sport

De fun van voetbal #4: Kleurrijke figuren

Over het algemeen vind ik voetballers én trainers nogal saai. Zeker bij de traditionele interviews is het geeuwen geblazen. Gelukkig lopen er toch enkele kleurrijke figuren rond die het voetbal aangenaam maken. Ik sprak al over Jan Mulder, maar ook onder de actieve voetballers en trainers zijn er enkele spraakmakers.

Lachen was het met de geurperikelen van Duits bondscoach Joachim Löw, maar mijn absolute EK-favoriet is de Italiaanse bondscoach Antonio Conte. (Zie filmpje hierboven) Heerlijk hoe hij brult, scheldt, juicht en viert. Gepassioneerd zoals alleen een echte Italiaan dat kan. Heerlijk. Dé grootste reden waarom ik het jammer vindt dat Italië de duimen moest leggen voor Duitsland. (Die schorsing i.v.m. omgekochte matchen veeg ik met veel liefde onder de mat…)

Vanavond weer een klepper van formaat: Duitsland vs. Frankrijk. Benieuwd wij van onze buren het haalt.

Kan jij een man als Conte appreciëren of vind je het onnodig theater?

Lees ook:

De fun van voetbal #3: Eindigheid

Eigenlijk klopt mijn titel niet helemaal. “Gewoon” voetbal eindigt namelijk nooit. Na het EK gaat het over in de Olympische Spelen, het Belgische clubvoetbal, dan is er weer Champions League,…

Zo komen we bij het derde voordeel van dit EK: het is eindig. Na de finale is het gedaan voor weer vier jaar. Voor de Belgen is het sinds gisteren al gedaan. In mijn pronostiek was ik optimistisch. Ik hoopte op een overwinning, had hen er graag nog twee matchen zien bijdoen. Helaas. De Rode Duivels waren absoluut niet opgewassen tegen het sterke blok dat Wales was. Dus is het voorbij. Geen herkansing meer. In bovenstaand filmpje de prachtige goal van Radja Nainggolan. Een van de enige prachtflitsen gisteren.

Ik volg het EK nog wel de komende dagen, maar wellicht iets minder intensief dan de afgelopen tijd. Het is niet meer nodig de toekomstige tegenstander te bekijken want wij liggen eruit. Benieuwd of bondscoach Wilmots deze uitschakeling overleeft…

Kan de bondscoach aanblijven?

De fun van voetbal #2: Nationale eenheid

Clubvoetbal is oorlog. Eensgezindheid is verder te zoeken. Je kan maar voor één club supporteren en de rest is de vijand.

Dat verandert helemaal wanneer de Rode Duivels spelen. Spelers uit alle verschillende clubs vormen samen één ploeg en supporters van alle strekkingen staan samen achter “onze” Rode Duivels.

En misschien is de Duivelsgekte inderdaad zoals Halloween: onbestaand en commercieel gemotiveerd. (Dixit Carl Huybrechts) Maar ergens is het toch gewoon heel schoon. Dat iedereen in dit Belgenlandje voor één keer aan hetzelfde zeel trekt, ongeacht politieke strekking, taal of afkomst. Zoals je in het filmpje ziet: ook K3 supportert voor de Rode Duivels!

Vanavond spelen we tegen Wales. Het wordt nog spannend, met twee sterke verdedigers out. Hopelijk heeft Marc Wilmots na vanavond geen spijt dat hij Nicolas Lombaerts naar huis heeft gestuurd…

Lees ook: De fun van voetbal #1

Gaan jullie kijken? Wat is je pronostiek? (Ik ga voor 2-1 voor België, al heb ik toch schrik dat we vanavond worden uitgeschakeld…)

De fun van voetbal #1: Jan Mulder

Ja, ik ben een vrouw. Nee, ik ben niet veel met voetbal bezig. Maar een EK is niet echt voetbal. Een EK is entertainment, plezier en nationale eensgezindheid. Als er gefeest wordt, ben ik er graag bij. Dus oprechte excuses aan de niet-voetballiefhebbers dat deze blog een beetje in voetbalsfeer baadt deze dagen. Nog eventjes en het is voorbij, beloofd!

Maar misschien kan ik jullie met dit reeksje wel overtuigen dat voetbal ook eens leuk kan zijn. Een van dé redenen waarom ik het wel eens leuk vind om naar een match van het EK te kijken? De voorbeschouwing, nabeschouwing en de pauze. Als Jan Mulder erbij is. Want Jan Mulder vind ik een en al humor, entertainment en plezier. Wat een zaligheid om naar te kijken. Jammer dat het duo Jan Mulder-Jan Boskamp niet meer op de buis is, want dat was pas écht theater. Mulder kent het voetbal door en door, maar bespreekt alles sappig en nooit droog. Heerlijke kerel – momenteel zeer veel te zien op één.

Wie zie/hoor jij graag voetbal becommentariëren? 

De herinnering aan Peter Prendergast #BELIRL

Uefa, euro2016, ek, voetbalDe eerste match van de Rode Duivels is zoals gevreesd niet goed afgelopen. Vandaag krijgt ons team, onder leiding van Marc Wilmots, een nieuwe kans tegen Ierland. En deze keer moeten ze winnen. Niet omdat ze anders definitief uitgeschakeld zijn (want zelfs bij verlies zou er nog een waterkansje zijn dat ze toch doorstromen naar de volgende ronde), wel omdat zowel de spelers, maar vooral de coach anders met pek en veren overgoten zullen worden.

Voetbal interesseert me eigenlijk niet. Maar tijdens een EK of WK kan je het moeilijk negeren en laat ik me wat meevoeren met de stroom. De matchen van de Duivels probeer ik dan toch halvelings mee te pikken. Maar wat erger ik me aan die blaaskaak van een Wilmots. Niet sinds we de vorige match verloren hebben, maar al sinds de start van zijn carrière als bondscoach. Hoe leuk ik de speler Wilmots vind, des te irritanter vind ik bondscoach Wilmots.

Mijn meest memorabele herinnering aan een groot voetbalkampioenschap? Daarin speelt Wilmots echter wel de hoofdrol. We schrijven juni 2002. Robert Waseige is nog bondscoach en de Rode Duivels spelen de achtste finale tegen Brazilië (de latere winnaar). Ik had examen biologie én chemie, maar het voetbal trok me meer aan die dag. Het stond 0-0. Marc Wilmots scoorde en de euforie was enorm. Voor eventjes maar. Want die duivelse Jamaicaanse scheidsrechter Prendergast keurde het magistrale doelpunt af. Wegens een kleine duwfout die niet door de camera werd vastgelegd. Ik denk niet dat België het Prendergast ooit vergeven heeft. Wie weet hoe het tornooi anders zou zijn gelopen…

Wat is je meest memorable herinnering aan een EK of WK?

Muziek op Breg Blogt én Rode Duivels

Wat een drukke periode! Naast werk, zomerplannen maken en plannen voor onze tuin, is het ook nog eens EK voetbal. Op dit eigenste moment probeert onze nationale ploeg zijn eerste wedstrijd te winnen. Terwijl we twee uur geleden nog met de vingers in de neus dit EK gingen winnen, staan we nu triest 0-1 achter. Benieuwd of onze “nationale trots” deze cijfers nog kan rechtzetten…

In plaats van zelf deze blogpost te vullen, link ik graag door naar de blog van Bregje. Zij laat regelmatig andere bloggers aan het woord over welke muziek zij goed vinden. Afgelopen week mocht ik over mijn favoriete (en minder favoriete) muziek vertellen. Je leest het hier. Bedankt Bregje!

Kijk jij naar de matchen van de Rode Duivels? Hoe ver geloof jij dat ze zullen raken?

Eens een valsspeler, altijd…?

In 2006 verdween Justin Gatlin uit de spotlights. De Amerikaanse sprinter was betrapt op doping en mocht vier jaar niet meer deelnemen aan de officiële competitie. Weinigen hadden het misschien verwacht, maar de afgelopen dagen stond hij er opnieuw. Op het wereldkampioenschap tegen de eeuwige redder van de sport: Usain Bolt.

Ik heb me eraan geërgerd. Niet aan Gatlin, wel aan diverse commentatoren en media. Steeds opnieuw werd er gehamerd op het dopingverleden. Steeds opnieuw werd herhaald hoe erg het wel niet zou zijn als Gatlin zou winnen van Bolt. Opnieuw en opnieuw en opnieuw. Ik begon te hopen dat hij het zou halen, maar helaas. (Sowieso ben ik niet zo voor Bolt, wat een dramaqueen!)

Uiteraard ben ik tegen doping. Het verpest de sport en vervalst de competitie. Dopingzondaars moeten gestraft worden. Zwaar gestraft. Misschien moeten ze zelfs helemaal uit hun sport geweerd worden. Maar dat is een andere discussie. Justin Gatlin werd gestraft en heeft die straf ook uitgezeten. Einde verhaal. De man heeft hard gewerkt om er terug te staan. Om nog steeds mee te kunnen met zijn concurrenten. Toen hij zijn straf kreeg, werd er een termijn bepaald. Na die termijn kreeg hij opnieuw een kans. En die kans heeft hij gegrepen.

Misschien ben ik naïef en blijkt het spreekwoord waar: “Eens een valsspeler, altijd een valsspeler“. Misschien is het ook naïef van anderen om ervan uit te gaan dat Bolt wél clean sport. En misschien heeft Gatlin zijn leven écht gebeterd en gaat hij helemaal voor zijn sport. En dan is het triest dat je van de maatschappij geen écht nieuwe kans krijgt.

Geloven jullie in een dopingvrije sport? (Of kan het je niet al teveel schelen?)

Zon, barbecue en een lelijke broek

Vandaag werd de barbecue definitief van stal gehaald. Een lekkere côte à l’os in fijn gezelschap, wat heeft een mens nog meer nodig op een zonnige zondag? (Nota aan mezelf: wel opletten met die zon! Eerste keer in de zon en al meteen verbrand)

Later deze namiddag won de televisie het toch van de zon. Hij haalde het niet, eerder deze week. Novak Djokovic was helaas te sterk voor mijn favoriet Rafael Nadal. Vandaag viel diezelfde Djokovic ten prooi aan de Zwitser Stan Wawrinka. Een razend spannende match met een ongelofelijk goed spelende Wawrinka. Wat die man in de herfst van zijn carrière nog bij elkaar tennist grenst echt aan het ongelofelijke. Het ziet er bovendien ook nog eens een leuke kerel uit. Toch één serieuze maar…De broek waarin hij vandaag speelde, was een misser van formaat! Zo’n fantastische match en zo’n afgrijselijke kledij. Wawrinka, zoek aub een andere kledingsponsor!

Oordeelt u zelf maar eens (Foto: Roland Garros. Op deze foto valt het nog enigszins mee…):

stan wawrinka, roland garros, french open

Vamos Rafa – mijn favorieten op Roland Garros

roland garros, french open, tennis

“Maar volgend jaar gaan we écht”. Dat horen ze mij al tien jaar zeggen en het is er nog altijd niet van gekomen. Maar nu meen ik het (weer): volgend jaar ga ik écht, eindelijk eens naar Roland Garros. Dé grand slam der grand slams. Het tornooi waar er telkens meer mooi tennis wordt gespeeld vanop de baseline.

Zijn jullie tennisliefhebbers?

Vroeger keek ik naar heel veel matchen, zeker op de Australian Open, Roland Garros, Wimbledon en US Open. Ik stond ’s nachts regelmatig op en verkwanselde kostbare studeertijd tijdens de examens. De laatste jaren is die tennisliefde wat geminderd. Ik lees de Play Tennis niet meer, ik zou de top tien van zowel mannen als vrouwen echt niet meer weten en een absolute favoriet heb ik niet meer. (Dat waren Arantxa Sanchez-Vicario, Steffi Graf, André Agassi en later Justine Henin)

Of misschien toch wel… Rafael Nadal, de onbetwistbare keizer van het gravel, is de laatste jaren mijn favoriet. Niet omwille van zijn uiterlijk, helemaal niet. (Remember Carlos Moya? Dat was pas een patéke!) Wel omdat hij ongelofelijk goed speelt. Wat een slagen, wat een snelheid! En wie beweert dat hij geen techniek heeft, moet toch nog eens beter naar zijn spel kijken. De laatste maanden heeft hij het wat moeilijker gehad, is ook wat weggegleden in de rankings. Maar ik geloof dat hij er op Roland Garros weer zal staan. En bij de vrouwen? Daar tip ik voorlopig toch maar op Serena Williams.

Wie zien jullie met de overwinning aan de haal gaan?