antwerpen

Over smaak valt niet te twisten

Ze zijn weg. En dat is maar goed ook.

Met “ze” bedoel ik de Reuzen van Royal de Luxe. De hele wereld leek het afgelopen weekend wel in de ban van die beestjes. Je kon je Facebook, Twitter of Instagram niet openen of daar stonden ze. Idem voor de krantensites of het nieuws op televisie. Ik vind het best hoor. Leuk dat velen er zo’n plezier aan beleven en er zo in opgaan. Maar laat het aub geen verplichtig zijn.

Ik durfde het aan al lacherig aan “Wat is dat toch met die verdomde reuzen?!” op Facebook te posten. Wat een reacties kwamen daarop! Niet normaal. Enkele gelijkgestemde zielen. Maar een groot deel reageerde érg heftig op die woorden. En aan hen deze boodschap: nee, ik ben niet verzuurd, ik heb wel verbeelding en ik ben geen droogstoppel.

Des goûts et des couleurs, on ne discute pas. Ik zie het gewoon niet. Wat er zo prachtig is aan die Reuzen. En dat lijkt me mijn goed recht, toch?!

Los van het feit dat ik de magie niet voel, heeft de gebrekkige organisatie in Antwerpen me ook geërgerd. Ik moest gisterenochtend op het Zuid zijn en had daarvoor heel wat extra tijd ingecalculeerd. Dat ik op de Vlaamse Kaai niet zou kunnen parkeren had ik al begrepen. Ik begrijp dat je een slapende oma niet mag storen. Maar dat alle straten richting Schelde op het Zuid waren afgesloten en dat er nergens deftige signalering stond, dat was vervelend. Uiteindelijk ben ik in de parking van de Nationale Bank verzeild geraakt. Wegens nergens op het Zuid nog plaats… En ook dat, lieve mensen, heeft niet bijgedragen tot mijn liefde voor de reus.

En jullie, zijn jullie de reuzen gaan groeten?

Advertenties

Voor alle culinaire lekkerbekken: Antwerpen Proeft

antwerpen proeft

Wie nog inspiratie zoekt voor een leuke activiteit dit verlengd weekend: nog tot en met zondag slaat het culinaire festival Antwerpen Proeft de tenten op aan de Waagnatie. Een absolute aanrader voor wie houdt van lekker eten in een leuke sfeer. Traditiegetrouw komen er weer heel wat topchefs en toprestaurants naar Antwerpen Proeft: Wout Bru, Viki Geunes, Pierre Marcolini,… Voor relatief weinig geld kan je van hun lekker eten komen proeven. ’t Is eens wat anders, nietwaar?!

De foto hierboven is een artikel dat ik recent schreef voor BO Magazine. Een vooruitblik op Antwerpen Proeft en een kort interview met Nick Bril van The Jane. Helaas hebben zij kort van tevoren forfait gegeven voor Antwerpen Proeft, dus hem zal je er niet aan het werk kunnen zien.

Bewijs het maar, Rudy Soetewey!

10460506_10153158902389204_3759460923190055691_n

(Foto: Tom Bergs)

Het lijkt weer goed te gaan met Vlaanderen boekenland. Harold Polis wordt immers noch CEO van de Belgische voetbalbond, noch burgemeester van Antwerpen. Onder de vleugels van Uitgeverij Pelckmans richt hij Uitgeverij Polis op. En dat kan volgens mij alleen maar een succes worden.

Ook Rudy Soetewey is in topvorm. Gisterenavond was het verzamelen geblazen bij Volkssterrenwacht Urania in Hove voor de voorstelling van zijn nieuw boek: Bewijs het maar. Het was journalist en boekenliefhebber Patrick Van Gompel die een korte inleiding bij het boek gaf. Deze nieuwste misdaadroman van Soetewey verscheen bij de fijne Kempense uitgeverij Kramat.

Moest u nu denken “heel leuk, maar misdaadromans zijn niet zo mijn ding“, lees dan toch maar even verder. Ik dacht namelijk hetzelfde, maar ik heb mijn mening na het lezen van 2017 drastisch gewijzigd. Soetewey won niet voor niets de Hercule Poirotprijs en de Diamanten Kogel. Zijn boeken zijn geen licht verteerbare misdaadromans die je zo weer vergeten bent. Hij tilt het genre naar een hoger niveau. Met een waterdichte plot, vakkundig uitgewerkte personages en een vlotte schrijfstijl.

Ik ben nog even bezig aan Grote Verwachtingen (Great Expectations) maar daarna beloof ik u een recensie van Bewijs het maar.

Victor Glorieux & de Jammerklacht

victorNog eens een leuke podiumtip. Volgende week donderdag, 12 maart, speelt Vitalski met de Jammerklacht zijn nieuwste show Victor Glorieux. Zonder twijfel een gezellig avondje uit. Bovendien zijn de tickets ook niet zo ongelofelijk duur: voor veertien luttele euro’s kan u erbij zijn. En wie jonger is dan 26 of een A-kaart heeft moet zelfs maar elf euro neertellen. Wees nu eerlijk: een koopje, toch?

De Jammerklacht, dat zijn de twee leuke meisjes Lut Van Nooten en Morgane Vander Linden. Bovendien zijn ze niet alleen leuk, maar maken ze ook nog eens steengoede muziek. En Vitalski hoef ik u wellicht niet meer voor te stellen. Zijn blog lees je hier.

Zodus mensen, laten we er een gezellig avondje van maken, daar in de Arenberg! Tot dan?

Uitgeverij Hollands Diep ziet het levenslicht

hollands diep

Afgelopen week zakte ik op donderdagavond naar Antwerpen af. In De Roma werd de nieuwe uitgeverij Hollands Diep voorgesteld. Voormalig uitgever van De Bezige Bij Robbert Ammerlaan kon het vak dan toch geen vaarwel zeggen en wil met Hollands Diep jaarlijks maximaal twintig nieuwe titels uitbrengen.

Enkele auteurs waren er afgelopen donderdag ook bij en lazen voor uit nieuw werk: Paul Baeten Gronda, Eimear McBride en Marnix Peeters. Muziek was er van harpiste Marjolein Vernimmen.

Een leuk avondje uit voor deze boekenliefhebber. Lezen jullie graag? Deel hier gerust enkele tips van boeken die ik zéker ook eens moet lezen!

Ik was in elk geval benieuwd naar het nieuwe boek van Marnix Peeters, de trapchauffeur. Wat hij daar voorlas, klinkt in elk geval veelbelovend. Ik interviewde hem onlangs voor De Streekkrant. Dat interview vind je hier.

Horeca in West-Vlaanderen — En hoe het niet moet!

Eergisteren was weer zo’n moment dat ik even heimwee had naar Antwerpen. We waren naar een beurs geweest in Roeselare en hadden zin om ter plaatse ergens alvast een aperitiefje te gaan drinken. Geen probleem zou u denken, Roeselare is een stad en steden hebben per definitie veel en leuke cafés. Dacht ik toch…

Roeselare had ook veel cafés… Die allemaal gesloten bleken te zijn op zondag. In de buurt van het cultureel centrum, aan de Markt,… Veel horecazaken maar allemaal dicht op zondagnamiddag. Ongelofelijk. Dan maar richting Brugge, want dat is toch een grotere stad? Geloof het of niet, maar ook daar waren heel wat door mij gekende cafés gesloten. Uiteindelijk vonden we een leuke (dachten we), nieuwe zaak: Castel Nuovo. Mooi interieur, gezellige sfeer, prijzige kaart. Ik had zin in een lekker wijntje en een bordje charcuterie. Maar dat is er nooit gekomen. Na twintig minuten hadden we nog steeds niets kunnen bestellen. Niet omdat het zo druk was (het was er weliswaar druk, maar het aantal tafeltjes is beperkt), wel omdat de eigenaars (?) liever met oude bekenden stonden te kletsen dan nieuwe klanten verder te helpen. We zijn dan maar andere oorden gaan opzoeken. Maar wat was ik graag even heen en weer naar Antwerpen gereden voor een lekker wijntje…

P.s.: Ik ben absoluut geen zuurpruim die graag zaagt. Ik heb geduld, veel geduld, maar ook mijn geduld kent grenzen… 🙂

Waarom vrouwen mannen nodig hebben.

Feministes, stop hier maar best met lezen. Wat nu volgt, zullen jullie niet appreciëren.

Gisteren was het weer een van die momenten. Een moment waarop je beseft dat je als vrouw toch niet zonder een man wil en kan. Ik stapte om half elf in mijn auto op de Vlaamsekaai in Antwerpen, na een gezellige avond met de vriendinnen. Ik start en meteen begint de auto angstwekkend te piepen. Een alarmsignaal en iets over nummerplaten. Bij normale dingen (een televisietoestel, …) lees je gewoon de handleiding en weet je meteen wat er aan de hand is én wat je ermee moet doen. Niet zo bij auto’s. Nee, dan is er een kortsluiting in mijn hersenen. “o-my-god-er-is-iets-met-mijn-auto! Geraak-ik-nog-wel-thuis-of-ontploft-hij-dadelijk?!” Van auto’s ken ik niets. Mijn hersenen blokkeren er werkelijk op. Op vele vlakken ben ik een onafhankelijke, zelfbewuste vrouw. Wanneer het echter over dat soort zaken gaat, word ik een paniekerig, hulpeloos vogeltje.

Ik kon maar één oplossing bedenken: een onmiddellijk hysterisch telefoontje naar het thuisfront. Want dat helpt altijd. Zo ook toen het lampje van de olie ging branden en hij me heel geduldig uitlegde wat ik moest doen. Of die keer toen ik een klapband kreeg onderweg naar een sollicitatiegesprek en hij meteen mijn band kwam vervangen. Ook nu weer wist hij me meteen te kalmeren.Het was nodeloze paniek. Zoals steeds bij technische zaken. Maar ik kan het niet helpen. Zijn er ook bij jullie situaties waarbij jullie meteen in het klassieke rollenpatroon terugvallen?

P.s.: Voor wie het zich zou afvragen: één van de twee lichtjes boven mijn achterste nummerplaat werkt niet meer. Ik ben veilig terug in Brugge geraakt, mijn auto is niet ontploft.

Tip Antwerpen # 3: Den Artist

Den Artist

Antwerpenaren hoef ik dit instituut ongetwijfeld niet meer voor te stellen: Den Artist. Voor wie er echter nog nooit is geweest, is dit een leuke aanrader. Doorheen de jaren ben ik er vaak gaan eten. Deze week nog met de vriend, na de boekenbeurs met de collega’s, een aantal keer zijn we overheerlijk gaan brunchen voor de verjaardag van deze leuke madam,…

Den Artist is nooit hét hipste restaurant, hét meest culinaire,… Maar het is alles wat een restaurant voor mij moet zijn om vaak terug te gaan: altijd lekker eten, altijd een leuke sfeer, vriendelijk personeel,… Niet spotgoedkoop, maar zeker ook niet duur. Voor een écht speciale gelegenheid zal ik niet naar daar trekken. Maar hoe vaak in het jaar is er een speciale gelegenheid en hoe vaak wil je gewoon eens lekker gaan eten?! Benen onder tafel, lekker genieten en bijpraten met wat vrienden! Meer heeft een mens toch niet nodig om gelukkig te zijn?

Onthoud de naam: Frank Mercelis

frank mercelis

Gisteren mocht ik nog eens genieten van een leuk Antwerps avondje. Eerst lekker gaan eten. Dan naar de cd voorstelling van het debuutalbum van Frank Mercelis. Onthoud de naam!

Herinnert u zich nog dat ik onlangs in een blogpost schreef over het nieuwe boek van Bart Van Loo? Het is via diezelfde Bart Van Loo dat ik Eddy et Les Vedettes leerde kennen. En daardoor dus ook Frank Mercelis, hun sympathieke zanger. In juli interviewde ik hem nog voor De Streekkrant over de toekomstige eerstgeborene. Dat interview leest u hier.

Het debuutalbum Laat het Gebeuren is er intussen. Gisteren zagen we een mooie videoclip en luisterden we voor het eerst naar enkele nummers. Prachtige muziek, een absolute aanrader voor wie van Nederlandstalige pop houdt. Graag spoor ik alle geïnteresseerden aan: haal de plaat zo snel mogelijk in huis!

Vaarwel kerstboom & Verloren Maandag

kerstboom

Kerstmis en Nieuwjaar liggen al een tijdje achter ons. Het eten is gegeten, de cadeautjes zijn allemaal uitgedeeld. Tijd dus om afscheid te nemen van onze tijdelijke vriend, meneer kerstboom. Of nog niet? Hoe lang mag de kerstboom er volgens jullie staan? Tot na Nieuwjaar? Of wachten jullie tot na Drie Koningen?

Ik had het er net met mijn moeder over. Zij zei dat de kerstboom in de provincie Antwerpen zeker tot na Verloren Maandag mag blijven staan. Maar probleem: ik woon in West-Vlaanderen intussen. Hier kennen ze Verloren Maandag en de traditie van worstenbrood en appelbollen blijkbaar niet… Tijd om deze lekkere traditie ook aan alle Bruggelingen te leren kennen!

Eigenlijk vind ik dat de kerstboom gewoon mag blijven staan. Tot volgend jaar Kerst. Maar nu ben ik gewoon lui… 🙂