antwerpen

Bewijs het maar, Rudy Soetewey!

10460506_10153158902389204_3759460923190055691_n

(Foto: Tom Bergs)

Het lijkt weer goed te gaan met Vlaanderen boekenland. Harold Polis wordt immers noch CEO van de Belgische voetbalbond, noch burgemeester van Antwerpen. Onder de vleugels van Uitgeverij Pelckmans richt hij Uitgeverij Polis op. En dat kan volgens mij alleen maar een succes worden.

Ook Rudy Soetewey is in topvorm. Gisterenavond was het verzamelen geblazen bij Volkssterrenwacht Urania in Hove voor de voorstelling van zijn nieuw boek: Bewijs het maar. Het was journalist en boekenliefhebber Patrick Van Gompel die een korte inleiding bij het boek gaf. Deze nieuwste misdaadroman van Soetewey verscheen bij de fijne Kempense uitgeverij Kramat.

Moest u nu denken “heel leuk, maar misdaadromans zijn niet zo mijn ding“, lees dan toch maar even verder. Ik dacht namelijk hetzelfde, maar ik heb mijn mening na het lezen van 2017 drastisch gewijzigd. Soetewey won niet voor niets de Hercule Poirotprijs en de Diamanten Kogel. Zijn boeken zijn geen licht verteerbare misdaadromans die je zo weer vergeten bent. Hij tilt het genre naar een hoger niveau. Met een waterdichte plot, vakkundig uitgewerkte personages en een vlotte schrijfstijl.

Ik ben nog even bezig aan Grote Verwachtingen (Great Expectations) maar daarna beloof ik u een recensie van Bewijs het maar.

Advertenties

Victor Glorieux & de Jammerklacht

victorNog eens een leuke podiumtip. Volgende week donderdag, 12 maart, speelt Vitalski met de Jammerklacht zijn nieuwste show Victor Glorieux. Zonder twijfel een gezellig avondje uit. Bovendien zijn de tickets ook niet zo ongelofelijk duur: voor veertien luttele euro’s kan u erbij zijn. En wie jonger is dan 26 of een A-kaart heeft moet zelfs maar elf euro neertellen. Wees nu eerlijk: een koopje, toch?

De Jammerklacht, dat zijn de twee leuke meisjes Lut Van Nooten en Morgane Vander Linden. Bovendien zijn ze niet alleen leuk, maar maken ze ook nog eens steengoede muziek. En Vitalski hoef ik u wellicht niet meer voor te stellen. Zijn blog lees je hier.

Zodus mensen, laten we er een gezellig avondje van maken, daar in de Arenberg! Tot dan?

Uitgeverij Hollands Diep ziet het levenslicht

hollands diep

Afgelopen week zakte ik op donderdagavond naar Antwerpen af. In De Roma werd de nieuwe uitgeverij Hollands Diep voorgesteld. Voormalig uitgever van De Bezige Bij Robbert Ammerlaan kon het vak dan toch geen vaarwel zeggen en wil met Hollands Diep jaarlijks maximaal twintig nieuwe titels uitbrengen.

Enkele auteurs waren er afgelopen donderdag ook bij en lazen voor uit nieuw werk: Paul Baeten Gronda, Eimear McBride en Marnix Peeters. Muziek was er van harpiste Marjolein Vernimmen.

Een leuk avondje uit voor deze boekenliefhebber. Lezen jullie graag? Deel hier gerust enkele tips van boeken die ik zéker ook eens moet lezen!

Ik was in elk geval benieuwd naar het nieuwe boek van Marnix Peeters, de trapchauffeur. Wat hij daar voorlas, klinkt in elk geval veelbelovend. Ik interviewde hem onlangs voor De Streekkrant. Dat interview vind je hier.

Waarom vrouwen mannen nodig hebben.

Feministes, stop hier maar best met lezen. Wat nu volgt, zullen jullie niet appreciëren.

Gisteren was het weer een van die momenten. Een moment waarop je beseft dat je als vrouw toch niet zonder een man wil en kan. Ik stapte om half elf in mijn auto op de Vlaamsekaai in Antwerpen, na een gezellige avond met de vriendinnen. Ik start en meteen begint de auto angstwekkend te piepen. Een alarmsignaal en iets over nummerplaten. Bij normale dingen (een televisietoestel, …) lees je gewoon de handleiding en weet je meteen wat er aan de hand is én wat je ermee moet doen. Niet zo bij auto’s. Nee, dan is er een kortsluiting in mijn hersenen. “o-my-god-er-is-iets-met-mijn-auto! Geraak-ik-nog-wel-thuis-of-ontploft-hij-dadelijk?!” Van auto’s ken ik niets. Mijn hersenen blokkeren er werkelijk op. Op vele vlakken ben ik een onafhankelijke, zelfbewuste vrouw. Wanneer het echter over dat soort zaken gaat, word ik een paniekerig, hulpeloos vogeltje.

Ik kon maar één oplossing bedenken: een onmiddellijk hysterisch telefoontje naar het thuisfront. Want dat helpt altijd. Zo ook toen het lampje van de olie ging branden en hij me heel geduldig uitlegde wat ik moest doen. Of die keer toen ik een klapband kreeg onderweg naar een sollicitatiegesprek en hij meteen mijn band kwam vervangen. Ook nu weer wist hij me meteen te kalmeren.Het was nodeloze paniek. Zoals steeds bij technische zaken. Maar ik kan het niet helpen. Zijn er ook bij jullie situaties waarbij jullie meteen in het klassieke rollenpatroon terugvallen?

P.s.: Voor wie het zich zou afvragen: één van de twee lichtjes boven mijn achterste nummerplaat werkt niet meer. Ik ben veilig terug in Brugge geraakt, mijn auto is niet ontploft.

Plagiaat vs parodie

Daarnet op het radionieuws hoorde ik dat de Antwerpse kunstenaar Luc Tuymans door de Antwerpse rechtbank van eerste aanleg veroordeeld is voor plagiaat. (Zijn werk ” A Belgian politician” zou volgens de rechter een reproductie zijn van de foto van fotografe Katrijn Van Giel, een fotografe van De Standaard. Meer info o.a. in dit artikel van De Redactie.be.)

Kamagurka vraagt zich daarop af hoe een schilderij plagiaat van een foto kan zijn. En Tuymans zelf verdedigt zich door te stellen dat zijn werk een parodie is. Ik ben absoluut geen kunstkenner en misschien moet ik mij ook gewoon onthouden van de hele discussie, maar ach, op een blog mag dat toch, niet? Plagiaat is volgens mij het overnemen van andermans werk zonder correcte bronvermelding. Ik kan wel meegaan in het idee dat een parodie hierop een uitzondering is. Maar kan iemand me de definitie van parodie eens bezorgen? Ik ga daarbij uit van een licht spottende nabootsing van het origineel. En dan moet ik afhaken bij de verdediging van Tuymans. Want waar zit de spot, de eigen inbreng, het verschil,… tussen foto en schilderij? Mijn ogen zien exact dezelfde afbeelding in zowel de foto als het schilderij. Knap geschilderd overigens, maar daar gaat de discussie niet over. Ach… Ik hoop dat de hele hetze zowel schilder, fotograaf als politicus (Jean-Marie Dedecker) ten goede komt. Want ook slechte reclame is reclame, nietwaar?

Intussen woedt op allerhande plaatsen – radio, sociale media,… – de discussie plagiaat vs parodie. Wat vindt u daar allemaal van?

Tip Antwerpen # 3: Den Artist

Den Artist

Antwerpenaren hoef ik dit instituut ongetwijfeld niet meer voor te stellen: Den Artist. Voor wie er echter nog nooit is geweest, is dit een leuke aanrader. Doorheen de jaren ben ik er vaak gaan eten. Deze week nog met de vriend, na de boekenbeurs met de collega’s, een aantal keer zijn we overheerlijk gaan brunchen voor de verjaardag van deze leuke madam,…

Den Artist is nooit hét hipste restaurant, hét meest culinaire,… Maar het is alles wat een restaurant voor mij moet zijn om vaak terug te gaan: altijd lekker eten, altijd een leuke sfeer, vriendelijk personeel,… Niet spotgoedkoop, maar zeker ook niet duur. Voor een écht speciale gelegenheid zal ik niet naar daar trekken. Maar hoe vaak in het jaar is er een speciale gelegenheid en hoe vaak wil je gewoon eens lekker gaan eten?! Benen onder tafel, lekker genieten en bijpraten met wat vrienden! Meer heeft een mens toch niet nodig om gelukkig te zijn?

Onthoud de naam: Frank Mercelis

frank mercelis

Gisteren mocht ik nog eens genieten van een leuk Antwerps avondje. Eerst lekker gaan eten. Dan naar de cd voorstelling van het debuutalbum van Frank Mercelis. Onthoud de naam!

Herinnert u zich nog dat ik onlangs in een blogpost schreef over het nieuwe boek van Bart Van Loo? Het is via diezelfde Bart Van Loo dat ik Eddy et Les Vedettes leerde kennen. En daardoor dus ook Frank Mercelis, hun sympathieke zanger. In juli interviewde ik hem nog voor De Streekkrant over de toekomstige eerstgeborene. Dat interview leest u hier.

Het debuutalbum Laat het Gebeuren is er intussen. Gisteren zagen we een mooie videoclip en luisterden we voor het eerst naar enkele nummers. Prachtige muziek, een absolute aanrader voor wie van Nederlandstalige pop houdt. Graag spoor ik alle geïnteresseerden aan: haal de plaat zo snel mogelijk in huis!

Vaarwel kerstboom & Verloren Maandag

kerstboom

Kerstmis en Nieuwjaar liggen al een tijdje achter ons. Het eten is gegeten, de cadeautjes zijn allemaal uitgedeeld. Tijd dus om afscheid te nemen van onze tijdelijke vriend, meneer kerstboom. Of nog niet? Hoe lang mag de kerstboom er volgens jullie staan? Tot na Nieuwjaar? Of wachten jullie tot na Drie Koningen?

Ik had het er net met mijn moeder over. Zij zei dat de kerstboom in de provincie Antwerpen zeker tot na Verloren Maandag mag blijven staan. Maar probleem: ik woon in West-Vlaanderen intussen. Hier kennen ze Verloren Maandag en de traditie van worstenbrood en appelbollen blijkbaar niet… Tijd om deze lekkere traditie ook aan alle Bruggelingen te leren kennen!

Eigenlijk vind ik dat de kerstboom gewoon mag blijven staan. Tot volgend jaar Kerst. Maar nu ben ik gewoon lui… 🙂

Zie ik de lichtjes van de Schelde…

Ooit – nog niet zo heel lang geleden – was ik een trotse inwoner van de mooiste stad ter wereld. Ik was vergroeid met mijn stad. Kende alle leuke plekjes, was erbij op alle toffe evementen. Nooit – werkelijk nooit – zou ik mijn stad verlaten. Voor niets, voor niemand. Van alle vrienden was ik de trouwste stadsbewoner.

En nu, niet zo heel lang geleden, heb ik verraad gepleegd. Groot was het ongeloof van de vrienden. Zij-die-nooit-weg-zou-gaan was ervandoor. Voor de liefde. Was zich gaan begraven aan de andere kant van de beschaving. (Of dat dachten zij toch)

Lieve medestadsbewoners, voel u niet aangevallen. Het is hier ook goed. Ik woon hier graag. En stilaan begin ik de leuke plekjes en toffe evementen ook te ontdekken. Heel langzaamaan. Maar dat hartstochtelijke chauvinisme voor die ex-stad van mij, dat zal er niet zo snel uitgaan.