cinema

Filmtip: Sprakeloos

Sprakeloos, Tom Lanoye, Stany Crets, Viviane De Muynck, Hilde Van Mieghem

Mijn zus heeft een abonnement bij UGC. Ik daarentegen ga zelden naar de bioscoop. Toch loopt er vanaf vandaag een film in de zalen die ik iedereen zou willen aanraden. Regisseur Hilde Van Mieghem deed immers wat velen onmogelijk achtten: de steengoede roman Sprakeloos van Tom Lanoye verfilmen.

Ik zag Sprakeloos al en achteraf was ik toch ook even van mijn melk. Wat een prachtige, intieme film. Met een prachtige vertolking van Viviane De Muynck als moeder van de succesvolle schrijver Jan Meerman. Die Jan Meerman wordt dan weer gespeeld door Stany Crets. En wow, wat doet die dat goed! Een film over verlies, loslaten en familie.

Sprakeloos, het verhaal

Het leven van schrijver Jan Meerman wordt op zijn kop gezet wanneer zijn moeder een beroerte krijgt. Zijn flamboyante, levendige moeder verliest haar spraakvermogen. In deze moeilijke periode worstelt Jan tegelijk met een deadline voor zijn nieuwe roman. De confrontatie die Jan moet aangaan met zijn moeder dwingen hem om alles in vraag te stellen, ook zijn literaire prioriteiten.

Voor Deze Week had ik een interview met de regisseur die me vol enthousiasme vertelde over het maken van Sprakeloos, de voordelen van werken met amateuracteurs en de reden waarom zij als regisseur Tom Lanoye kon overtuigen om deze film te maken. Wie niet in de provincie Antwerpen woont kan het interview nog enkele weken via deze link lezen.

Sprakeloos is weer een pareltje van eigen bodem. Ben jij een cinemabezoeker? En staat deze op je lijstje?

 

 

Bridget Jones’s Baby

“Naar welke film ik vanavond ga? Bridget Jones’s Baby.”
“Bridget Jones… Moet ik dat kennen?”

En dán, lieve mensen, voel je je oud. Bridget Jones kent iedereen van mijn generatie, ook de mannen. (Maar daarom gaan ze er nog niet naar kijken) Toch is het zo gek niet. Ik ben het achteraf gaan opzoeken: voorganger “Bridget Jones: the edge of reason” dateert van 2004. Ruim twaalf jaar geleden dus. Toen was ik nog een gibbertrien van achttien maar ik heb er gisteren daarom niet minder van genoten.

Renée Zellweger is nog even ontwapenend als tijdens de eerste film, Colin Firth heeft volgens mij nog steeds het charisma van een zak patatten en Patrick Dempsey is een waardige vervanger voor Hugh Grant. (Ongetwijfeld een gat in mijn cultuur, maar dit was mijn eerste kennismaking met Patrick ‘McDreamy’ Dempsey.) Al is die laatste eigenlijk onvervangbaar. Ik heb gisteren genoten van een avondje cinema.

En ladies, zijn jullie te verleiden met Bridget Jones? (En vinden jullie ook dat ze steeds voor de foute man kiest?!) En kijken de mannen hier aanwezig mee?

Terug in de tijd met Disney # 4: The Jungle Book

Een onvergetelijke klassieker van Disney is zonder twijfel The Jungle Book. Een heerlijke herinnering aan mijn kindertijd! The Jungle Book werd gemaakt in 1967 maar kwam tijdens mijn kinderjaren opnieuw in de bioscoop. Een specialleke in de geschiedenis van Disney, want het was de laatste film waar Walt Disney himself aan meewerkte. Hij stierf nog tijdens het productieproces aan longkanker.

Wie kent het verhaal van Jungle Book niet? Wanneer panter Bagheera een baby in een mandje vindt, brengt hij het kind naar een roedel wolven. Zij noemen de jongen Mowgli en voeden hem op. Wanneer tijger Shere Kan terugkeert naar de jungle beslissen ze dat Mowgli niet bij hen kan blijven. Shere Kan haat immers mensen en wil Mowgli doden. Mowgli is echter niet van plan om de jungle zomaar te verlaten, dat is immers zijn thuis. Hij ontmoet op zijn tocht Baloe, de zorgeloze beer, die hem onder zijn hoede wil nemen. Maar hij komt ook de slechte slang Kaa tegen en de gekke apenkoning King Louie. Geen van de dieren kan hem ervan overtuigen dat hij toch beter af is in de mensenwereld. Maar wat denkt hij wanneer hij het bloedmooie meisje in het dorp ziet?

Ik heb de film vele keren gezien. Met mijn zusje, maar ook met mijn ouders. En ik ben er zeker van dat mijn pa, als hij dit leest, de hele dag spontaan het liedje van Baloe loopt te fluiten. “Als je van beren leren kan, van slimme beren leren kan, is dat iets wat je echt proberen moet…” Sorry paps! 🙂

Intussen loopt een nieuwe versie van The Jungle Book in de bioscoop. Een live-action-avonturenfilm in een regie van Jon Favreau. Heb jij hem al gezien? Een aanrader?

 

Spectre: Daniel Craig kan het nog altijd!

Gisteren gingen we naar Kinepolis Brugge voor dé film van het moment: Spectre, de nieuwste James Bond. Doorheen de jaren heb ik de verschillende Bondfilms wel gezien, maar het is pas sinds Daniel Craig Bond vertolkt dat ik er telkens ook écht naar uit kijk.

Want de haters hebben gelijk: de verhaallijn was belabberd, de film was bij momenten erg (Bond) clichématig en na een uur of twee mocht de actie misschien wel gewoon stoppen. Maar toch raad ik jullie allen Spectre van harte aan. Want de huidige Bond is complexer dan vroeger (Hij houdt nog steeds van vrouwen, drank en actie. Máár de huidige Bond heeft ook gevoelens en is meer mens geworden in vergelijking met het verleden), de actiescènes zijn traditiegetrouw spectaculair en het is gewoon heerlijk je even 2,5 uur in die wondere, donkere wereld van Bond te dompelen.

Toch een paar kleine bedenkingen:

  • Aan Kinepolis Brugge; was die pauze van tien minuten halverwege de film écht nodig? Op dat moment zat ik helemaal in het verhaal en ik heb me er aan dood geërgerd.
  • Aan de makers van Bond; kon Monica Bellucci niet meer dan die vijf minuten krijgen? Het is een fantastische actrice die wat mij betreft best een grotere rol had mogen krijgen. (Wat een misleidende pers; Bondgirl was gezien de geringe speeltijd toch wat overdreven)
  • Aan Mister Bond zelve: de geruchtenmolen draait. Laat het waar zijn en doe er minstens nog eentje bij! Want jij bent de beste, de mooiste en meest prachtige Bond ever!

                         Gaan jullie kijken?

Filmfrustratie Annie – It’s the hard-knock life for us!

annie

Toen we met de collega’s onlangs naar de film gingen (een slechte film waarvan ik me de titel al niet meer kan herinneren. Maar wél een gezellige avond!), zag ik de trailer van Annie. De hedendaagse herwerking van een ware klassieker, voor het eerst verfilmd in 1982. Het rossige meisje met sproetjes is nu een mooie zwart meisje. Toen ik de trailer zag, riep ik meteen uit: “Die wil ik ook zien!” (Vergeef me mijn smaak… Af en toe een melige romantische/grappige film moet kunnen!)

Zo gezegd zo gedaan: tot mijn verbazing overtuigde ik de lieve vriend om me naar de cinema te vergezellen. Om half vier zaten we in een zaal van de Brugse Kinepolis, omringd door wel honderden kleine kinderen. Ik dacht nog: “vreemd, zij verstaan toch nog geen Engels?“, maar dacht er verder niet bij na. Toen de film begon, werd het echter al snel duidelijk: we zaten verdomme naar een gedubde versie te kijken! Ver-schrik-ke-lijk! Ik stoof naar buiten op zoek naar de zaal waar de Engelse versie liep, maar zowaar: die was er niet! Bij Kinepolis vertelden ze me dat ze tijdens de vakantieweken in de namiddag enkel Nederlandstalige versies spelen. Voor de Engelse moeten we ’s avonds terugkomen.

Gelukkig kregen we ons geld terug en met een witte Magnum in de maag maar zonder Annie te hebben gezien, keerden we huiswaarts. Annie zal ik wellicht nooit in de cinema te zien krijgen. (Hoe groot is de kans dat ik de vriend nogmaals overtuig om me te vergezellen?) En een klein stemmetje – een heel stout stemmetje – fluisterde in mijn oor: “in Antwerpen zou’t niet waar geweest zijn!”… (Voor ik boze Bruggelingen aan mijn deur krijg: ik heb het even opgezocht. Annie speelt in de originele versie vandaag in UGC Antwerpen om 14 u én om 19.30 u…;-))