metdezus

Beestjes, beestjes, overal beestjes

papegaai, planckendaal, zoo, mechelenLaten we even teruggaan naar 1994 – al kan ik er ook enkele jaren naast zitten. Ik ben acht, mijn kleine zusje is op dat moment echt nog kleiner dan ik. Een – dan nog – schattig dropje van vijf. We zijn met bobonne en bompa in Planckendael en we staan aan het papegaaienkot. Wat maken die beesten een lawaai. Dat vindt mijn kleine zusje ook. Dus zet ze haar kleine mondje open en de beesten zwijgen. Nu pas zie ik de gelijkenis tussen mijn zusje en die kleurrijke papegaaien: kleine creatuurtjes waar verdomd veel geluid kan uitkomen!

En we komen terug naar 2018. Ik ben jaren niet meer in Planckendael geweest. Het park is verdeeld in werelddelen. Was dat vroeger ook al zo? Je kan zomaar tussen de pinguïns lopen. Kon dat vroeger ook al? En voor je het weet wordt je weer meegezogen in die wondere wereld. Planckendael, ik kom zeker nog terug!

Ga jij wel eens naar de dierentuin? Naar dewelke?

 

Advertenties

Toch in Brussel: Lianne La Havas

De vreselijke gebeurtenissen in Parijs hebben enkele dagen ook het leven in onze hoofdstad platgelegd. Op 23 november zouden we normaal gezien naar Lianne La Havas gaan kijken in de AB. Door de aanslagen werd het concert echter uitgesteld.

Maar uitstel is gelukkig geen afstel. Gisteren trok ik nieuwsgierig naar Brussel. Nieuwsgierig want: op vraag van mijn zusje hadden we tickets gekocht, maar eigenlijk heb ik geen enkele plaat van Lianne La Havas al echt beluisterd. Behalve “Age” kon ik geen enkel nummer van de Britse zangeres opnoemen.

Het voorprogramma hebben we helaas gemist, maar dat kon ons niet zoveel deren: het was Lianne La Havas waar we voor kwamen. En zij stelde niet teleur.  Een genre plakken op haar muziek vind ik moeilijk. Pop? Soul? Jazz? Wat maakt het ook uit: ze zong geweldig, pakte het publiek helemaal in en zag er bovendien erg schattig uit. Ik bleek overigens ook heel wat nummers onbewust toch te hebben opgepikt.

Lang geleden dat ik nog zo’n goed concert heb gezien!

Wat was jouw laatste concert? Een aanrader?

Lianne La Havas: herkansing op 15 december!

Vorige week moest ik in Brussel zijn. De straten van onze hoofdstad zagen er toen al grimmig uit. Politie overal, militairen die heel wat gebouwen bewaakten,…

Dit weekend is het alleen maar erger geworden, nu het dreigingsniveau in onze hoofdstad op niveau vier staat. Helaas kunnen we daardoor morgen niet naar het concert van Lianne La Havas in de AB. Gelukkig weet de Britse zangeres van aanpakken en staat er op 15 december een herkansing geprogrammeerd.

Laat ons hopen – en natuurlijk niet alleen omwille van een concert – dat de rust tegen dan terug is. Dat er geen verschrikkelijke dingen meer zijn gebeurd. En dat we ons allemaal weer veilig voelen.

Ben jij bezig met de actualiteit? Heb jij je planning al moeten aanpassen omwille van het dreigingsniveau in België?

Achteraf: Maceo Parker in Bozar

maceo

Afgelopen woensdag trok ik met de zus en Stefanie naar het optreden van Maceo Parker in Bozar in Brussel. We keken er echt naar uit. (Al moet ik toegeven dat ik de dag zelf geen zin had: vroeg op, rit naar Brussel,… Maar dat had werkelijk geen invloed op wat ik nu verder ga vertellen.)

We zagen Maceo Parker eerder al: jaren geleden op het Cactus Festival in Brugge (toen ik nog geen speciale band met de stad en haar inwoners had), enkele jaren geleden eveneens in Bozar en volgens mij nog eens ooit ergens. (Caroline, help me eens: als muzikant bij Prince? Of in de Arenbergschouwburg?) Telkens was het een grandioos feest. Ongelofelijk hoeveel ritme en funk die kerel in zijn lijf heeft. Telkens verbaasden we er ons over.

En daarom was ik zo teleurgesteld. Omdat niets van dat euforische gevoel na eerdere optredens er nog was. De show was rommelig, het pakte niet en ik telde af naar het einde. Dat kwam niet omdat ik voordien al niet veel zin had. Ook mijn twee gezellen waren achteraf niet positief. Iets positiever dan ik, maar dat is normaal. Want zij zijn hevige fans. En dat soort fans krijg het moeilijk over hun lippen dat een optreden echt slecht was. 🙂 Hoe het komt? Geen idee. De leeftijd misschien? De goede man is er al 72. Misschien hoeft hij niet meer op een podium te staan. Of misschien hadden we gewoon pech en had hij een slechte dag.

Zonde van mijn 45 euro. Exit Maceo Parker. Ik koester de mooie herinneringen, maar een nieuwe afspraak komt er niet meer.

P.s.: foto’s nemen met smartphone geeft niet altijd mooie beelden..

Op de planning: Maceo Parker

Maceo Parker, Prince, muziek

Op een schone lentedag ontdekte ik de muziek van zijne purpelen hoogheid. Blikseminslag. Fanatieke fan geboren. Intussen zijn we tien jaar verder en is de wervelende passie wat gaan liggen. Al blijft hij de allergrootste (figuurlijk uiteraard). Maar ik hoef niet meer zo nodig élk nieuw nummer of élke obscure bootleg ontdekken. In die fanatieke periode ontdekten we (we want na enkele jaren werd ook mijn zusje door het virus aangestoken. en zoals dat gaat: zij werd nog fanatieker…) ook een van de vele getalenteerde muzikanten van dien kleine: Maceo Parker. Een steengoede saxofonist.

Goeie ouwe Maceo (van bouwjaar 1943!) zagen we intussen al een keer of drie aan het werk. Morgen wordt onze vierde keer: in de Brusselse Bozar. Een feestje om naar uit te kijken. En om achteraf ongetwijfeld over te denken: verdomme toch, hoe doet die kerel het?! Meer dan dubbel zo oud en toch was hij na drie uur optreden minder moe dan al die jonkies die voor zijn podium stonden te dansen!

Hoe zit dat bij jullie? Dwalen jullie wel eens van je favoriete artiest naar diens muzikanten?