wereld

En route…

texelEr bestaan mensen die hun vakantie een jaar op voorhand boeken. En dan dag voor dag beginnen plannen wat ze tijdens die vakantie zoal kunnen ondernemen. Soms ben ik daar wel jaloers op. Bij ons is het jaar na jaar een chaotische vakantieplanning. Eerst beslissen naar waar we willen (Rusland? Polen? Frankrijk? Kroatië?) en dan wat aanmodderen op diverse websites voor het boeken van logement (airbnb, booking…). Dan zouden we een planning kunnen uitstippelen, maar ook dit jaar zijn we daar weer niet geraakt. We vertrekken en we weten waar naartoe. Dat is al een hele prestatie. Wat we gaan doen, zien we wel onderweg.

Waar brengt de auto ons dit jaar? Via een overnachting in de buurt van Milaan gaat het een dagje naar Verona, vervolgens zitten we een weekje in Istrië/Kroatië en op terugweg houden we drie dagen halt in de bergen in de buurt van Salzburg. Maar wat daar overal te beleven valt? Dat zal de toekomst uitwijzen. Ach ja, ergens heeft het ook wel zijn charme. Alles kan en alles mag. Ik hoop jullie achteraf te kunnen overladen met mooie vakantieverhalen en leuke tips!

Plan jij alles goed vooraf of is er ruimte voor improvisatie?

Liberté, Egalité, Fraternité

prayforparis, parijs, aanslagen

Het was begin januari toen ik deze post schreef. Geschokt waren we allemaal, door de gruwelijke aanval op het satirische tijdschrift Charlie Hebdo. Ik schreef toen “Laat ons aub niet naar een maatschappij gaan waar we constant over onze schouder moeten kijken en constant angst moeten hebben. Laat me aub zorgeloos en gelukkig blijven“.

We zijn nu half november van hetzelfde jaar en die zorgeloosheid bleek ons niet gegund. Opnieuw aanslagen. Opnieuw Parijs. En de wetenschap dat ze overal zijn, en altijd kunnen toeslaan. Ook wij zijn in oorlog. Tegen een onzichtbare vijand. Ik vrees dat deze strijd nog lang niet voorbij is. Dat we het ergste nog niet gezien hebben. We kunnen alleen maar hopen dat wij persoonlijk ervan gespaard zullen blijven. Dat we geen afscheid moeten nemen van familie of vrienden, zoals zovele Parijzenaars wel hebben moeten doen.

Natuurlijk moet er ruimte zijn voor nuancering. Natuurlijk moeten we niet alles over één kam scheren. Natuurlijk zijn de vele doden in Syrië, Palestina,… ook erg. Even erg. Maar laat mij nu vooral even een bange, boze, triestige, egoïstische westerling zijn. Ik denk nu even alleen maar aan Parijs, ik denk nu alleen aan onze samenleving.

Maar nog één ding: Paris sera toujours Paris, la plus belle ville du monde. Ik hoop er gauw terug te kunnen zijn, maar eerst moet dit even allemaal bezinken…

Hoe kijken jullie naar de gebeurtenissen van de laatste dagen?

Bourscheid – de heerlijke rust

luxemburg

De zomer van 2015 is niet de beste zomer die we al beleefd hebben. Toch proberen we er het beste van te maken. De afgelopen dagen trokken we naar Bourscheid. Voordien hadden we onszelf beloofd om de omgeving en bezienswaardigheden te verkennen. Dat is wat in de soep gelopen. We hebben niets gezien en niets gedaan. Behalve gegeten, gekaart, gelezen, geslapen en in de sauna gezeten. Aangezien we maar voor twee nachten hadden geboekt, mag dat wel eens he…

Toen we toekwamen bleken we een upgrade in kamer te hebben gekregen. Absoluut niet slecht, die kamers in Cocoon Hotel Belair: een ruime kamer met slechts één matras op het bed (gruwelijk vind ik dat, als je een tweepersoonskamer boekt en je krijgt twee aparte matrasjes op je bed), een mooie badkamer met apart bad en douche, uitzicht op het water.

Ik kan het iedereen alleen maar aanraden: Luxemburg is helemaal niet ver en je bent er even helemaal uit!

Wie zich afvraagt wat de foto met mijn relaas te maken heeft: we trokken wel een dagje naar de hoofdstad. Toen we daar toekwamen regende het echter verschrikkelijk, waardoor we onze toevlucht zochten tot een gezellige kroeg waar we rose dronken, kaarten en wat lazen. Op de terugweg kwam ik die schattige ventjes met blauwe draad tegen. Maar geen idee van wie het is of wat het juist voorstelt…

Iemand een idee? (Laat je fantasie gerust de vrije loop!)

De heilige Falderie

untitled

Falderie was er even tussenuit. Samen met vier sympathieke mannen (waarvan één haar eigen man) trok Falderie – die eigenlijk Valerie heet – naar…Saint-Valery-Sur-Somme. We vertrokken vrijdagmiddag en kwamen zondag laat weer thuis. En geloof mij: dat deed deugd! Behalve die twee dagen Parijs na onze trouw heb ik dit jaar amper vakantie gehad, laat staan dat ik er eens even tussenuit kon trekken. (Wat als voordeel heeft dat al die vakantiedagen wel nog op mij liggen te wachten…)

Saint-Valery-Sur-Somme dus. Ideaal want: amper 2,5 uur rijden, in juni nog niet erg veel toeristen, aan de zee en het strand,… Wat we daar gedaan hebben? Niet bijster veel. De mannen hebben gekaart, Falderie heeft wat gelezen, we speelden een partijtje minigolf (ik eindigde niet laatst!) en we…maakten een wandeling van drie uur. Leuk dacht ik, een beetje wandelen op het strand en in de duinen. Fout gedacht dames en heren. Afzien dat het was, ploeteren door de modder deden we. Maar ook dat was ergens wel leuk! Al werd er wel gelachen met mij, niets gewoon dat stadsmeisje… En toen ik een stel koeien in de verte met schapen verwarde, was er uiteraard gelach alom…

En jullie? Leuke plekjes in de buurt waarnaar jullie soms eens gaan om de dagelijkse drukte te ontvluchten?

Het is gebeurd!

boeket

Donderdag was het dan eindelijk zover. Na een heel korte voorbereidingsperiode stapte Falderie in het spreekwoordelijke huwelijksbootje. Het was een wondermooie dag. ’s Ochtends werd ik verrast door de aanstaande met het mooiste huwelijksboeket dat je je kan voorstellen. (zie foto boven) Naast het boeket hadden ook alle aanwezige mannen een corsage van dezelfde bloem. Helemaal in het begin speelde het idee om gewoon in jeans naar het stadhuis te stappen, er niets speciaals van te maken. Zo is het echter niet gegaan. We hebben het helemaal gedaan zoals het hoorde, op enkele details na. Zo sliepen we de nacht voordien wel in hetzelfde bed. (we konden de bruidegom toch ’s ochtends niet helemaal van Brugge naar Kontich en weer terug laten rijden?)

Onze trouwdag in een notendop: 11 u op het stadhuis waar vier lieve collega’s helemaal onverwachts ook opdaagden (nog eens merci, dat was écht een leuke verrassing!), vervolgens een aperitiefje in restaurant Pergola (met een ongelofelijk mooi uitzicht), daarna zowaar een overheerlijk etentje in De Karmeliet (trouwen doe je tenslotte niet elke dag he!) om tot slot nog af te zakken met de familie naar huis waar ons nog een lekkere kaasschotel stond op te wachten.

Traditiegetrouw volgt dan de romantische huwelijksreis. Wel, die houden we voor later. We zijn wel een paar dagen naar de stad van de liefde afgezakt. Ik moest in Parijs toch even het blijde nieuws aan Jim Morrison gaan vertellen?! Om maar te zeggen: enkele dagen na het huwelijk zijn we Père Lachaise gaan bezoeken. En nu ik dat typ, vind ik het toch een beetje vreemd klinken…Direct na een trouw naar het kerkhof… Laat ons hopen dat dat héél langetermijnplanning mag zijn…

foto 2

Je suis Charlie

charlie hebdo, je suis charlie

Verbijstering. Afschuw. De beelden die we gisteren zagen waren onwezenlijk en intriest. Mijn hedendaagse verstand kan er niet bij dat mensen koelbloedig worden afgemaakt omwille van een mening, van een paar cartoons. Afgemaakt zoals beesten. Zag u het filmpje van de agent die zowat werd geëxecuteerd op het trottoir? Walgelijk. En onbegrijpelijk. Sterkte aan de overblijvers bij Charlie Hebdo. Benieuwd of het blad deze trieste tijden zal overleven. (sorry voor de woordkeuze) En chapeau voor de vele kranten in binnen- en buitenland die eensgezind de cartoons op hun voorpagina plaatsen. Daar is ook moed voor nodig.

Ik ben geen pessimist. Ik ben eerder heel optimistich, vrolijk en zorgeloos. Maar hierover ben ik pessimistisch. Het is zo dichtbij. Op drie uur rijden staan we vanuit het lieflijke Brugge in Parijs. What’s next? Ik geloof dat we het topje van de ijsberg nog maar gezien hebben. De feiten van de afgelopen maanden (aanslag in Brussel, gisteren in Parijs) zijn onverdedigbaar en triest. Helaas waren dat aanslagen die we misschien wel konden verwachten: zo werd Charlie Hebdo al jaren bedreigd en kregen ze al eerder af te rekenen met een brandbom. Maar zal dat wel zo blijven? Laat ons aub niet naar een maatschappij gaan waar we constant over onze schouder moeten kijken en constant angst moeten hebben. Laat me aub zorgeloos en gelukkig blijven.

Hoe staan jullie hier tegenover? Zijn jullie er niet zo mee bezig of kijken jullie met angst naar de toekomst?