jeugdhelden

Mannen vs vrouwen (in de tenniswereld)

Roland Garros zit er intussen al weer even op. Opnieuw was het gravelkoning Rafael Nadal die de beker in de lucht mocht steken. Weer een titel op het Parijse gravel erbij. Wat een prestatie.

Al van toen ik klein was, keek ik graag naar het tennis. Vooral de matchen op gravel konden me altijd enorm boeien. Mijn kijkgedrag is de voorbije jaren echter wel gewijzigd. Toen ik jonger was, keek ik het liefst naar vrouwenmatchen. Steffi Graf, Monica Seles en Arantxa Sanchez waren mijn grote heldinnen. Sporadisch pikte ik ook wel eens een wedstrijdje van André Agassi of Gustavo Kuerten mee. Maar mannenmatchen, dat was te hard, te snel en te lang.

Intussen kijk ik echter liever naar de matchen van de mannen. En daar zijn enkele redenen voor:

  • De manier van spelen van de vrouwen is de voorbije jaren geëvolueerd. Het oogstrelende technische tennis van Justine Henin is intussen een zeldzaamheid geworden. Ook vrouwen slaan hard en bij momenten emotieloos
  • Het niveauverschil lijkt me bij de vrouwen veel groter dan bij de mannen. Zet de nummer 1 van de wereld tegen de nummer 100 bij de vrouwen en je krijgt een droge 6-0, 6-0. Doe je datzelfde bij de mannen en de kans is veel groter dat je toch nog een spannende match krijgt
  • Geen van de vrouwen van tegenwoordig spreekt nog tot de verbeelding. Veel blonde, jonge meisjes die perfect inwisselbaar zijn. Ik was nooit een grote fan van Serena Williams, maar nu ben ik blij als ze speelt. Een icoon, een persoonlijkheid op de baan. Bij de mannen heb je wel enkele sprekende persoonlijkheden: Roger Federer, Rafael Nadal, Novak Djokovic,…

Nog tennisliefhebbers hier? Gaan jullie vooral voor de mannen- of voor de vrouwenwedstrijden?

 

Advertenties

De Slimste Mens ter Wereld – mét Gert!

Ik was hem al even uit het oog verloren. Zo’n jaar of twintig om precies te zijn. Maar eergisteren was hij opeens terug. Gertje! Gert Verhulst in De Slimste Mens ter Wereld. Hoeveel jaren heb ik – net als wellicht iedereen van mijn generatie – niet vol plezier naar Samson & Gert gekeken? Gelachen om de spraakverwarringen, de gekke fratsen van Octaaf De Bolle, gewacht tot we Marlèneke eindelijk eens te zien zouden krijgen,…

Wat een plezier om die jeugdheld nog eens terug op het scherm te zien. Ad rem, grappig en wat een ongelofelijk sappig dialect!  De Slimste Mens was in de beginjaren nieuw en verrassend. Intussen is het concept bekend genoeg en moet het programma het vooral van de gasten hebben. Voor Gertje blijf ik kijken, zoals hem moesten er meer zijn!