker onderdompelen in de kinderlijke nostalgie van Samson en Gert?

 

 

Kroatië is een goed idee?

11407054_10206656881237551_7420390836913037856_nIk liet al eens vallen dat de alarmbellen beginnen luiden voor onze zomervakantie. We zijn intussen namelijk zes juni en nog steeds is er niets geboekt. We denken beslist te hebben, maar zolang er geen concreet plan is kan alles nog wijzigen.

Rusland is wat teveel gedoe met visa. Albanië is te ver met de auto. Het noorden van Polen is niet zo boeiend als het zuiden. ‘k Heb getwijfeld over België. Maar dat heeft Het Goede Doel al gedaan. Frankrijk hebben we al teveel gedaan. Spanje trekt me niet zo aan. Nederland is te dicht.

Dus beslisten we om naar Kroatië te gaan. Het is nog niet 100 % zeker maar we hebben al een reisgids gekocht. So what, zal je misschien denken. Maar ik kan je verzekeren: als we ten huize van Falderie een reisgids kopen, is het feitelijk beslist. Want ik ga toch geen reisgids kopen van een reis die we niet zullen maken?

Maar nu twijfelen we. Split en Dubrovnik zijn écht wel ver. Want we gaan met de auto, dat is wel al een zekerheid. Is het een criminele daad om het mooie Dubrovnik niet te bezoeken? Of is er nog genoeg moois te zien in Kroatië? Jullie horen me al komen: ik ben op zoek naar tips en ervaringen. Ons idee? Enkele dagen rondtrekken en wat cultuur opsnuiven en vervolgens ook enkele dagen platte rust dichtbij de zee.

Ben jij al in Kroatië geweest? Welke plaatsen raad je aan? Heb je nog algemene tips? Of heb je nog enkele leuke adresjes?

Falderie gaat naar de zee

Oostende, zee, kustIk woon intussen al enkele jaren in Brugge. De Belgische kust ligt op amper een kwartiertje rijden. Ideaal dus om zowel in de zomer als de winter eens een strandwandeling te gaan maken, ijsjes te gaan eten op de dijk of de vele toffe strandbars te ontdekken.

De voorbije vier jaar kwam ik echter niet één keer aan de Belgische kust. Tot deze maand. Samen met enkele leuke vrienden ontdekte ik de strandbar van Wenduine. Een cultuurschok voor mij. Het Wenduine dat ik kende uit mijn kinder- en jeugdjaren was helemaal opgefrist. Wat een mooie dijk en vooral: zo hip, een strandbar!

Ook afgelopen week trok ik naar de kust, ditmaal naar Oostende samen met mijn collega fotografiestudenten. Over die cursus vertel ik later nog wel eens. Ik maakte er leuke foto’s, waarvan je er eentje hierboven ziet. Maar vooral: ik ontdekte weer hoe mooi de zee en de kust wel niet is. Ik neem me voor om er deze zomer toch eens vaker naartoe te gaan!

Ga jij vaak naar de Belgische kust?

As We Speak # 19

fotografie, cursusHet is alweer even geleden dat ik hier nog geweest ben. Tijd dus voor een persoonlijke update. Als ik niet op deze blog zit, wat spook ik dan wel allemaal uit?

Work, Work, Work

Veel werken. Heel veel werken. Het is hier al enkele maanden hetzelfde liedje en – gelukkig – lijkt daar niet zo snel verandering in te komen. Mijn freelance werk zorgt ervoor dat ik zowat constant bezig ben. Heerlijk!

Avondschool – check!

Ik was er al lang over bezig: ik wilde opnieuw iets gaan leren. Avondschool Pools spookte even door mijn hoofd, maar uiteindelijk is het een cursus fotografie geworden. Elke donderdagavond trek ik gewapend met mijn nieuwe fototoestel naar de les. Ik heb intussen al behoorlijk wat bijgeleerd én ik kon die kennis ook al in praktijk omzetten voor mijn werk bij de krant. Dankzij een fijne groep medecursisten heb ik op donderdagavond doorgaans toch nog voldoende moed om me naar de les te begeven.

Vakantie – alarmbellen!

De zomervakantie komt dreigend dichterbij en wij hebben nog niets geboekt. Ik hoor het nichtje van mijn moeder tot hier lachen (zij is altijd perfect en ruim op tijd voorbereid) en stilaan ben ik de wanhoop nabij. Het lukt ons gewoon niet om te beslissen wat we willen doen en waar we naartoe willen…

En hoe gaat het met jou?