brugge

Den Burgemèèster in Gevoar

peter de becker, toneel, theater, de camereSommige mensen houden niet van dialecten. Ik hoor niet tot die categorie. Ik vind onze Vlaamse dialecten geweldig charmant en hoop dat ze niet snel zullen verdwijnen. Ook theater in het dialect kan mij wel bekoren, al bestaat daarbij wel het risico dat het té plattekes wordt.

Vroeger ging ik wel eens naar het Echt Antwaarps Teater. Alle respect voor Ruud De Ridder. Hij heeft een op en top professioneel theater uit de grond gestampt dat bovendien ook nog eens zelfbedruipend is. Toch een krachttoer in ons Vlaamse culturele landschap. Ik hou van dat mooie, sappige Antwerps dat ze daar spreken.

Maar met dat Antwerps moet je in Brugge natuurlijk niet afkomen. Gelukkig biedt De Camere een West-Vlaamse alternatief. Dit weekend spelen ze Den Burgemèèster in Gevoar. (Wees blij dat ik blog en niet vlog. Mijn uitspraak is nog niet helemaal wat het moet zijn…) Ik deed een interview met de schrijver van het stuk, Peter De Becker. Dat artikel kan je deze week lezen in de krant. En wie 9, 10 of 11 juni wil gaan kijken kan tickets reserveren via decamere@gmail.com of 0497 29 90 92.

Hou jij van theater in je dialect?

MOOOV Filmfestival

MOOOV, Brugge, Mieke DumontHet nadeel aan cultuurtips is dat het vaak nogal plaatsgebonden is. Wat hebt jij als lezer in Limburg nu aan mijn leuke tips uit Brugge? Deze uittip is een uitzondering. Graag stel ik jullie immers MOOOV Filmfestival voor. En dat is een festival dat momenteel wordt georganiseerd in acht Vlaamse steden: Brugge, Beringen, Genk, Dilbeek, Lier, Roeselare, Sint-Niklaas en Turnhout.

Op MOOOV kan je heel wat films bekijken die nooit in de reguliere cinemazalen draaien. Een unieke kans dus om heel wat verborgen pareltjes te ontdekken. Gisteren gingen we ook naar MOOOV, in Brugge. Niet om een film te bekijken, wel gingen we naar het praatcafé in pop-upcafé Almodobar. Daar zagen we een leuk gesprek tussen moderator Mieke Dumont, vast panellid Maud Vanhauwaert en Sachli Gholamalizad. Een heel fijne manier om over film te horen praten én een inkijk te krijgen in de persoonlijkheid van de gast van de avond.

Zin om ook eens te gaan? Alleen in Brugge. Nog vandaag (25 april) met Karel Goetghebeur en morgen (woensdag 26 april) met Strook. Woon je in Beringen, Genk, Dilbeek, Lier, Roeselare, Sint-Niklaas of Turnhout? Check dan zeker de website van MOOOV om te kijken wat er in jouw stad op het programma staat!

Ik interviewde Mieke er onlangs ook over voor Deze Week.

Naar wat gaat jouw voorkeur uit: commerciële blockbusters of de verborgen pareltjes?

Sale e Pepe; een kennismaking met quinoa

quinoa, italiaans, mozzarella, brugge

Gisteren was er een jarige in huis, hoera! Dat moest uiteraard gevierd worden, dus trokken we naar Sale e Pepe in hartje Brugge. Een klein en gezellig restaurant waar je de authentieke mediterraanse-Italiaanse smaken kan ontdekken. Een stukje Sicilië in de Kleine St. Amandstraat!

Kiezen is verliezen, zegt men wel eens. Bij mij is kiezen van een menukaart vooral stress. Ik ben geen gemakkelijke eter en alles wat maar een beetje exotisch is, jaagt me op culinair vlak angst aan. (Niet schrikken, maar tot voor kort was een lasagne zelfs te exotisch voor me)

Toch koos ik gisteren eens voor het onbekende: een heerlijk slaatje met tomaatjes, mozzarella en… quinoa! Mijn tafelgenoten kozen voor een gerecht met spaghetti met o.a. calamares en een bordje met gnocchi en vis (waarvan ik de naam helaas al vergeten ben…).

Het was mijn eerste kennismaking met Quinoa en dat smaakte zeker naar meer. Ik had de term al vaker horen vallen maar veel wist ik er eigenlijk niet van. Ik deed wat opzoekwerk en leerde het volgende:

  • De Inca’s teelden de quinoa ruim 5000 jaar geleden in het Andesgebergte
  • Quinoa is een leuke afwisseling voor rijst of pasta. Het is bovendien een plantaardige vleesvervanger
  • Quinoa is ideaal voor wie een glutenallergie heeft
  • Quinoa  heeft een hoog vezelgehalte, levert mineralen en vitaminen én bevat veel goede eiwitten

Ik las echter ook dat we tegenwoordig meer eiwitten opnemen dan we eigenlijk nodig hebben. Aardappelen en linzen zouden gelijkaardige gezondheidsvoordelen hebben maar zijn wel stukken goedkoper. Wat van Quinoa mogelijk de zoveelste gezondheidshype maakt. Wat ik echter niet kan ontkennen is dat het gewoon erg lekker was. Dit ga ik zeker nog eten!

Lust jij graag quinoa of vind je het maar niets? Heb je ooit al eens een gerechtje op je blog gepost met quinoa? Laat dan aub hier je link achter ter inspiratie!

 

De voordelen van West-Vlaanderen #1: een filevrij leven

Wie hier wel eens komt lezen, weet waarschijnlijk al dat ik vanuit Antwerpen de grote oversteek naar West-Vlaanderen heb gemaakt. Naar Brugge om precies te zijn. Heel soms durf ik daar wel eens over zuchten. Want het is hier gewoon veel moeilijker om een broodje te bestellen, moeilijker om je kerstboom lang te laten staan en moeilijker om leuke horecazaken te vinden. (Al zijn er op dat vlak zeker ook uitzonderingen)

Sommige dingen komen hier minder voor dan in Antwerpen. En daar ben ik dan weer minder rouwig om. File staat met stip op 1 als het gaat over dingen die ik niet mis. Als je van en naar Antwerpen moet, sta je namelijk constant in de file. Hier in West-Vlaanderen? Hier lijken we dat soms helemaal niet te kennen. Eens Gent voorbij, slaak ik meestal een zucht van verlichting. De kans dat ik dan nog stapvoets naar huis moet, is namelijk piepklein.

Beroepshalve moet ik echter ook in de rest van Vlaanderen zijn. En daar kom ik die file al vaak genoeg tegen. Gelukkig is er dan een leuke cd of een radioprogramma om me gezelschap te houden. Maar toch, we weten het allemaal: samen in de file; dat is helemaal niet gezellig! En daarom is het altijd heerlijk om richting Brugge te rijden.

Hebben jullie veel last van files?

Van spaghetti met mayonaise tot culinair genieten

bistro bruut, brugge, culinairFalderie was afgelopen woensdag jarig. Er wordt wel eens gezegd dat het onbeleefd is een dame naar haar leeftijd te vragen. Ik vermoed dat die regel niet telt voor vrouwen onder de dertig. Voorlopig mogen jullie mijn leeftijd dus nog wel weten: Falderie werd afgelopen woensdag 29. Wat meteen ook betekent dat ik nu mijn dertigste levensjaar ben ingegaan. Hopelijk volgen er dit jaar weer minstens evenveel leuke momenten als het vorige.

Het feestje met de vrienden (en familie uiteraard – nee nee ik vergeet jullie niet! ;-)) volgt pas volgende week, maar op mijn verjaardag zelf werd ik al door de man getrakteerd op een heerlijk etentje. Gelukkig voor hem – en voor mezelf – heb ik al een heuse transformatie ondergaan als het op eten aankomt. Ik verwees ooit al eens naar de fase waarin ik spaghetti met mayonaise at. Nu kan ik echter met de hand op het hart zeggen: Falderie lust tegenwoordig écht veel.

Het was dan ook echt genieten van een heerlijke menu bij Bistro Bruut in Brugge. Bruut is een kleine, klassevolle maar tegelijk ook heel gezellige zaak in hartje Brugge. We kozen voor de viergangenmenu en kregen onder andere paling, langoustine en patrijs op ons bord geserveerd. Een heel verfijnde en lekkere keuken. Ik kan jullie een bezoekje in Bistro Bruut alleen maar aanbevelen. Wij gaan zeker nog eens terug!

“Een schel eps en keis” *

Zoals jullie misschien wel weten woon ik intussen al geruime tijd in Brugge. Jawel: West-Vlaanderen. Vrijwillig van ’t Stad naar… (Graptje hé, nieuwe streekgenoten!) Vrienden uit Antwerpen vragen me wel eens: “En versta jij die mensen ginder wel?” Tot hun grote teleurstelling moet ik hen dan steeds vertellen dat ik amper taalproblemen ondervind. Want West-Vlaams is ook gewoon  Nederlands.

Natuurlijk zijn er wel eens momenten dat ik raar kijk. Zoals de eerste keer dat Jean-Pierre me zei dat hij de garage ging schommelen. Ik dacht dat hij een lidwoord in de zin was vergeten en vond het enigszins onrustwekkend dat een volwassen man nen touter in zijn garage had staan. Gelukkig bleek al gauw dat hij gewoon bedoelde dat hij de garage ging opruimen. Dat zijn leuke, grappige misverstanden.

Er is maar één taalverwarring waar ik me écht aan erger. En dat heeft – hoe kan het ook anders – met eten te maken. Het bestellen van een ordinair smoske kaas blijkt hier onbegonnen werk. Met een smos kaas bedoel ik: een broodje met groentjes en een plakje kaas. Duidelijk toch? Nog nooit heeft dat voor onduidelijkheid gezorgd. Behalve in West-Vlaanderen. Daar krijg je gegarandeerd een broodje met groentjes en kaas én ham. Niet dat ik geen ham lust, maar het past gewoon niet bij een smoske kaas! Gelukkig hebben ze hier ook de Panos. Geen problemen daar: nen Hollandia, dat is universeel!

Lieve West-Vlaamse vrienden, zeg het mij aub, hoe kan ik hier een smos kaas bestellen zonder dat er weer ham op mijn bord ligt?

* Een plakje ham en kaas

Vakantie thuis = uit eten gaan + lezen – veel lezen

ijs

Nog een paar dagen geduld en onze trip naar Luxemburg komt eraan.

Tot die tijd proberen we ons in eigen land te amuseren. En dat lukt aardig. Maar ook als een mens thuisblijft doet hij veel geld op tijdens de vakantieperiode. Onder het motto “we hebben vakantie, we moeten er toch wat van profiteren” gaan we vaak eten of aperitieven. Waar hebben we zoal gezeten:

Snoeperijen: Gelateria Da Vinci: volgens velen het beste ijs van Brugge. Ik moet toegeven dat het met gesmaakt heeft. Een spannende keuze maakt ik niet: het werd een bolletje vanille – mét dips! Ik kreeg intussen ook de tip om erover eens te proberen, dat gaat deze zomer ongetwijfeld nog gebeuren!

Aperitieven: 2be in de Wollestraat: voor de bierliefhebber. Niets voor mij dus, maar het is wel heel gezellig zitten. Cuvee Wijnbar: een pareltje. Voor de lekkerste wijnen moet je hier zijn. En het assortiment charcuterie is er heerlijk!

Eten: De Verbeelding: eenvoudige kost, maar écht lekker. D’Hoeve: de lekkerste steak van Brugge. Phare de Vie: gezellig en alitjd lekker!

Nu we thuis zijn en tijd hebben grijp ik gemakkelijker dan anders naar een boek. Volgende boeken heb ik al gelezen:

Dieper dan de doden van Tami Hoag: een thriller. Niet het soort boek waar ik snel naartoe zal grijpen, maar ik kreeg het cadeau van een vriendin. En ik was onder de indruk. Een steengoed, meeslepend boek.

Totaal door het dolle heen van Karen Joy Fowler: een verplicht boek want te lezen voor de boekenclub (wat ik – dit even ter zijde – echt ongelofelijk leuk en gezellig vind!) Ik ben beginnen lezen met hoge verwachtingen maar het was toch niet helemaal wat ik verwacht had.

Alle tips uiteraard steeds welkom hier. Hoe vergaat het jullie in de vakantieperiode?

Tip Brugge & Omgeving 1: Il Sorriso Della Nonna

il sorriso della nonna, pizza, damme

Aangezien ik nu toch al eventjes in Brugge woon, begin ik stilaan een aantal leuke adresjes te kennen. Ziehier een eerste leuke tip: Il Sorriso Della Nonna.

Eerst kan ik u misschien over mijn kinderjaren vertellen: mijn ouders hebben op culinair vlak erg met me afgezien. Ik at zoveel dingen niet: spaghetti, pizza, lasagne; dat waren wellicht mijn grootste vijanden. Jaren later heb ik al veel bijgeleerd: spaghetti lust ik nu met echte spaghettisaus, ik lust al een paar soorten pizza (hawaï is mijn absolute favoriet), alleen lasagne is nog steeds een no-go. (teveel gesmolten kaas en warme tomaten)

Een pizzeria binnenlopen is dus intussen geen kwelling meer voor mij. Zeker niet bij Il Sorriso Della Nonna. Afgelopen vrijdag was de tweede keer dat we gingen eten: alweer een schot in de roos. Ik moet bekennen dat ik al voor de tweede keer pizza Hawaï heb gekozen: overheerlijk. Mijn tafelgenoten daarentegen durfde wel te experimenteren en ook hun gerechten waren allemaal top. Tip: hun specialiteit is ossobucco.

Bent u in de buurt van Damme en zoekt u een leuk restaurantje? Dan is Il Sorriso Della Nonna absoluut een aanrader! Mijn ouders en zus gingen het ook al eens uittesten en waren er ook heel positief over. (meer…)

Horeca in West-Vlaanderen — En hoe het niet moet!

Eergisteren was weer zo’n moment dat ik even heimwee had naar Antwerpen. We waren naar een beurs geweest in Roeselare en hadden zin om ter plaatse ergens alvast een aperitiefje te gaan drinken. Geen probleem zou u denken, Roeselare is een stad en steden hebben per definitie veel en leuke cafés. Dacht ik toch…

Roeselare had ook veel cafés… Die allemaal gesloten bleken te zijn op zondag. In de buurt van het cultureel centrum, aan de Markt,… Veel horecazaken maar allemaal dicht op zondagnamiddag. Ongelofelijk. Dan maar richting Brugge, want dat is toch een grotere stad? Geloof het of niet, maar ook daar waren heel wat door mij gekende cafés gesloten. Uiteindelijk vonden we een leuke (dachten we), nieuwe zaak: Castel Nuovo. Mooi interieur, gezellige sfeer, prijzige kaart. Ik had zin in een lekker wijntje en een bordje charcuterie. Maar dat is er nooit gekomen. Na twintig minuten hadden we nog steeds niets kunnen bestellen. Niet omdat het zo druk was (het was er weliswaar druk, maar het aantal tafeltjes is beperkt), wel omdat de eigenaars (?) liever met oude bekenden stonden te kletsen dan nieuwe klanten verder te helpen. We zijn dan maar andere oorden gaan opzoeken. Maar wat was ik graag even heen en weer naar Antwerpen gereden voor een lekker wijntje…

P.s.: Ik ben absoluut geen zuurpruim die graag zaagt. Ik heb geduld, veel geduld, maar ook mijn geduld kent grenzen… 🙂

Waarom vrouwen mannen nodig hebben.

Feministes, stop hier maar best met lezen. Wat nu volgt, zullen jullie niet appreciëren.

Gisteren was het weer een van die momenten. Een moment waarop je beseft dat je als vrouw toch niet zonder een man wil en kan. Ik stapte om half elf in mijn auto op de Vlaamsekaai in Antwerpen, na een gezellige avond met de vriendinnen. Ik start en meteen begint de auto angstwekkend te piepen. Een alarmsignaal en iets over nummerplaten. Bij normale dingen (een televisietoestel, …) lees je gewoon de handleiding en weet je meteen wat er aan de hand is én wat je ermee moet doen. Niet zo bij auto’s. Nee, dan is er een kortsluiting in mijn hersenen. “o-my-god-er-is-iets-met-mijn-auto! Geraak-ik-nog-wel-thuis-of-ontploft-hij-dadelijk?!” Van auto’s ken ik niets. Mijn hersenen blokkeren er werkelijk op. Op vele vlakken ben ik een onafhankelijke, zelfbewuste vrouw. Wanneer het echter over dat soort zaken gaat, word ik een paniekerig, hulpeloos vogeltje.

Ik kon maar één oplossing bedenken: een onmiddellijk hysterisch telefoontje naar het thuisfront. Want dat helpt altijd. Zo ook toen het lampje van de olie ging branden en hij me heel geduldig uitlegde wat ik moest doen. Of die keer toen ik een klapband kreeg onderweg naar een sollicitatiegesprek en hij meteen mijn band kwam vervangen. Ook nu weer wist hij me meteen te kalmeren.Het was nodeloze paniek. Zoals steeds bij technische zaken. Maar ik kan het niet helpen. Zijn er ook bij jullie situaties waarbij jullie meteen in het klassieke rollenpatroon terugvallen?

P.s.: Voor wie het zich zou afvragen: één van de twee lichtjes boven mijn achterste nummerplaat werkt niet meer. Ik ben veilig terug in Brugge geraakt, mijn auto is niet ontploft.