persoonlijk

Het is geen vrouwtje

Heel wat vrouwen dromen van een dochtertje. Met schattige staartjes en mooie jurkjes. Samen shoppen en giechelen. Ik was daar niet anders in. De NIPT-test deed die dagdromen snel verdwijnen. Want we verwachten geen meisje, maar een jongen.

En dat is ook goed. Want eigenlijk ga ik helemaal niet zo graag shoppen. En misschien giechelen ze niet, maar lachen doet iedereen toch graag? Laten we alleen afspreken dat hij niet té geïnteresseerd raakt in voetbal, want dat kan me echt niet zo boeien. Tennis is ook een leuke sport.

De titel doet me denken aan de aankondiging van onze toenmalige prins bij de geboorte van zijn dochtertje voor de wereldpers. Trots kondigde hij aan dat het een vrouwtje was. Hilariteit alom. Laten we dan ook dat nog afspreken: onze kleine wordt perfect tweetalig, zodat hij later, bij de geboorte van mijn eerste kleindochter, trots kan zeggen dat het een meisje is. En dan ga ik wel met dat kind shoppen.

De buik die (niet) sprak

Toen ik zwanger werd, had ik niet verwacht dat dat ook een effect zou hebben op mijn sociale contacten met mensen. Maar toch. Opeens blijkt mijn buik interessanter te zijn dan mijn gezicht.

En dat is raar. Het gebeurt meer en meer en het geeft me echt de kriebels. Als ik iemand gedag zeg – zwanger of niet – kijk ik die persoon in de ogen, mijn blik blijft altijd minstens ergens op het gezicht hangen. Mijn gezicht is tegenwoordig voor veel mensen echter maar bijzaak. Als (sommige) mensen me zien, dwaalt hun blik spontaan en ogenblikkelijk af naar mijn buik. “Is er al iets te zien?”, moet de vraag zijn die door hun gedachten schiet.

Lieve mensen, er is nog niet veel te zien. Dat zal nog wel komen, maar liever ook niet te snel te veel. Maar belangrijker nog: mijn buik zal niet antwoorden. Daarom deze oproep: als je mij volgende keer ziet, probeer me toch enkele seconden aan te kijken alvorens je blik te laten afdwalen.

Een bekend gegeven?

 

Breek de stilte

Bijna een volledig jaar. Zolang is het geleden dat ik hier nog op mijn blog was. Het lijkt eigenlijk nog langer. Dat betekent niet dat ik helemaal weg was. Ik kwam wel nog lezen bij jullie. Vaak in stilte. Zo’n voyeur die niets achter laat. Zo’n voyeurs komen hier ook wel eens gluren. Alleen ben ik er eentje van het lievere soort. Zonder gif, gewoon uit gemeende interesse.

Bij een nieuw jaar horen nieuwe voornemens. Opnieuw beginnen bloggen is er daar eentje van. Maar het nieuwe jaar belooft zoveel meer hier. Geen verhuizing meer. Dat deden we vorig jaar al. Geen nieuwe job. Want ik ben blij waar ik zit. Op de verschillende plaatsen waar ik mag zitten. Dat is pittig, maar boeiend. En het verveelt nooit. Een baby. Dat belooft het nieuwe jaar. Tegen de zomer. Dat belooft verandering. En drukte. Jammer genoeg ook een bevalling. En serieuze avondmisselijkheid. Maar dat nemen we erbij. Het zal in elk geval genoeg inspiratie opleveren.

Maar we nemen het stap per stap. Dit is post 1 van 2020. Hopelijk houdt het voornemen dit jaar wel stand. En hoor ik jullie gauw.

Hoe verging het jullie het afgelopen jaar?

#throwback Thursday in het Sportpladijs

Het is hier de voorbije weken erg stil geweest. Over de reden waarvoor ga ik niet uitweiden, maar het zijn geen gemakkelijke tijden geweest. Verandering is altijd moeilijk, ook al zet je die verandering zelf mee in gang.

De voorbije weken zijn er dan ook weinig momenten geweest dat ik me écht heb kunnen ontspannen. De slappe lach krijgen om gekke situaties, hersenloos naar je favoriete soap kijken of gewoon even genieten van niets te doen. Het lijken banale dingen maar het zijn momenten die elke mens nodig heeft om verder te kunnen gaan met de orde van de dag. Laat ons stellen dat ik die momenten niet al te veel heb gehad. Al heb ik ook geen recht om mezelf te beklagen.

Gelukkig was daar dan Gert Verhulst, tezamen met zijn sprekende hond. Samen met mijn beste vriendin en mijn zus had ik tickets gekocht voor Throwback Thursday, maar dan op een maandag. De dag zelf ging ik met enige tegenzin naar het Sportpaleis. Waar zaten mijn gedachten toen ik een ticket kocht voor een concert van een sprekende hond? Het werd echter een waanzinnige avond. De avond startte met Ketnet en enkele deelnemers van Eurosong for Kids. De meesten daarvan kende ik niet, veel deed het me ook niet. Vervolgens was het de beurt aan Spring. Hoewel ik het programma zelf indertijd amper gezien had, kende ik een groot aantal van de nummers wel. De ambiance zat er meteen in en het was best genieten van het optreden van Jelle Cleymans en co. Maar dan kwam het hoogtepunt van de avond: Samson & Gert. Het dak ging er helemaal af. Elk nummer werd van begin tot einde meegezongen, om kippenvel van te krijgen. Wanneer de burgemeester zijn befaamde toespraak hield, konden we woord voor woord mee declameren. Aan allen die gekomen zijn proficiat. Aan allen die niet gekomen zijn, ook proficiat. We moedigden Octaaf De Bolle aan tijdens het turnen en kwamen niet meer bij toen Gert alludeerde op de flater die Koen “Albertoooo” Crucke maakte met de wifi van het Sportpaleis. Heel even werden onze ogen bijna nat toen ook madame Praline ter sprake kwam.

Move over Bruce Springsteen, Bono, Leonard Cohen en alle groten ter Aarde. (Ik twijfelde even of ik ook Prince in het lijstje zou typen, maar dat zou mijn zus mij nooit vergeven) Nog nooit was er zoveel ambiance in het Sportpaleis als die avonden dat Gert Verhulst met Samson hun grootste hits vanonder het stof haalde. Patatjes, Samen op de moto, Samsonrock, … Het héle Sportpaleis – dat tot de nok gevuld was – zong élk nummer van A tot Z mee. Luidkeels. Alsof ons leven er vanaf hing. Ik geloof niet dat Bono, Bruce, David, Prince, Leonard of Justin dat ooit hebben meegemaakt. Samson & Gert, dat zijn onze jeugdhelden. En jeugdhelden blijven ook helden wanneer je opgroeit. Een avond nostalgie. Maar nostalgie van het soort waar je geen spijt van hebt.

Liefste Gert, ik weet dat je al lang niet meer moet sparen tot die tien miljoen. Maar blijf toch doorgaan. En geef ons aub één keer per jaar zo’n avond waarbij we kunnen lachen, zingen en gelukkig zijn. Zo’n avond waarbij we het cool vinden om met een t-shirt rond te lopen van een hond die niet kan praten. Zo’n avond waarop het ok is om weer gewoon kind te zijn.

Toevallige ontmoetingen

illumenium, estse band, toevallige ontmoetingIk was zoals altijd gehaast. Niet omdat ik ergens dringend moest zijn. Wel omdat ik niet hou van snelwegparkings. Snel tanken en weer weg, dat was mijn doel. Wanneer ik van de betaalautomaat naar mijn auto loop om te tanken komt een er een jonge kerel naar me toegelopen. “Do you speak english?” vraagt hij me. Alarmknoppen in mijn hoofd. In normale omstandigheden zeg ik nee, grijp ik snel naar mijn handtas en kijk ik toch even naar mijn auto om te checken dat ik intussen niet word bestolen. Naar dat soort reacties is onze maatschappij aan het evolueren.

Maar niet vandaag. Hij stelde de vraag op een ontwapenende manier. Geen gevaar hier. Het bleek het bandlid te zijn van de Estse band Illumenium. Sinds 2015 tourt de band al door Europa en trekken ze van stad naar stad om er hun muziek te spelen. Onderweg verkopen ze in tankstations, treinstations etc hun album. Voor een bedrag dat de koper zelf kiest.

Ik had hun muziek uiteraard nog nooit gehoord maar ik was wel gecharmeerd door hun verhaal. Dus kocht ik het album en kreeg met de glimlach een gehandtekend exemplaar. “Als we ooit zo bekend zijn als AC/DC zal je daar heel blij mee zijn“. Succes nog jongens! (Later thuis zal ik hun Facebookpagina checken. Ik ben duidelijk niet de enige die op deze manier met hen heeft kennis kunnen maken)

Ik tank alsnog en rijd goedgemutst verder. Zo’n ontmoetingen maken het leven mooi.

Zou jij de cd hebben gekocht?

 

 

Candle in the Wind

Wanneer was de slag bij Waterloo? De Guldensporenslag? De Franse Revolutie? Bij dergelijke vragen breekt het angstzweet mij uit. Ik zou er zomaar wel eens 100 jaar of meer naast kunnen zitten. Ik heb gewoon niets met historische data. Of met data in het algemeen. Verjaardagen is bijvoorbeeld nog zoiets aartsmoeilijk. Maar gelukkig is er tegenwoordig Facebook. Dank Amerikaanse vriend voor die handige reminders.

Maar als je me vraagt: op welke datum is prinses Diana verongelukt? Dan weet ik het meteen: 31 augustus 1997. Ik was een jaar of 11 en wist eigenlijk niet eens wie zij was. Maar de hele mediastorm en de gigantische herdenking maakte wel een onuitwisbare indruk op mij.

Ik lag in mijn bedje. Het was nog donker en de dag voor ik naar het zesde leerjaar ging. Ik kon niet meer slapen en ging al naar beneden waar mama voor de televisie zat. Het eerste wat ze zei was “Diana is gestorven”. Ik wist maar vaag wie het was, maar zette me mee in de zetel en keek nog geruime tijd mee naar de beelden en de eerste reacties die binnen sijpelden.

Meester Dirk deelde ons de eerste schooldag op in groepjes. Een voor een moesten wij op het einde van de week het nieuws brengen voor de rest van de klas. Ik was de eerste week aan de beurt. Lady Di was uiteraard ons hoofditem. In dezelfde periode overleed ook Moeder Theresa en startte het proces rond de au pair Louise Woodward plaats. Maar dat verbleekte allemaal bij de heisa in de media en het verdriet van die twee kleine Britse prinsjes.

Weet jij nog waar je was op 31 augustus 1997?

Het is een goed verlof geweest als…

vakantie, kroatië… je na drie weken de pincode van je tankkaart vergeten bent, én de code van de deur op je werk.

Deze vakantie heb ik amper met de auto gereden. Toen ik enkele dagen geleden aan het tankstation stond, ging het licht even uit. Met de beste wil van de wereld kon ik me mijn code niet meer herinneren. Toen ik gisteren voor het eerst in drie weken weer op mijn zondagwerk stond, kon ik me ook niet meer herinneren met welke code ik de deur kon openen. Twee codes die ik doorheen het jaar minstens wekelijks gebruik. Gewoon weg. En het is niet de eerste keer dat me dit overkomt.

Ik ben ervan overtuigd dat dit betekent dat ik goed ben in op verlof gaan. Alles loslaten en nergens meer aan denken. Met een leeg hoofd terug thuis komen. Een iets té leeg hoofd in dit geval, maar bon. óf het kan ook betekenen dat ik gewoon te dom ben om zoiets simpels als een code te onthouden. Maar laten we het maar gewoon houden op de eerste uitleg… 🙂

Wanner jullie dit lezen heb ik mijn eerste klant wellicht al gezien. Dat betekent dat de vakantie nu officieel voorbij is voor mij. Hersenloze tijd, ik ga je missen…

Kan jij alles loslaten tijdens je vakantie?

Zomervakantie 2017

Istrië, KroatiëWie mij wel eens tegenkomt op Instagram zal het al wel gezien hebben: ik heb een topvakantie achter de rug. Deze vakantie was zoals een goede vakantie hoort te zijn: je knippert eens met je ogen en het is alweer gedaan. Ondanks dat we niet eens zoveel gedaan hebben, was er geen moment van verveling en vlogen de dagen voorbij. In tegenstelling tot de voorbije jaren zijn we niet van het ene kasteel naar het andere museum gehold. We hebben niet alle must-sees van ons lijstje kunnen afstrepen. Meer nog: dit jaar hadden we zelfs helemaal geen lijstje. En dat was helemaal ok zo. We hadden allebei nood aan vakantie en de essentie van vakantie is eigenlijk dat niets moet en alles mag. Daar hebben we naar geleefd, elke dag opnieuw.

Ik heb genoten van elk stukje van onze reis:

  • Cairate/Italië: gezellig bezoek aan familie die ik al jaren niet meer gezien had
  • Gardameer/Italië: twee gestolen uurtjes op weg naar Verona. Misschien wel onze volgende vakantiebestemming?
  • Verona/Italië: veel te kort, maar Verona charmeerde meteen. Om ooit terug naartoe te gaan
  • Istrië/Kroatië: was veel mooier dan ik verwacht had. Scoorde op élk vlak.
  • Großarl/Oostenrijk: wat zijn de bergen impressionant! Ik had nooit durven vermoeden dat de bergen ook een topbestemming in de zomer konden zijn!

Waren er dan geen minpunten? Gelukkig erg weinig, maar over hoe duur het is om in Europa rond te reizen (tolwegen, vignetten,…) mogen jullie zeker nog wel een klaagpost verwachten. Mijn excuses alvast.

Ben jij weggeweest/ga je nog weg/ben je hip en ga je voor de staycation?

 

En route…

texelEr bestaan mensen die hun vakantie een jaar op voorhand boeken. En dan dag voor dag beginnen plannen wat ze tijdens die vakantie zoal kunnen ondernemen. Soms ben ik daar wel jaloers op. Bij ons is het jaar na jaar een chaotische vakantieplanning. Eerst beslissen naar waar we willen (Rusland? Polen? Frankrijk? Kroatië?) en dan wat aanmodderen op diverse websites voor het boeken van logement (airbnb, booking…). Dan zouden we een planning kunnen uitstippelen, maar ook dit jaar zijn we daar weer niet geraakt. We vertrekken en we weten waar naartoe. Dat is al een hele prestatie. Wat we gaan doen, zien we wel onderweg.

Waar brengt de auto ons dit jaar? Via een overnachting in de buurt van Milaan gaat het een dagje naar Verona, vervolgens zitten we een weekje in Istrië/Kroatië en op terugweg houden we drie dagen halt in de bergen in de buurt van Salzburg. Maar wat daar overal te beleven valt? Dat zal de toekomst uitwijzen. Ach ja, ergens heeft het ook wel zijn charme. Alles kan en alles mag. Ik hoop jullie achteraf te kunnen overladen met mooie vakantieverhalen en leuke tips!

Plan jij alles goed vooraf of is er ruimte voor improvisatie?

Wat te doen met je vakantiefoto’s?

smartphoto, fotoboek, vakantiefoto's

Elk jaar nemen we foto’s op vakantie en elk jaar neem ik mezelf voor om daar iets leuks mee te doen. Elk jaar mislukte dat goede voornemen. Ik verzamel mijn vakantiefoto’s al jaren in diverse mapjes op de computer en de harde schijf. Ik weet dat ze er staan, maar ik kijk er zelden naar. En dat is zonde. Want als ik toch eens naar oude foto’s kijk, komen er altijd mooie herinneringen boven.

Dit jaar is het anders gelopen. Dit jaar kan ik voor het eerst op vakantie vertrekken terwijl de vorige vakantie ook écht is afgesloten. Van onze fantastische reis naar Polen maakte ik recent een heel fotoboek. Ik merkte bij het maken van het boek dat je er ongelofelijk veel kanten mee uit kan en toen ik het boek uiteindelijk ontving, was ik allesbehalve teleurgesteld. Wat een prachtig boek is het geworden, met al onze leukste vakantiefoto’s. En terwijl ik dan toch bezig was, besloot ik nog een en ander te doen met onze foto’s. Niets zo leuk als een vakantiefoto (of een andere foto met een leuke herinnering aan) in je agenda te stoppen of het boek dat je bent aan het lezen. Dus maakte ik van een selectie foto’s toffe retroprints. Ik kan Smartphoto alleen maar warm aanbevelen!

Et voila: mijn boek is af, staat netjes in de kast en ik kan opnieuw op vakantie vertrekken. En nu ik weet hoe makkelijk het is om zo’n fotoboek te maken, durf ik met zekerheid zeggen dat het eerste fotoboek na de vakantie zeker gezelschap zal krijgen van nummer twee.

Wat doe jij met je vakantiefoto’s?