Waarom vrouwen mannen nodig hebben.

Feministes, stop hier maar best met lezen. Wat nu volgt, zullen jullie niet appreciëren.

Gisteren was het weer een van die momenten. Een moment waarop je beseft dat je als vrouw toch niet zonder een man wil en kan. Ik stapte om half elf in mijn auto op de Vlaamsekaai in Antwerpen, na een gezellige avond met de vriendinnen. Ik start en meteen begint de auto angstwekkend te piepen. Een alarmsignaal en iets over nummerplaten. Bij normale dingen (een televisietoestel, …) lees je gewoon de handleiding en weet je meteen wat er aan de hand is én wat je ermee moet doen. Niet zo bij auto’s. Nee, dan is er een kortsluiting in mijn hersenen. “o-my-god-er-is-iets-met-mijn-auto! Geraak-ik-nog-wel-thuis-of-ontploft-hij-dadelijk?!” Van auto’s ken ik niets. Mijn hersenen blokkeren er werkelijk op. Op vele vlakken ben ik een onafhankelijke, zelfbewuste vrouw. Wanneer het echter over dat soort zaken gaat, word ik een paniekerig, hulpeloos vogeltje.

Ik kon maar één oplossing bedenken: een onmiddellijk hysterisch telefoontje naar het thuisfront. Want dat helpt altijd. Zo ook toen het lampje van de olie ging branden en hij me heel geduldig uitlegde wat ik moest doen. Of die keer toen ik een klapband kreeg onderweg naar een sollicitatiegesprek en hij meteen mijn band kwam vervangen. Ook nu weer wist hij me meteen te kalmeren.Het was nodeloze paniek. Zoals steeds bij technische zaken. Maar ik kan het niet helpen. Zijn er ook bij jullie situaties waarbij jullie meteen in het klassieke rollenpatroon terugvallen?

P.s.: Voor wie het zich zou afvragen: één van de twee lichtjes boven mijn achterste nummerplaat werkt niet meer. Ik ben veilig terug in Brugge geraakt, mijn auto is niet ontploft.

Advertenties

18 comments

  1. Goh als ik eerlijk moet zijn is bij ons zowat alles klassiek. Hij doet de vuilniszakken buiten, ik doe de was. Hij vervangt de kapotte lampen, ik lap de ramen en ga zo maar door… Maar gij kan het allemaal wel en gaat ook eens spontaan de stofzuiger uithalen of de vaatwas legen en daarom stoor ik me ook niet aan dat klassieke rollenpatroon bij ons… We kunnen niet zonder elkaar en het is oké zo.

    Like

  2. Ik ben al dagen op zoek naar het knopje om mijn “moterkap” te openen…mijn ramensproeispul jerrycan rijd al dagen mee op mijn bijrijdersstoel….en is gaan lekken…ook ik verlang dan vurig naae hulp van een man….maar ze haken net zo snel af als ik….googlen dan maar!!! Ik bedenk me wel vijf keer per week….had ik maar!!! Maar ik blijk meer te kunnen dan ik soms,denk ;-)…

    Like

  3. Haha, zo herkenbaar 😊 Ik heb het geluk dat ik er ooit voor koos om met een mecanicien te trouwen, ik ben dus altijd gerust (tenzij er lampjes beginnen te flikkeren, dan is het ook bij mij nog altijd kortsluiting in mijn hoofd)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s